Posadzka epoksydowa wylewana do 4 mm

Cienka warstwa wytrzymuje zwykłe chodzenie, wjazd samochodu osobowego, olej, sól drogową i środki czystości. Nie ma w niej fug, więc brud nie ma gdzie się zbierać, a woda nie wnika w połączenia. Dlatego dobrze się sprawdza w garażach, warsztatach, kotłowniach i wiatrołapach, a także w salonach wystawowych i biurach.

Są jednak miejsca, w których trzeba uważać. Epoksyd jest sztywny i nie przeniesie ruchów podłoża. Jeśli wylewka pracuje albo pęka, rysy z czasem pojawią się też w nowej warstwie. W starych piwnicach bez izolacji przeciwwilgociowej wilgoć od spodu może wypchnąć żywicę i utworzyć pęcherze. Zwykły epoksyd na bezpośrednim słońcu z czasem żółknie, dlatego przy dużych przeszkleniach stosuje się wierzchnią warstwę odporną na UV. W pomieszczeniach mieszkalnych, gdzie zależy ci na cichszej i przyjemniejszej w dotyku podłodze, lepiej może się sprawdzić posadzka poliuretanowa, która jest nieco bardziej elastyczna.

O trwałości posadzki w dużej mierze decyduje przygotowanie podłoża. Samo wylewanie to dopiero druga połowa pracy.

1. Ocena podłoża. Wykonawca sprawdza wytrzymałość, rysy, równość i wilgotność. Wylewka cementowa powinna mieć według większości producentów wilgotność mniej więcej do 4 % mierzoną metodą karbidową (CM), anhydrytowa wyraźnie mniej. Wilgotność się mierzy, ocena „na oko” nie wystarcza.
2. Obróbka mechaniczna. Podłoże szlifuje się, frezuje albo śrutuje, żeby usunąć resztki klejów, farb, tłuste plamy i słabą wierzchnią warstwę. Celem jest czysta, lekko szorstka powierzchnia. Większe nierówności wyrównuje się wcześniej masą naprawczą, a nie grubą warstwą epoksydu.
3. Odkurzenie. Po szlifowaniu powierzchnię dokładnie odkurza się odkurzaczem przemysłowym. Drobny pył to jedna z głównych przyczyn odspajania się posadzki.
4. Gruntowanie. Na suche podłoże nakłada się grunt epoksydowy. Wzmacnia on powierzchnię, wyrównuje chłonność i tworzy warstwę sczepną. Na bardzo chłonnym podłożu czasem gruntuje się dwukrotnie.
5. Mieszanie. Żywicę i utwardzacz miesza się w dokładnych proporcjach podanych przez producenta, wolnoobrotowym mieszadłem, aż masa będzie jednolita. Potem trzeba zmieścić się w czasie przydatności do użycia, bo inaczej masa zacznie tężeć w pojemniku.
6. Nakładanie. Masę rozprowadza się pacą zębatą lub rakielem, odcinkami łączonymi „mokre na mokre”, żeby nie było widać miejsc styku.
7. Odpowietrzanie. Wałkiem kolczastym wypycha się pęcherzyki powietrza z jeszcze płynnej warstwy.
8. Utwardzanie. Po posadzce można zwykle chodzić po około 24 godzinach. Pełne obciążenie, zależnie od produktu i temperatury, jest możliwe z reguły po kilku dniach, często po mniej więcej tygodniu. Do tego czasu trzeba ją chronić przed kurzem, wodą i ciężkimi przedmiotami.

Nieutwardzony epoksyd podrażnia skórę i może uczulać. Przy pracy używa się rękawic i okularów ochronnych, a pomieszczenie trzeba wietrzyć. Jeśli posadzka powstaje w piwnicy lub garażu w bloku, pamiętaj, że zapach może przenikać na klatkę schodową i do innych piwnic, więc dobrze jest zadbać o wentylację również tam.

• Powierzchnia jednokolorowa. Najczęstszy wybór, kolory dobiera się zwykle z palety RAL. Połysk wygląda czysto, ale widać na nim rysy i kurz. W domu bardziej praktyczne jest wykończenie matowe lub półmatowe.
• Wykończenie antypoślizgowe. Do warstwy wsypuje się lub domieszkuje drobny piasek kwarcowy albo inne wypełniacze. Przydaje się w garażu, warsztacie i przedpokoju, gdzie wchodzi się w mokrych butach. Im wyraźniejsza struktura, tym bezpieczniej, ale nieco trudniej się ją myje.
• Dekoracyjne chipsy. Kolorowe płatki rozsypuje się na mokrą warstwę i zabezpiecza bezbarwnym lakierem. Efekt przypomina lastryko, a do tego dobrze maskuje drobne zabrudzenia.
• Efekt metaliczny. Pigmenty metaliczne dają błyszczącą powierzchnię z efektem głębi. Wygląda efektownie, ale wymaga dużej wprawy wykonawcy i każda podłoga wychodzi trochę inaczej.
• Strefy kolorystyczne i oznakowanie. W lokalach użytkowych można wyznaczyć pasy bezpieczeństwa, miejsca parkingowe albo logo firmy.

Wybierając kolor, pomyśl o codziennym użytkowaniu. Jasne odcienie optycznie powiększają wnętrze, ciemne i szare lepiej ukrywają brud, dlatego do garaży zwykle wybiera się szarość.

Najprościej jest w dużym, prostokątnym pomieszczeniu z mocnym, suchym i równym betonem. Pracy, a więc i kosztów, przybywa, gdy występują:

• stara farba, klej lub płytki, które trzeba usunąć albo dokładnie przeszlifować,
• rysy, odspojone fragmenty i nierówności do naprawy i wyrównania,
• wilgotne podłoże, które trzeba dosuszyć albo zastosować specjalny grunt,
• rozczłonkowany układ pomieszczenia, dużo narożników, słupów i przejść,
• wykończenia dekoracyjne i lakiery nawierzchniowe, czyli kolejne warstwy i przerwy technologiczne,
• zimne pomieszczenie, które trzeba wcześniej ogrzać.

Większość usterek nie wychodzi od razu, tylko po kilku tygodniach lub miesiącach. W praktyce powtarzają się te błędy:

• Źle oczyszczone podłoże. Pył, tłuszcz albo słaba wierzchnia warstwa wylewki prowadzą do łuszczenia się i pęcherzy.
• Złe proporcje składników. Masa nie utwardza się do końca i zostaje miękka lub klejąca.
• Pominięte odpowietrzanie. Na powierzchni zostają małe kratery i dołki, w których zbiera się brud.
• Niewłaściwe warunki. W chłodzie epoksyd twardnieje powoli i nierównomiernie, przy dużej wilgotności powietrza może pojawić się mleczny nalot albo klejąca powierzchnia. Temperatura podłoża powinna być zwykle co najmniej o 3 °C wyższa od punktu rosy.
• Zalane rysy i dylatacje. Rysy w podłożu trzeba naprawić, bo inaczej pojawią się też w epoksydzie. Szczeliny dylatacyjne w wylewce należy przenieść do nowej warstwy.
• Zbyt wczesne obciążenie. Meble, samochód albo mycie na mokro zbyt szybko po wylaniu zostawiają ślady.

• powierzchnia jest jednolita, bez pęcherzy, kraterów i odspojonych miejsc,
• przy opukiwaniu nigdzie nie słychać głuchego dźwięku,
• kolor i połysk są równe, bez widocznych łączeń między odcinkami,
• po czasie podanym przez producenta powierzchnia nie klei się i nie jest miękka,
• krawędzie przy ścianach, ościeżnicach i progach są starannie wykończone,
• dylatacje są zachowane i wypełnione,
• wykończenie antypoślizgowe, jeśli było uzgodnione, jest równomierne na całej powierzchni,
• otrzymałeś informację o zastosowanym systemie, czasie pełnego obciążenia i zalecanym sposobie czyszczenia.