Epoksidni liveni pod sa uzorkom teraco / mermer

Osnova je kod oba uzorka ista: dvokomponentni epoksid, odnosno smola i učvršćivač, koji se prije livenja miješaju u odnosu koji propisuje proizvođač. Razlika je u načinu na koji nastaje dekor.

• teraco efekat nastaje od obojenih čipsova, sitnih komadića plastike, kamena ili stakla. Majstor ih raspe po svježem sloju i zatim ih prelije novim slojem epoksida. Uzorak djeluje mirno, dobro skriva sitnu prljavštinu i odgovara i prostorima kroz koje se mnogo prolazi,
• mermerni efekat nastaje takozvanim živim mermerisanjem. U jedan sloj se istovremeno uliva više nijansi, a majstor ih gleterom ili četkom spaja u žilice. Djeluje luksuzno, ali se svaka greška u potezu vidi, pa je ova tehnika zahtjevnija,
• metalik pigmenti se dodaju kada želite dubinu i sjaj poput sedefa. Često se kombinuju sa mermerisanjem.

Kod izbora mislite i na svjetlo. Isti uzorak izgleda drugačije na dnevnom svjetlu, a drugačije pod spot svjetiljkama. Zato se isplati tražiti uzorak ili probnu površinu i pogledati je baš u toj prostoriji.

1. Izmjeriti vlažnost i čvrstoću podloge i provjeriti pukotine.
2. Podlogu izbrusiti ili izglodati, ukloniti stare premaze, ljepkove i masnoću.
3. Površinu temeljno usisati industrijskim usisivačem.
4. Nanijeti prajmer koji ujednačava upijanje i učvršćuje površinu.
5. Popraviti pukotine i neravnine, po potrebi izravnati masom iz sistema proizvođača.
6. Po obodu i na prelazima poštovati dilatacione fuge i zaštititi zidove, pragove i štokove.
7. Umiješati epoksid sa pigmentima i nazubljenim gleterom razliti osnovni sloj ujednačene debljine.
8. Izraditi uzorak: rasuti čipsove ili uliti boje i spojiti ih u mermerne žilice.
9. Preći površinu valjkom sa iglicama da izađu mjehurići vazduha.
10. Kada se sloj stvrdne, nanijeti zaštitni lak, sjajni, mat ili protivklizni.
11. Ostaviti pod da se stvrdne i zaštititi ga od prašine, vlage i opterećenja.

Po podu se obično može hodati otprilike nakon 24 sata. Puno opterećenje, kao što su namještaj ili tepisi, proizvođači uglavnom dozvoljavaju tek nakon otprilike nedjelju dana. Za livenje se obično traži temperatura oko 15 do 25 °C i relativna vlažnost vazduha ispod otprilike 75 %. Tačne vrijednosti navodi tehnički list konkretnog sistema.

U praksi se često desi da se lijep uzorak poslije godinu dana ljušti ili puca. Greška gotovo nikad nije u epoksidu, nego ispod njega. Epoksid je tanak i krut sloj, pa vjerno prati svaki pokret i svaku pukotinu podloge.

• betonska ploča ili cementni estrih moraju biti čvrsti, suvi i bez cementnog mlijeka na površini. Dozvoljenu vlažnost određuje proizvođač sistema i mjeri se prije početka radova,
• anhidritni estrih je osjetljiv na vlagu i traži odgovarajući prajmer,
• stare keramičke pločice često mogu ostati ako čvrsto drže. Izbruse se, fuge se popune i koristi se prajmer za neupijajuće podloge,
• drvene i OSB podloge rade sa vlagom i temperaturom. Liveni epoksidni pod se na njih obično ne preporučuje, osim ako to konkretan sistem izričito dozvoljava.

Ako iz podloge može izvlačiti vlaga, na primjer u podrumu, u prizemlju starije kuće bez izolacije ili u vlažnom primorskom objektu, to treba riješiti prije livenja. U suprotnom se ispod epoksida stvaraju plikovi. Ako živite u stanu, unaprijed obavijestite upravnika zgrade i komšije, jer je brušenje bučno i diže mnogo prašine.

• stanje podloge: ravan i suv beton znači manje pripreme, a stari ljepkovi, ostaci bitumena ispod parketa ili pukotine znače više posla,
• oblik prostorije: velika pravougaona površina lije se lakše od malog hodnika sa mnogo uglova, štokova i stepenikom,
• složenost uzorka: jednobojni teraco je jednostavniji od višebojnog mermera sa metalik žilicama ili ugrađenim logom,
• broj slojeva i vrsta laka: protivklizni ili UV stabilan završni sloj znači još jedan radni korak,
• detalji: slivnici, tuš kada bez kade, prelazi na drugi pod i lajsne traže vrijeme i preciznost,
• pristup i vrijeme: ako se kroz prostor tokom stvrdnjavanja uopšte ne može prolaziti, posao treba podijeliti u faze.

Prva i glavna greška je potcijenjena priprema. Prašina, masnoća ili vlažan estrih vode do slabog prianjanja, mjehurića i ljuštenja. Druga je neprecizno miješanje. Ako odnos smole i učvršćivača nije tačan ili smjesa nije dobro izmiješana, ostaju meka i ljepljiva mjesta koja se više neće stvrdnuti.

Probleme prave i loši uslovi. U hladnoj i vlažnoj prostoriji epoksid se sporo stvrdnjava, a površina može postati mutna ili zamagljena. Ako se preskoči valjak sa iglicama, u podu ostaju sitni mjehurići i krateri. Kod mermera se dešava da uzorak djeluje nasumično ili da se na spoju dva poteza vidi prelaz. Pomaže dobro osmišljen plan livenja i dovoljno ljudi da se površina izlije odjednom.

Posljednja greška je prerano opterećenje. Ko prerano postavi tepih ili primakne namještaj, može ostati sa trajnim otiscima na podu.

Kod preuzimanja pogledajte pod na dnevnom svjetlu i pod kosim svjetlom baterijske lampe. Koso svjetlo otkriva neravnine koje se pri običnom osvjetljenju ne vide.

• površina je neprekinuta, bez mjehurića, kratera, zrnaca prašine i ljepljivih mjesta,
• uzorak odgovara dogovorenom uzorku i bojom i gustinom čipsova ili žilica,
• na spojevima pojedinih poteza ne vidi se prelaz,
• ivice uz zidove, štokove i pragove su čiste, a zidovi nisu zaliveni,
• kod slivnika i u tušu voda otiče u pravom smjeru i nigdje ne stoji,
• lak ima dogovoreni stepen sjaja i protivkliznu obradu tamo gdje je naručena,
• pod ne zvuči šuplje kada se po njemu kucne,
• dobili ste pisana uputstva za stvrdnjavanje, čišćenje i održavanje, kao i naziv korišćenog sistema.