Montaż i podłączenie rury okapu

Samo nasunięcie rury na okap zajmuje chwilę. Większość pracy to przygotowanie trasy i dopasowanie przewodu do szafek tak, żeby nic nie trzeba było robić na siłę. Zwykle wchodzi w to:

• wyznaczenie trasy od króćca okapu do wylotu,
• wycięcie otworów w dnie, półce lub wieńcu górnej szafki,
• założenie klapy zwrotnej i podłączenie rury do okapu,
• poprowadzenie przewodu przez szafki lub nad nimi i jego zamocowanie,
• podłączenie do wylotu w ścianie i uszczelnienie wszystkich połączeń,
• zakrycie przewodu listwą lub panelem, jeśli biegnie na widoku,
• próba ciągu i hałasu na wszystkich biegach.

Wiercenie przejścia przez ścianę zewnętrzną i podłączenie elektryczne okapu to osobne prace. Jeśli nad zabudową nie ma gniazdka i trzeba poprowadzić nowy przewód zasilający, musi to zrobić elektryk z uprawnieniami SEP.

Monter zaczyna od króćca okapu i szuka możliwie krótkiej i prostej drogi do wylotu. Dlaczego to takie ważne? Każde kolano i każdy metr przewodu stawia powietrzu opór. Okap wtedy hałasuje na pełnych obrotach, a wyciąga słabiej.

Na króciec okapu zakłada się klapę zwrotną. Otwiera się ona przy włączeniu i zamyka po wyłączeniu, więc z zewnątrz nie ciągnie do kuchni zimne powietrze ani zapachy. Potem wycina się otwory w szafkach. Krawędzie cięcia na płycie wiórowej warto zabezpieczyć lakierem lub taśmą, żeby nie chłonęły wilgoci.

Rurę prowadzi się raczej łagodnymi łukami niż ostrymi kolanami. Przy wylocie przez ścianę zewnętrzną układa się ją z lekkim spadkiem na zewnątrz, żeby skropliny spływały na dwór, a nie z powrotem do okapu. Połączenia wsuwa się jedno w drugie, zabezpiecza i okleja taśmą aluminiową. Przewód mocuje się obejmami, żeby nie drgał i nie stukał o szafki.

Sztywna rura okrągła

Gładkie plastikowe rury okrągłe stawiają powietrzu mały opór i pracują ciszej niż inne przewody. Średnicę dobiera się do króćca okapu, zwykle według zaleceń producenta. Sprawdzają się wszędzie tam, gdzie nad szafkami albo w szafce jest dość miejsca.

Kanał płaski

Płaskie prostokątne kanały da się schować tuż nad górnymi szafkami albo za panelem maskującym. Przy przejściu z okrągłego króćca na kanał płaski stosuje się redukcję. Ważne, żeby przekrój kanału nie był mniejszy niż przekrój króćca. Zwężenie trasy oznacza słabszy ciąg i większy hałas.

Elastyczna rura aluminiowa

Karbowana rura typu flex jest tania i szybko się ją montuje, dlatego w praktyce widuje się ją często. Wewnętrzne karby hamują jednak powietrze i szumią. Nadaje się raczej na krótki odcinek łączący, kilkadziesiąt centimetrów, a nie na całą trasę.

Jeśli wylotu nie da się zrobić wcale, zostaje tryb pochłaniania z filtrem węglowym. Wtedy rury się nie montuje, a okap oddaje przefiltrowane powietrze z powrotem do kuchni. Pary i wilgoci pozbywasz się tylko częściowo, a filtry trzeba regularnie wymieniać według zaleceń producenta.

W blokach, także tych z wielkiej płyty, i w kamienicach wspólne kanały wentylacyjne zwykle działają grawitacyjnie, czyli na spokojnym, naturalnym ciągu. Mocny okap podłączony do takiego kanału może wtłaczać twoje zapachy do mieszkań sąsiadów. W domu jednorodzinnym częściej robi się osobny wylot przez ścianę zewnętrzną lub dach, prowadzony możliwie krótko.

Szczególnie ostrożnie trzeba podejść do urządzeń gazowych z otwartą komorą spalania, na przykład starszego kotła gazowego albo piecyka gazowego w łazience lub kuchni. Okap wyciągowy wytwarza w pomieszczeniu podciśnienie i może wciągnąć spaliny z powrotem do mieszkania. Rury okapu nigdy nie podłącza się do przewodu kominowego, do którego jest podłączony kocioł, piecyk lub piec. Rozwiązaniem bywa dopływ świeżego powietrza, na przykład nawiewnik okienny albo czujnik okienny, który pozwala włączyć okap tylko przy uchylonym oknie. Ocenić to powinien kominiarz. Jeśli kiedykolwiek poczujesz gaz, zakręć zawór, otwórz okna, nie włączaj żadnych urządzeń elektrycznych, wyjdź z mieszkania i dzwoń pod numer pogotowia gazowego 992 albo 112.

Prosto jest wtedy, gdy wylot w ścianie znajduje się tuż za okapem, a trasa ma jedno lub dwa kolana. To krótka i przejrzysta robota.

Pracę wydłużają i komplikują przede wszystkim:

• długa trasa przez kilka szafek lub pod sufitem,
• wycinanie otworów w już zmontowanych szafkach bez uszkodzenia frontów i półek,
• mało miejsca nad szafkami, gdy trzeba użyć kanałów płaskich i redukcji,
• zabudowa przewodu panelem lub sufitem podwieszanym z płyty g-k,
• okap wyspowy, przy którym rurę prowadzi się w suficie,
• zimna przestrzeń, na przykład nieogrzewane poddasze, gdzie przewód trzeba zaizolować przed skraplaniem.

Przy nowej kuchni warto zaplanować trasę rury jeszcze przed zawieszeniem górnych szafek. Monter wytnie wtedy otwory dokładnie i nie musi niczego później poprawiać.

Jeśli masz już gotowy wylot w ścianie, a okap jest zawieszony i podłączony do gniazdka, krótki odcinek połączeniowy zamontujesz sam. Nie wierć przejść przez ścianę zewnętrzną i nie ruszaj instalacji elektrycznej.

1. Wyjąć wtyczkę okapu z gniazdka.
2. Zmierzyć średnicę króćca okapu i wylotu, kupić przewód o tym samym przekroju.
3. Założyć na króciec klapę zwrotną i sprawdzić, czy swobodnie się otwiera.
4. Wyznaczyć i wyciąć w szafce otwór nieco większy od rury, krawędzie okleić taśmą.
5. Przyciąć rurę na wymiar tak, żeby nie była naprężona ani niepotrzebnie wygięta.
6. Wsunąć połączenia jedno w drugie i okleić je taśmą aluminiową.
7. Zamocować przewód obejmami, żeby nie dotykał dna szafki i nie drgał.
8. Podłączyć okap i sprawdzić wszystkie biegi.

Zanim zamkniesz szafki i włożysz do nich naczynia, przejdź razem z monterem przez te punkty:

• okap na najwyższym biegu wyraźnie ciągnie, chusteczka higieniczna przykleja się do filtra,
• hałas jest równomierny, bez gwizdania, brzęczenia i trzaskania klapy,
• klapa zwrotna zamyka się po wyłączeniu i z zewnątrz nie ciągnie,
• wszystkie połączenia są oklejone i nigdzie nie ucieka powietrze,
• rura jest zamocowana i nie dotyka frontów ani półek,
• otwory w szafkach mają czyste i zabezpieczone krawędzie,
• kratka zewnętrzna jest osadzona i uszczelniona, a jej żaluzje poruszają się swobodnie.