Tynk cienkowarstwowy zewnętrzny baranek 2 mm

Na pierwszy rzut oka to prosta robota. Efekt zależy jednak od kolejności czynności, od przerw między nimi i od pogody. Ekipa elewacyjna pracuje zwykle tak:

1. Sprawdza podłoże. Musi być mocne, suche, czyste i niepylące. Przy dociepleniu warstwa zbrojona z siatką musi dobrze związać, według producenta zwykle przez kilka dni.
2. Gruntuje podłoże gruntem podtynkowym dobranym do konkretnego tynku. Grunt wyrównuje chłonność powierzchni i poprawia przyczepność. Przed tynkowaniem musi całkowicie wyschnąć.
3. Przygotowuje masę. Tynki gotowe w wiadrze wystarczy przemieszać. Suchą mieszankę mineralną miesza się z dokładnie odmierzoną ilością wody, za każdym razem taką samą, żeby cała ściana miała jednolity odcień.
4. Pacą ze stali nierdzewnej rozciąga tynk na grubość ziarna.
5. Póki masa jest świeża, zaciera ją pacą plastikową ruchami okrężnymi. Ziarna rozkładają się wtedy równomiernie i powstaje typowa, drobnoziarnista faktura baranka.
6. Całą ciągłą powierzchnię, na przykład jedną ścianę od narożnika do narożnika, robi bez przerwy, metodą „mokre na mokre”.
7. Świeży tynk osłania przed deszczem, ostrym słońcem i wiatrem, zwykle przez co najmniej jeden do dwóch dni.

Na pogodę trzeba naprawdę uważać. Tynk, podłoże i powietrze powinny mieć w czasie pracy i schnięcia mniej więcej od +5 °C do +25 °C. Dokładne granice podaje producent w karcie technicznej. Najlepiej sprawdza się dzień pochmurny i bezwietrzny. Na nagrzanej południowej ścianie masa schnie tak szybko, że nie da się jej porządnie zatrzeć.

Baranek 2 mm występuje w kilku rodzajach. Wyglądają podobnie, ale zachowują się inaczej.

• tynk mineralny powstaje na bazie cementu i wapna. Przepuszcza parę wodną, jest niepalny i dzięki zasadowemu odczynowi na początku dobrze opiera się glonom. Sprzedaje się go jako suchą mieszankę, zwykle biały lub w niewielkiej palecie kolorów, a po związaniu najczęściej maluje się go farbą elewacyjną,
• tynk silikonowy bardzo dobrze odpycha wodę. Deszcz po nim spływa i zmywa kurz, więc elewacja dłużej wygląda czysto. Jest elastyczny i ma trwały kolor. Dobrze sprawdza się w cieniu, przy drzewach i na ścianach mocniej narażonych na zacinający deszcz,
• tynk silikatowy dobrze przepuszcza parę i jest odporny na warunki pogodowe. Trudniej się go nakłada, bo szybko wiąże i wymaga wprawnej ręki,
• tynk akrylowy jest elastyczny i dostępny w wielu kolorach. Najsłabiej jednak przepuszcza parę, dlatego zwykle nie stosuje się go na docieplenie wełną mineralną.

Przy dociepleniu wełną mineralną wybiera się tynk dobrze przepuszczający parę, czyli mineralny, silikatowy albo silikonowy. Na styropian nadają się wszystkie rodzaje. Warto trzymać się jednego systemu ociepleń od jednego producenta: klej, masa do zatapiania siatki, grunt i tynk są dobrane tak, żeby działały razem. Gdy składniki pochodzą z różnych systemów, producent często nie udziela gwarancji.

Pracochłonność, a więc i koszt robocizny, zależy od kilku rzeczy:

• stan podłoża: równa, świeża warstwa zbrojona to najprostszy przypadek. Starą elewację trzeba najpierw umyć, usunąć glony, naprawić pęknięcia i czasem wyrównać,
• rozczłonkowanie elewacji: dużo okien, narożników, gzymsów i parapetów oznacza więcej obrabiania krawędzi i łączeń,
• dostęp i wysokość: przy wyższym budynku potrzebne jest rusztowanie i praca na wysokości,
• wielkość ciągłych powierzchni: dużą ścianę musi bez przerwy zrobić kilka osób jednocześnie,
• pogoda i termin: przy złej pogodzie nie wolno tynkować, więc termin może się przesuwać,
• kolor: ciemne i nasycone barwy stawiają wyższe wymagania materiałowi i równomierności wykonania.

Większości błędów nie widać od razu. Pokazują się po pierwszej zimie albo po kilku latach. W praktyce najczęściej powtarzają się te:

• łączenia i plamy: praca została przerwana w połowie ściany albo tynkowano w pełnym słońcu, a po wyschnięciu zostają widoczne pasy,
• za późne zacieranie: masa zaczęła już wiązać, ziarna wyrywają się pod pacą i faktura wychodzi nierówna,
• tynkowanie na wilgotną lub niezwiązaną warstwę zbrojoną: grożą wykwity, pęknięcia i słabsza przyczepność,
• pominięty grunt: podłoże nierówno wysysa wodę z tynku, przez co pojawiają się różnice odcienia i słabsza spójność,
• brak ukośnych pasków siatki w narożnikach okien: to wprawdzie błąd podłoża, ale rysy pojawiają się właśnie w tynku,
• za ciemny kolor na dociepleniu: ciemna ściana mocno nagrzewa się w słońcu i docieplenie może się uszkodzić. Producenci systemów podają dlatego minimalny współczynnik odbicia światła barwy (HBW). Przy ciemnych kolorach zawsze go sprawdź.

Gotową ścianę obejrzyj w dzień przy bocznym świetle, gdy słońce pada ukośnie wzdłuż muru. Wtedy najlepiej widać nierówności i łączenia. Przy odbiorze sprawdź, czy:

• faktura jest równomierna na całej powierzchni, bez łysych miejsc i skupisk ziaren,
• na ścianach nie widać pasów, łączeń ani plam w innym odcieniu,
• tynk jest czysto zakończony przy oknach, parapetach, cokole i listwach,
• wokół okien i w narożnikach nie ma włoskowatych rys,
• okna, parapety i kostka są oczyszczone z tynku,
• wykonawca przekazał ci informację o użytym systemie, rodzaju tynku i numerze partii,
• wiesz, kiedy i czym można ewentualnie pomalować elewację i jak o nią dbać.