Αξιόπιστη ανακαίνιση μεταλλικών στεγών με διπλή όρθια ραφή

Οι ανακαινίσεις επικαλύψεων στέγης, αλλά συχνά και ολόκληρου του κελύφους της στέγης, γίνονται συνήθως χωρίς καμία τεχνική προετοιμασία ή μελέτη. Όταν ένας ιδιώτης επενδυτής πέσει στα χέρια ενός αναδόχου με χαμηλή τεχνογνωσία, τα χρήματα που επενδύονται στην ανακαίνιση της επικάλυψης μπορεί να έχουν καταστροφικές συνέπειες. Στόχος αυτού του άρθρου είναι να παρουσιάσει τις αρχές του σωστού σχεδιασμού μεταλλικών επικαλύψεων με όρθια ραφή και να εστιάσει στα λάθη που επαναλαμβάνονται συχνότερα στον σχεδιασμό και την κατασκευή τους.

Σήμερα γίνονται πολλές ανακαινίσεις στεγών, με χρηματοδότηση τόσο από ιδιωτικούς όσο και από δημόσιους πόρους. Επικαλύψεις όπως τα ασφαλτικά κεραμίδια ή οι πλάκες ελενίτ (αμιαντοτσιμέντου) βρίσκονται πλέον στο τέλος της φυσικής αλλά και της λειτουργικής τους ζωής. Οι επισκευές τέτοιων στεγών γίνονται συχνά, με σύσταση του αναδόχου, χωρίς αποξήλωση της παλιάς επικάλυψης: η νέα επικάλυψη τοποθετείται πάνω στην υπάρχουσα και στερεώνεται μέσω μιας διαχωριστικής στρώσης. Η μέθοδος αυτή μπορεί να είναι συμφέρουσα και να εξοικονομεί χρόνο και κόστος, ιδιαίτερα όταν η απομάκρυνση επικίνδυνων αποβλήτων κοστίζει ακριβά. Γι' αυτό είναι σημαντικό να συμβουλευτεί κανείς από πριν έναν τιμοκατάλογο οικοδομικών εργασιών, ώστε ο επενδυτής να έχει εικόνα για τις διαφορές κόστους ανάμεσα στις διάφορες μεθόδους ανακαίνισης και να μπορεί να σταθμίσει τις επιλογές του μέσα στον προϋπολογισμό του.

Για να έχει η νέα στέγη μεγάλη διάρκεια ζωής, πρέπει να δοθεί προσοχή όχι μόνο στην επικάλυψη αλλά και στις στρώσεις κάτω από αυτήν. Η κατάσταση των υποκείμενων στρώσεων, όπως το σανίδωμα και τα φέροντα στοιχεία, αποτελεί συχνά αναπόσπαστο μέρος της ανακαίνισης. Σε πολλές περιπτώσεις χρειάζονται εργασίες τοιχοποιίας, ώστε να δημιουργηθεί μια σταθερή και ανθεκτική βάση κάτω από την επικάλυψη, που θα αποτρέπει τη διείσδυση υγρασίας και τις θερμικές απώλειες. Η καλή κατάσταση του υποστρώματος είναι η βάση για τη σωστή τοποθέτηση της επικάλυψης και προλαμβάνει τις συνηθισμένες βλάβες.

Πριν ξεκινήσει η ίδια η τοποθέτηση της επικάλυψης, είναι σημαντικό να ελεγχθούν τα ζευκτά, οι τεγίδες και τα υπόλοιπα φέροντα μέρη της στέγης. Οι ξυλουργικές κατασκευές πρέπει να είναι σε άψογη κατάσταση, ώστε να εξασφαλίζεται η μέγιστη σταθερότητα και αξιοπιστία της στέγης. Ανεπαρκώς προετοιμασμένα φέροντα στοιχεία μπορεί να οδηγήσουν σε αστάθεια της επικάλυψης και σε φθορές της. Ο έλεγχος ετοιμότητας των ξυλουργικών κατασκευών μπορεί να περιλαμβάνει και προσαρμογή του ύψους των τεγίδων, που επηρεάζει τον σωστό αερισμό της στέγης.

Αρχές αξιόπιστου σχεδιασμού μεταλλικών επικαλύψεων με όρθια ραφή

Οι μεταλλικές επικαλύψεις με όρθια ραφή χρησιμοποιούνται εδώ και αρκετούς αιώνες. Παλαιότερα οι χώροι κάτω από τη στέγη, οι σοφίτες, χρησιμοποιούνταν μόνο για την αποθήκευση πραγμάτων του σπιτιού που δεν χρειάζονταν συχνά. Σήμερα σχεδόν κάθε σοφίτα χρησιμοποιείται ως χώρος κατοικίας. Η αλλαγή αυτή είναι ουσιαστική και επηρεάζει την επιλογή και τη σύνθεση ολόκληρου του κελύφους της στέγης. Μεταλλικές στέγες χωρίς βλάβες και με μεγάλη διάρκεια ζωής μπορούμε να περιμένουμε μόνο αν δοθεί επαρκής προσοχή στα εξής κρίσιμα θέματα:

• Εξασφάλιση αποτελεσματικού αερισμού του κελύφους της στέγης
• Αντιμετώπιση της θερμικής διαστολής των φύλλων επικάλυψης
• Κλίση στέγης
• Σωστή επιλογή λεπτομερειών λαμαρίνας και συνδέσεων
• Εφαρμογή σύμφωνα με τεχνικές λύσεις που έχουν συμφωνηθεί και εγκριθεί από πριν

Εξασφάλιση αερισμού του κελύφους της στέγης

Φυσικό φαινόμενο στις μεταλλικές επικαλύψεις είναι η δημιουργία συμπυκνωμένης υγρασίας στην κάτω πλευρά τους. Ορισμένα μέταλλα είναι ευαίσθητα στα συμπυκνώματα και διαβρώνονται. Με τον αερισμό του κελύφους της στέγης απομακρύνεται όχι μόνο η συμπυκνωμένη υγρασία αλλά και η ενσωματωμένη υγρασία, π.χ. από τη χρήση ακατέργαστης, υγρής ξυλείας στις ξύλινες κατασκευές της στέγης. Ο αερισμός είναι καθοριστική προϋπόθεση για τη μεγάλη διάρκεια ζωής της στέγης, κυρίως όταν η σοφίτα κατοικείται.

Οι απαιτήσεις για τη σύνθεση του κελύφους της στέγης σχεδόν σε όλες τις μεταλλικές επικαλύψεις είναι οι εξής:

1. εφαρμογή διπλού αεριζόμενου κελύφους με επαρκώς διαστασιολογημένο αεριζόμενο διάκενο
2. αξιόπιστη επίλυση των λεπτομερειών εισόδου και εξόδου αέρα στο κέλυφος της στέγης
3. προσεκτικά κατασκευασμένο φράγμα υδρατμών ή επιβραδυντής υδρατμών
4. τοποθέτηση διαπνέουσας μεμβράνης στην πάνω πλευρά της θερμομόνωσης.

Η αεριζόμενη σύνθεση στέγης αρ. 1 είναι σήμερα δοκιμασμένη και πολύ συχνά χρησιμοποιούμενη. Ο αερισμός της στέγης μπορεί να επιτευχθεί με διάφορους τρόπους. Συνήθως πάνω στο φέρον μέρος της στέγης, π.χ. στους κεφαλοδέσμους (ποταμούς), τοποθετείται αντιτεγίδα, παράλληλη με τα φέροντα στοιχεία. Το ύψος της εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την κλίση της στέγης και το μήκος των δοκών, βλ. πίν. αρ. 1.

Όπως αναφέρθηκε ήδη, πρέπει να αντιμετωπιστεί η δημιουργία συμπυκνωμένης υγρασίας στην κάτω πλευρά της λαμαρίνας. Η λύση είναι η τοποθέτηση κατάλληλης διαχωριστικής στρώσης ανάμεσα στο υπόστρωμα και την επικάλυψη. Η χημική αντοχή των μετάλλων στα συμπυκνώματα, σε συνδυασμό με τη θερμότητα από την ηλιακή ακτινοβολία, διαφέρει. Ανάλογα με το χρώμα της μεταλλικής επικάλυψης, η θερμοκρασία επιφάνειας κυμαίνεται από 60° έως 90°C. Παλαιότερα ως διαχωριστική στρώση κάτω από μεταλλικές επικαλύψεις χρησιμοποιούνταν πισσόχαρτο, δηλαδή ασφαλτική μεμβράνη. Η λύση αυτή είναι ακατάλληλη για μέταλλα ευαίσθητα στη διάβρωση από θερμό νερό (π.χ. τιτανιούχος ψευδάργυρος TiZn ή γαλβανισμένος χάλυβας FeZn). Σε αυτή την περίπτωση ως διαχωριστική στρώση πρέπει να χρησιμοποιηθεί δομημένο πλέγμα (structured underlay). Το δομημένο πλέγμα είναι διαχωριστική στρώση που τοποθετείται απευθείας κάτω από τη λαμαρίνα, πάνω στο σανίδωμα, και εμποδίζει την επαφή της κάτω πλευράς της λαμαρίνας με την υγρασία. Αποτελείται από πολυαμιδικό πλέγμα πάχους 7 έως 8 mm και μια βάση από διαπνέουσα μεμβράνη. Το δομημένο πλέγμα έχει ηχομονωτικές ιδιότητες και γεφυρώνει μικρές ανωμαλίες του ξύλινου σανιδώματος. Χρησιμοποιείται πάντα όταν αντί για ξύλινο σανίδωμα τοποθετούνται μεγάλου μεγέθους πάνελ, όπως OSB, MDF ή τσιμεντοσανίδες κ.λπ.

Συχνές ελλείψεις στην κατασκευή του αερισμού της στέγης

Όταν η μελέτη δεν ορίζει το ύψος του αεριζόμενου διάκενου, στην πράξη επιλέγεται η φθηνότερη λύση, που καθορίζεται από ό,τι έχει διαθέσιμο ο έμπορος ξυλείας. Σήμερα η πιο συνηθισμένη διατομή τεγίδας είναι 60/40 mm. Για στατικούς λόγους το στοιχείο αυτό στερεώνεται στο υπόστρωμα με τη φαρδιά πλευρά, οπότε το ύψος του διάκενου είναι μόλις 40 mm. Η διατομή αυτή όμως δεν είναι καθόλου κατάλληλη για μεταλλικές επικαλύψεις. Όταν το ύψος του διάκενου είναι < 50 mm, δεν μπορούμε να μιλάμε για αποτελεσματικό αερισμό της στέγης. Στις συχνές ελλείψεις ανήκουν επίσης:

• το κλείσιμο των ανοιγμάτων εισόδου αέρα λόγω λανθασμένης επένδυσης του γείσου από κάτω
• το τελείωμα της επικάλυψης στον κορφιά χωρίς λειτουργική έξοδο αερισμού (βλ. λεπτομέρεια αρ. 1)
• η παρεμπόδιση του αερισμού λόγω λανθασμένης τοποθέτησης της θερμομόνωσης
• η τοποθέτηση μη λειτουργικής διαπνέουσας μεμβράνης

Για παράδειγμα, οι διαμήκεις ενώσεις της μεμβράνης γίνονται μόνο με απλή επικάλυψη ακόμη και σε κλίσεις ≤ 20°, το τελείωμα της μεμβράνης στην απορροή γίνεται λάθος, ενώ η σύνδεσή της με διελεύσεις μέσα από τη στέγη (καμινάδα, παράθυρο οροφής, εξαερισμός αποχέτευσης κ.λπ.) γίνεται χωρίς προσεκτικό κόλλημα με εξαρτήματα του συστήματος. Λανθασμένη είναι επίσης η αντίληψη ότι το δομημένο πλέγμα κάτω από τη λαμαρίνα μπορεί να αερίζει ολόκληρο το κέλυφος της στέγης.

Κατασκευή στεγών με μεταλλική επικάλυψη όρθιας ραφής ως μονού κελύφους (μη αεριζόμενων).

Για το υπόστρωμα της επικάλυψης χρησιμοποιούνται συχνά σανίδες κακής ποιότητας με υψηλή υγρασία ˃ 20 % και λάθος διαστάσεις (βέλτιστο πλάτος x πάχος: 80 - 160 mm x 24 mm). Λάθος είναι επίσης το λεγόμενο αραιό σανίδωμα, όπου παραλείπεται κάθε δεύτερη σανίδα.

Θερμική διαστολή των φύλλων επικάλυψης

Παλαιότερα για τις επικαλύψεις με όρθια ραφή χρησιμοποιούνταν σχεδόν αποκλειστικά φύλλα λαμαρίνας διαστάσεων 2 x 1 m. Γι' αυτό τα προβλήματα από τη θερμική διαστολή σχεδόν δεν εμφανίζονταν. Με την έλευση των μηχανημάτων για τη διαμόρφωση της όρθιας ραφής, στη σύγχρονη πρακτική καθιερώθηκε η χρήση λαμαρίνας σε ρολό. Η εξαιρετική αυτή καινοτομία έχει όμως και τις δυσκολίες της. Οι αρχιτέκτονες σχεδιάζουν κτίρια με πολύ ελκυστικές αλλά και απαιτητικές μορφές. Τα μήκη των φύλλων επικάλυψης συχνά ξεπερνούν τα 10 m. Σε μεμονωμένες περιπτώσεις, κυρίως σε αθλητικές εγκαταστάσεις, τα μήκη ξεπερνούν ακόμη και τα 30 m.

Μια επικάλυψη από λαμαρίνα ρολού με διπλή όρθια ραφή πρέπει να σχεδιάζεται λαμβάνοντας υπόψη τη θερμική διαστολή του υλικού τόσο στην εγκάρσια όσο και στη διαμήκη κατεύθυνση. Στην εγκάρσια κατεύθυνση η θερμική διαστολή αντιμετωπίζεται με τη σωστή ρύθμιση του προφίλ της ραφής στο μηχάνημα διαμόρφωσης (βλ. εικ. αρ. 1). Σε αυτό το πλαίσιο πρέπει να δοθεί προσοχή και στη χρήση του σωστού πάχους λαμαρίνας σε σχέση με το ανεπτυγμένο πλάτος της.

Εικ. αρ. 1 - Γεωμετρία του προφίλ των ενώσεων επικάλυψης με διπλή όρθια ραφή

Η θερμική διαστολή στη διαμήκη κατεύθυνση χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή όταν το μήκος των φύλλων είναι ˃ 3,0 m. Η στερέωση της επικάλυψης στο υπόστρωμα γίνεται με σύστημα συρόμενων (διαστολής) και σταθερών κλιπ (βλ. εικ. αρ. 2).

Εικ. αρ. 2 - Σταθερό και συρόμενο κλιπ για τη στερέωση των φύλλων επικάλυψης στο υπόστρωμα

Για συνηθισμένα μήκη φύλλων έως 10 m χρησιμοποιούνται τυπικά συρόμενα κλιπ. Για να λειτουργεί σωστά η θερμική διαστολή της επικάλυψης στο σύνολό της, πρέπει να επιλυθεί και η σύνδεση των φύλλων στο άκρο απορροής και στον κορφιά της στέγης. Διάκενο διαστολής 8-10 mm πρέπει να τηρείται στη λωρίδα απορροής (βλ. εικ. αρ. 3) και στο τελείωμα του κορφιά.

Εικ. αρ. 3 - Κατασκευή σύνδεσης διαστολής των φύλλων επικάλυψης στο άκρο απορροής

Σε αναγκαίες περιπτώσεις μπορεί να επιλεγεί μήκος φύλλων έως και 15 m. Τότε είναι απαραίτητο το διάκενο διαστολής να αυξηθεί στα 15 mm και να χρησιμοποιηθούν επιμηκυμένα συρόμενα κλιπ.

Οι επικαλύψεις με ακραία μήκη χρειάζονται ολοκληρωμένη προσέγγιση και αξιολόγηση της μελέτης σε όλες τις παραμέτρους της. Σε στέγες με μήκος φύλλων >15 m πρέπει να κατασκευάζονται εγκάρσιοι αρμοί διαστολής στην επιφάνεια της στέγης. Η λεπτομέρεια του εγκάρσιου αρμού διαστολής πρέπει να προσαρμόζεται στη συγκεκριμένη κλίση της στέγης. Ταυτόχρονα πρέπει να λαμβάνεται υπόψη η θέση των διελεύσεων μέσα από τη στέγη, π.χ. παραθύρων οροφής, καμινάδων, φεγγιτών κ.λπ. Οι διελεύσεις αυτές πρέπει να τοποθετούνται στη ζώνη των σταθερών κλιπ.

Η θερμική διαστολή των μετάλλων πρέπει να λαμβάνεται υπόψη σε όλες τις γραμμικές επενδύσεις λαμαρίνας, όπως κοιλοδεσιές, γείσα, στηθαία και όλους τους τύπους υδρορροών - ιδιαίτερα σημαντικό είναι αυτό στις υδρορροές πίσω από στηθαία και ανάμεσα σε στέγες.

Πίν. αρ. 2 Συντελεστές θερμικής διαστολής μετάλλων και ορισμένων δομικών υλικών

Κλίση στέγης

Ο καθορισμός της σωστής κλίσης στέγης χρειάζεται προσοχή. Επηρεάζεται όχι μόνο από τις τεχνικές οδηγίες και τα πρότυπα για τις στέγες, αλλά και από τους περιορισμούς ύψους που ορίζουν οι ισχύοντες πολεοδομικοί κανονισμοί.

Η εμπειρία δείχνει ότι η ελάχιστη κλίση 3° που επέτρεπαν παλαιότερα τα πρότυπα για τις μεταλλικές επικαλύψεις δεν είναι σε κάθε περίπτωση επαρκής για επικαλύψεις με ραφή. Με βάση τις σημερινές γνώσεις, μια λειτουργική στέγη με όρθια ραφή μπορεί να αναμένεται από κλίση 7˚ και πάνω. Το σύστημα διπλής όρθιας ραφής είναι στεγανό στη βροχή και όχι υδατοστεγές, όπως πολλοί λανθασμένα πιστεύουν. Αν η διπλή όρθια ραφή βρεθεί κάτω από νερό, π.χ. λόγω νερού υπό πίεση από το λιώσιμο του χιονιού στα ψυχρά άκρα της στέγης ή πάνω από μεγαλύτερες διελεύσεις, η υγρασία διεισδύει κάτω από την επικάλυψη.

Υπό ορισμένες προϋποθέσεις, στέγες με διπλή όρθια ραφή μπορούν να κατασκευαστούν και με κλίση 3°. Στην Αυστρία, για παράδειγμα, επιτρέπεται μεταλλική επικάλυψη με διπλή όρθια ραφή σε κλίση 3°, με την προϋπόθεση ότι στην επιφάνεια της στέγης δεν υπάρχει καμία διέλευση, καμία κοιλοδεσιά και κανένας εγκάρσιος αρμός, δηλαδή τα φύλλα πρέπει να είναι ενιαία, χωρίς ενώσεις.

Και στην πράξη, οι στέγες με οριακή κλίση στο διάστημα 3°-7° πρέπει να αντιμετωπίζονται με αυξημένη προσοχή και να επιλέγονται λύσεις που περιορίζουν τον κίνδυνο:

1. χρήση στεγανωτικού στις ραφές σε όλη την επιφάνεια
2. αύξηση της στεγανότητας της δευτερεύουσας στεγανωτικής στρώσης με δημιουργία υδατοστεγούς υποστέγου
3. μέτρα που αποκλείουν την επίδραση της συμπυκνωμένης υγρασίας στην επικάλυψη και στο υπόστρωμά της (χρήση κατάλληλης διαχωριστικής στρώσης)
4. και κυρίως επαρκής αερισμός της στέγης (ύψος αεριζόμενου διάκενου 80-100 mm)

Δυστυχώς, ακόμη και ανάμεσα στους επαγγελματίες υπάρχει σύγχυση στον ορισμό της κλίσης της στέγης. Άλλοι χρησιμοποιούν μοίρες και άλλοι ποσοστά. Για λόγους πληρότητας παραθέτω πίνακα μετατροπής κλίσεων σύμφωνα με τα σχετικά πρότυπα σχεδιασμού στεγών.

Λεπτομέρειες λαμαρίνας και συνδέσεις

Η επιλογή και ο τρόπος κατασκευής των ξυλουργικών κατασκευών και των εργασιών λαμαρίνας πρέπει να προσαρμόζονται στην κλίση που ορίζει ο μελετητής. Πολύ σημαντικό λειτουργικό στοιχείο κάθε στέγης είναι η τεχνικά σωστή απορροή των νερών και οι σχετικές λεπτομέρειες, μεταξύ των οποίων και το τελείωμα της επικάλυψης στο άκρο απορροής. Όπως κάθε ιστορία έχει την αρχή της, έτσι και η τοποθέτηση κάθε στέγης ξεκινά από το σημείο απορροής. Σε οριακές κλίσεις 3°-7° πρέπει να προβλέπεται μείωση του ύψους του υποστρώματος, ώστε να μη δημιουργείται αντίστροφη κλίση στο σημείο όπου η επικάλυψη καταλήγει στην υδρορροή.

Αυτό μπορεί να γίνει με τουλάχιστον δύο τρόπους:

• στο πλάτος της πρώτης σανίδας απορροής (περίπου 150 mm) μειώνεται το ύψος της αντιτεγίδας κατά 2-4 mm
• μειώνεται το πάχος της σανίδας απορροής κατά 2 έως 3 mm.

Η πρώτη επιλογή είναι πιο απαιτητική στην εφαρμογή, αλλά στατικά πιο ασφαλής και αξιόπιστη, επειδή δεν μειώνει το απαιτούμενο βάθος αγκύρωσης των στοιχείων σύνδεσης.

Και η επένδυση με λαμαρίνα των διελεύσεων της στέγης πρέπει να προσαρμόζεται στην κλίση. Οι λεπτομέρειες λαμαρίνας στις επικαλύψεις με διπλή όρθια ραφή πρέπει να κατασκευάζονται ως ενώσεις ραφής χωρίς άμεση στερέωση στο υπόστρωμα (χωρίς διάτρηση του υλικού) και χωρίς ανάγκη για στεγανωτικές μαστίχες, τις γνωστές "σιλικόνες". Οι φθηνότερες διαμορφωμένες μεταλλικές επικαλύψεις χρησιμοποιούν ως "εξάρτημα συστήματος" για τη στερέωση στο υπόστρωμα την αυτοδιάτρητη βίδα με ροδέλα. Το στοιχείο αυτό εξαπλώθηκε σε όλο τον κλάδο σαν ιός. Δυστυχώς, συχνά ακόμη και έμπειροι τεχνίτες "κολλάνε" αυτόν τον ιό και αντί για έμμεση στερέωση με ενισχυτική λωρίδα κλιπ χρησιμοποιούν αυτοδιάτρητη βίδα και τρυπούν το πολύτιμο υλικό, μειώνοντας σημαντικά τη διάρκεια ζωής του.

Η αυτοδιάτρητη βίδα δεν έχει θέση στην παραδοσιακή τέχνη της λαμαρίνας.

Από την πλευρά του σχεδιασμού των λεπτομερειών και των συνδέσεών τους με την επικάλυψη, η μεταλλική στέγη πρέπει να λειτουργεί ως ενιαίο σύνολο, μαζί με όλες τις λεπτομέρειες. Η συχνότερη αιτία δυσλειτουργίας των μεταλλικών επικαλύψεων (έως και 90 %) είναι ακριβώς η λάθος επιλογή λεπτομερειών λαμαρίνας και η αναξιόπιστη κατασκευή τους. Το θέμα αυτό χρειάζεται αυξημένη προσοχή κατά τη μελέτη και φυσικά και κατά την κατασκευή. Συστηματική προετοιμασία μπορεί να εξασφαλίσει μόνο ένας καταρτισμένος ειδικός, μελετητής με επαρκείς γνώσεις και εμπειρία στο αντικείμενο.

Εκτέλεση εργασιών λαμαρίνας

Απαραίτητο μέρος της προετοιμασίας για την ανακαίνιση μεταλλικών στεγών είναι και η επιλογή αξιόπιστου και έμπειρου αναδόχου εργασιών λαμαρίνας, που γνωρίζει καλά την επιλεγμένη τεχνολογία.

Πριν ξεκινήσει τις εργασίες, ο ανάδοχος πρέπει να παραλάβει το εργοτάξιο και το υπόστρωμα και να καταγράψει αναλυτικά την κατάστασή τους γραπτώς στο ημερολόγιο του έργου. Κατά την παραλαβή των ξυλουργικών κατασκευών πρέπει, όσο είναι δυνατόν, να εντοπιστούν κρυφά ελαττώματα, που συχνά συνοδεύουν τις ανακαινίσεις στεγών, όπως μη λειτουργικός αερισμός λόγω λάθος πάχους θερμομόνωσης σε σχέση με το ύψος των δοκών, ακατάλληλο υπόστρωμα κάτω από την επικάλυψη ή μη λειτουργική δευτερεύουσα στεγανωτική στρώση και οι λεπτομέρειές της.

Απαραίτητη προϋπόθεση για αξιόπιστη εκτέλεση είναι και η προσεκτική μελέτη όλων των στοιχείων της μελέτης, των σχεδίων και των λεπτομερειών. Σε αυτό το στάδιο συνιστάται προσωπική συνεννόηση με τον μελετητή ή με τον επιβλέποντα του έργου. Κατά την κατασκευή πρέπει να εφαρμόζονται όλες οι προβλεπόμενες λύσεις, με χρήση της πιο σύγχρονης διαθέσιμης μηχανικής ή χειροκίνητης τεχνολογίας για την αξιόπιστη εκτέλεση των εργασιών λαμαρίνας. Όταν τηρούνται αυτές οι αρχές, μπορεί να αναμένεται αξιόπιστο αποτέλεσμα - μια στέγη που λειτουργεί σωστά.

Κλείνοντας, μια σύντομη διαπίστωση για την κατάσταση του επαγγέλματος. Σήμερα η τέχνη της λαμαρίνας βρίσκεται δυστυχώς σε ένα σταυροδρόμι. Υπάρχει έλλειψη εξειδικευμένου προσωπικού, έλλειψη νέων τεχνιτών και έλλειψη της αναγνώρισης που αξίζει σε όσους δημιουργούν με τα χέρια τους αξία από τη λαμαρίνα. Παράλληλα, στην παραδοσιακή τέχνη εισχωρούν σύγχρονα, βιομηχανικά, αλλά κυρίως φθηνά συστήματα στεγών, που με τις μεθόδους τοποθέτησής τους υπονομεύουν την επαγγελματική τιμή και την τεχνογνωσία των τεχνιτών. Πιστεύω ότι με την κοινή προσπάθεια όσων αγαπούν την τίμια δουλειά στη λαμαρίνα, αυτή η δυσάρεστη τάση μπορεί να αντιστραφεί.

Συγγραφέας: Ing. Gabriel Boros - PROJECT CONSULTING
Ο συγγραφέας του άρθρου είναι ειδικός στις μεταλλικές επικαλύψεις στεγών των εταιρειών Rheinzink και Prefa Aluminiumprodukte, με 30 χρόνια εμπειρίας στον κλάδο.

Βιβλιογραφία: Τεχνικά εγχειρίδια PREFA ALUMINIUMPRODUKTE GMBH
Τεχνικά εγχειρίδια RHEINZINK Co KG. GMBH
Πρότυπα σχεδιασμού στεγών - Βασικές διατάξεις