Βάψιμο καλοριφέρ (ανά φέτα)

Ένα κλασικό καλοριφέρ αποτελείται από φέτες τοποθετημένες η μία δίπλα στην άλλη. Κάθε φέτα έχει ανάγλυφη επιφάνεια και από τις δύο πλευρές, με προεξοχές και στενά κενά όπου το πινέλο φτάνει δύσκολα. Γι' αυτό η δουλειά δεν μετριέται σε τετραγωνικά όπως ένας τοίχος, αλλά σε τεμάχια: όσες φέτες, τόσες μονάδες. Ένα συνηθισμένο σώμα κάτω από το παράθυρο έχει αρκετές φέτες, ενώ τα μεγάλα σώματα των παλιών πολυκατοικιών ακόμη περισσότερες.

Στο βάψιμο της φέτας συνήθως περιλαμβάνονται το καθάρισμα, το ξεβάρωμα, το τρίψιμο και η τελική βαφή. Το καθάρισμα σκουριάς, το αντισκωριακό αστάρι ή το ξεβίδωμα του σώματος συχνά υπολογίζονται χωριστά. Γι' αυτό καλό είναι να συμφωνήσετε από πριν με τον ελαιοχρωματιστή τι ακριβώς περιλαμβάνει η δουλειά.

Πρώτα το καλοριφέρ πρέπει να είναι εντελώς κρύο. Σε ζεστή επιφάνεια το χρώμα στεγνώνει πολύ γρήγορα, κάνει μπαλώματα και πιάνει χειρότερα. Στην Ελλάδα η πιο βολική εποχή είναι εκτός χειμώνα, όταν η κεντρική θέρμανση της πολυκατοικίας δεν λειτουργεί. Μετά καλύπτονται το πάτωμα, ο τοίχος πίσω από το σώμα και ό,τι βρίσκεται γύρω με νάιλον ή πανί, γιατί ανάμεσα στις φέτες το χρώμα στάζει εύκολα.

Ακολουθεί το καθάρισμα. Η σκόνη από τα κενά βγαίνει με στενή βούρτσα, η επιφάνεια πλένεται με νερό και απορρυπαντικό και ξεβαρώνεται. Τα χαλαρά κομμάτια της παλιάς βαφής και η σκουριά φεύγουν με συρματόβουρτσα, γυαλόχαρτο ή λειαντική κεφαλή στο δράπανο. Πριν από τη βαφή η επιφάνεια πρέπει να είναι καθαρή, στεγνή και χωρίς σημεία που ξεφλουδίζουν.

Τα σκουριασμένα σημεία περνιούνται με μετατροπέα σκουριάς ή αντισκωριακό αστάρι. Σε παλιά σώματα που έχουν βαφτεί πολλές φορές, το αστάρι βοηθά την τελική στρώση να πιάσει καλύτερα. Η βαφή γίνεται σε λεπτές στρώσεις: με κυρτό πινέλο καλοριφέρ στα κενά και με μικρό ρολό στα ίσια σημεία. Η δεύτερη στρώση μπαίνει μόνο όταν στεγνώσει η πρώτη, σύμφωνα με τις οδηγίες στη συσκευασία.

Το απλό πλαστικό χρώμα τοίχου και το βερνίκι ξύλου δεν κάνουν για καλοριφέρ. Με τη ζέστη κιτρινίζουν, σκάνε και ξεφλουδίζουν. Χρησιμοποιήστε χρώματα που ο κατασκευαστής αναφέρει ρητά ότι είναι κατάλληλα για σώματα θέρμανσης, και ελέγχετε πάντα στην ετικέτα την αντοχή στη θερμοκρασία.

• Βερνικόχρωμα (ριπολίνη) νερού για καλοριφέρ: στεγνώνει γρήγορα, μυρίζει λίγο και ταιριάζει σε σπίτι που κατοικείται. Για τη συνηθισμένη κεντρική θέρμανση είναι αρκετό.
• Βερνικόχρωμα διαλύτου: πιο σκληρό και ανθεκτικό στην τριβή, αλλά στεγνώνει πιο αργά και μυρίζει έντονα. Θέλει καλό αερισμό, γι' αυτό προτιμάται σε αποθήκες, εργαστήρια ή λεβητοστάσια.
• Χρώματα με αντισκωριακή δράση: κατάλληλα για παλιά σώματα με λίγη σκουριά. Ορισμένα περνιούνται απευθείας σε καθαρισμένο μέταλλο.

Η απόχρωση είναι επίσης θέμα επιλογής. Το λευκό παραμένει κλασικό, αλλά ένα καλοριφέρ μπορεί σήμερα να είναι και ανθρακί, ματ μαύρο ή στο χρώμα του τοίχου, ώστε να «χάνεται» στον χώρο. Με τις μεταλλικές αποχρώσεις να ξέρετε ότι, σύμφωνα με ορισμένους κατασκευαστές, μπορεί να μειώσουν ελαφρώς την ακτινοβολία θερμότητας.

Γρήγορα βάφεται ένα σώμα που έχει ενιαία, απλώς ξεθωριασμένη βαφή, είναι εύκολα προσβάσιμο και μένει στη θέση του. Αρκεί καθάρισμα, τρίψιμο και βαφή.

Περισσότερο χρόνο θέλουν:

• η σκουριά και η σκασμένη ή χοντρή βαφή από πολλά περάσματα,
• οι μεγάλες ή ιδιόμορφες φέτες με βαθιά κενά,
• το σώμα που είναι κολλητά στον τοίχο, κάτω από ποδιά παραθύρου ή πίσω από έπιπλο,
• η ανάγκη για αστάρι και επιπλέον στρώσεις,
• η αλλαγή από σκούρο σε ανοιχτό χρώμα, όταν μία στρώση δεν καλύπτει.

Το πιο προσεγμένο αποτέλεσμα βγαίνει όταν το σώμα ξεβιδωθεί από τον τοίχο. Αυτό όμως σημαίνει επέμβαση στο σύστημα θέρμανσης, άδειασμα νερού και επανασύνδεση, και πρέπει να το κάνει υδραυλικός. Σε πολυκατοικία με κεντρική θέρμανση το άδειασμα επηρεάζει συνήθως και άλλα διαμερίσματα. Γι' αυτό ο ελαιοχρωματιστής βάφει κατά κανόνα το καλοριφέρ στη θέση του.

• Βάψιμο σε ζεστό καλοριφέρ. Το χρώμα στεγνώνει άνισα και μετά από λίγες μέρες μπορεί να αρχίσει να ξεφλουδίζει.
• Χοντρή στρώση. Το χρώμα τρέχει, κάνει σταγόνες και κηλίδες, και στα κενά μένουν συσσωρεύσεις. Δύο λεπτές στρώσεις δουλεύουν πάντα καλύτερα από μία χοντρή.
• Παράλειψη καθαρίσματος και τριψίματος. Σε σκόνη και λίπη η νέα βαφή δεν πιάνει. Η προετοιμασία καθορίζει πόσο θα κρατήσει η βαφή.
• Λάθος χρώμα. Χρώμα τοίχου ή ξύλου πάνω σε ζεστό μέταλλο κιτρινίζει και σκάει.
• Βιαστικό άναμμα της θέρμανσης. Η ζέστη σε βαφή που δεν έχει σκληρύνει προκαλεί λεκέδες, φουσκάλες ή αλλαγή απόχρωσης.
• Βαμμένοι διακόπτες. Η θερμοστατική κεφαλή, το εξαεριστικό και τα ρακόρ δεν βάφονται, αλλιώς κολλάνε και δεν ξεσφίγγουν.

Ένα καλοριφέρ στη θέση του μπορείτε να το βάψετε και μόνοι σας, αρκεί να έχετε υπομονή με τα κενά ανάμεσα στις φέτες. Πολύ παλιές βαφές μπορεί να περιέχουν μόλυβδο. Μην τις τρίβετε στεγνές χωρίς μάσκα προστασίας και μαζέψτε τη σκόνη στο τέλος με νωπό πανί.

1. Κλείστε τον διακόπτη του σώματος και αφήστε το να κρυώσει εντελώς.
2. Καλύψτε το πάτωμα και τον τοίχο πίσω από το σώμα με νάιλον και σκεπάστε διακόπτες και κεφαλή με χαρτοταινία.
3. Βγάλτε τη σκόνη από τα κενά με στενή βούρτσα και πλύντε την επιφάνεια με νερό και απορρυπαντικό.
4. Αφαιρέστε τη χαλαρή βαφή και τη σκουριά με συρματόβουρτσα ή γυαλόχαρτο και τρίψτε ελαφρά την υπόλοιπη βαφή.
5. Σκουπίστε τη σκόνη, ξεβαρώστε την επιφάνεια και αφήστε τη να στεγνώσει.
6. Περάστε τα σκουριασμένα σημεία με μετατροπέα σκουριάς ή αντισκωριακό αστάρι.
7. Βάψτε πρώτα τα εσωτερικά σημεία και τα κενά με κυρτό πινέλο και μετά τις μπροστινές επιφάνειες των φετών.
8. Αφήστε να στεγνώσει όσο γράφει η συσκευασία και περάστε δεύτερη λεπτή στρώση.
9. Αφαιρέστε τη χαρτοταινία, αερίστε τον χώρο και ανάψτε τη θέρμανση μόνο μετά τον χρόνο που προτείνει ο κατασκευαστής του χρώματος.

• η βαφή είναι ομοιόμορφη και καλύπτει και τα κενά ανάμεσα στις φέτες,
• δεν υπάρχουν σταγόνες, τρεξίματα ή συσσωρεύσεις χρώματος,
• κάτω από τη βαφή δεν φαίνεται σκουριά ούτε η παλιά απόχρωση,
• διακόπτες, κεφαλή και ρακόρ δεν είναι βαμμένοι και λειτουργούν κανονικά,
• πάτωμα, τοίχος και γύρω χώρος είναι καθαρά, χωρίς λεκέδες,
• μετά το πρώτο άναμμα η βαφή δεν κιτρινίζει, δεν φουσκώνει και δεν κολλάει.