Εποξειδικό χυτό δάπεδο έως 4 mm

Η λεπτή στρώση αντέχει το καθημερινό περπάτημα, την κίνηση ενός επιβατικού αυτοκινήτου, λάδια, απορρυπαντικά και τα περισσότερα καθαριστικά. Επειδή δεν έχει αρμούς, η βρωμιά δεν κάθεται πουθενά και το νερό δεν περνά από κάτω. Γι' αυτό δουλεύει καλά σε γκαράζ, εργαστήρια, λεβητοστάσια και εισόδους, αλλά και σε εκθεσιακούς χώρους και γραφεία.

Υπάρχουν όμως σημεία που θέλουν προσοχή. Το εποξειδικό είναι άκαμπτο και δεν ακολουθεί τις κινήσεις του υποστρώματος. Αν η μπετοκονία κινείται ή ραγίζει, οι ρωγμές με τον καιρό θα φανούν και στη νέα στρώση. Σε παλιά υπόγεια χωρίς μόνωση από την υγρασία του εδάφους, η υγρασία από κάτω μπορεί να σηκώσει το υλικό σε φουσκάλες. Επίσης, το απλό εποξειδικό κιτρινίζει στον ήλιο. Με τον ήλιο της Ελλάδας αυτό φαίνεται γρήγορα σε βεράντες, σε χώρους με μεγάλα τζάμια ή σε ανοιχτές πυλωτές, οπότε εκεί μπαίνει τελική στρώση ανθεκτική στην υπεριώδη ακτινοβολία. Για χώρους κατοικίας, όπου θέλετε πιο μαλακή και πιο αθόρυβη επιφάνεια, συχνά ταιριάζει καλύτερα ένα πολυουρεθανικό χυτό δάπεδο, που είναι λίγο πιο ελαστικό.

Το αν θα κρατήσει το δάπεδο κρίνεται κυρίως από την προετοιμασία του υποστρώματος. Η χύτευση είναι μόνο το δεύτερο μισό της δουλειάς.

1. Έλεγχος υποστρώματος. Ο τεχνίτης ελέγχει αντοχή, ρωγμές, επιπεδότητα και υγρασία. Η τσιμεντοκονία θα πρέπει, κατά τους περισσότερους κατασκευαστές, να έχει υγρασία περίπου έως 4 % με τη μέθοδο καρβιδίου (CM), ενώ η ανυδριτική πολύ λιγότερη. Η υγρασία μετριέται, δεν εκτιμάται με το μάτι.
2. Μηχανική προετοιμασία. Το υπόστρωμα τρίβεται, φρεζάρεται ή αμμοβολείται, ώστε να φύγουν κόλλες, παλιές μπογιές, λάδια και η αδύναμη επάνω στρώση. Ο στόχος είναι καθαρή, ελαφρά τραχιά επιφάνεια. Μεγάλες ανωμαλίες διορθώνονται πρώτα με αυτοεπιπεδούμενο υλικό, όχι με παχιά στρώση εποξειδικού.
3. Αναρρόφηση σκόνης. Μετά το τρίψιμο η επιφάνεια σκουπίζεται καλά με βιομηχανική ηλεκτρική σκούπα. Η λεπτή σκόνη είναι από τις βασικές αιτίες ξεφλουδίσματος.
4. Αστάρωμα. Σε στεγνό υπόστρωμα περνιέται εποξειδικό αστάρι. Σταθεροποιεί την επιφάνεια, εξισώνει την απορροφητικότητα και δημιουργεί γέφυρα πρόσφυσης. Σε πολύ απορροφητικό υπόστρωμα μπαίνει μερικές φορές δύο φορές.
5. Ανάμειξη. Ρητίνη και σκληρυντής αναμειγνύονται στην ακριβή αναλογία του κατασκευαστή, με αναδευτήρα χαμηλών στροφών, μέχρι το μείγμα να γίνει ομοιόμορφο. Μετά πρέπει να τηρηθεί ο χρόνος εργασιμότητας, αλλιώς το υλικό αρχίζει να πήζει μέσα στο δοχείο. Το καλοκαίρι, με τη ζέστη, ο χρόνος αυτός μικραίνει αισθητά.
6. Άπλωμα. Το μείγμα απλώνεται με οδοντωτή σπάτουλα ή σπάτουλα λείανσης σε τμήματα που ενώνονται «υγρό σε υγρό», ώστε να μη φαίνονται ενώσεις.
7. Απαέρωση. Με ακιδωτό ρολό βγαίνουν οι φυσαλίδες αέρα από τη στρώση όσο είναι ακόμη ρευστή.
8. Σκλήρυνση. Το δάπεδο συνήθως πατιέται μετά από περίπου 24 ώρες. Πλήρες φορτίο αντέχει, ανάλογα με τον κατασκευαστή και τη θερμοκρασία, συνήθως μετά από λίγες ημέρες, συχνά γύρω στην εβδομάδα. Μέχρι τότε το προστατεύετε από σκόνη, νερό και βαριά αντικείμενα.

Το εποξειδικό πριν σκληρύνει ερεθίζει το δέρμα και μπορεί να προκαλέσει αλλεργία. Στη δουλειά φοράτε γάντια και γυαλιά και αερίζετε τον χώρο. Σε υπόγειο ή γκαράζ πολυκατοικίας οι αναθυμιάσεις και η μυρωδιά περνούν εύκολα στους κοινόχρηστους χώρους, γι' αυτό καλό είναι να ενημερώσετε τον διαχειριστή και τους γείτονες.

• Μονόχρωμη επιφάνεια. Η πιο συνηθισμένη επιλογή, με αποχρώσεις συνήθως από το χρωματολόγιο RAL. Η γυαλιστερή επιφάνεια δείχνει καθαρή, αλλά φαίνονται περισσότερο οι γρατζουνιές και η σκόνη. Η ματ ή σατινέ είναι πιο πρακτική για το σπίτι.
• Αντιολισθητική επιφάνεια. Στη στρώση πασπαλίζεται ή αναμειγνύεται λεπτή χαλαζιακή άμμος ή άλλο πληρωτικό. Ταιριάζει σε γκαράζ, εργαστήριο και είσοδο, όπου μπαίνετε με βρεγμένα παπούτσια. Όσο πιο έντονη η υφή, τόσο πιο ασφαλές το δάπεδο, αλλά και λίγο πιο δύσκολο στο σφουγγάρισμα.
• Διακοσμητικά chips. Χρωματιστές νιφάδες ρίχνονται στη νωπή στρώση και σταθεροποιούνται με διάφανο τελικό βερνίκι. Το αποτέλεσμα θυμίζει μωσαϊκό και κρύβει καλά τη μικρή βρωμιά.
• Μεταλλικό εφέ. Μεταλλικές χρωστικές δίνουν γυαλιστερή επιφάνεια με βάθος. Δείχνει εντυπωσιακό, θέλει όμως έμπειρο τεχνίτη και κάθε δάπεδο βγαίνει λίγο διαφορετικό.
• Χρωματικές ζώνες και σήμανση. Σε επαγγελματικούς χώρους μπορούν να σημανθούν λωρίδες ασφαλείας, θέσεις στάθμευσης ή το λογότυπο της επιχείρησης.

Όταν διαλέγετε χρώμα, σκεφτείτε και τη χρήση: οι ανοιχτές αποχρώσεις μεγαλώνουν οπτικά τον χώρο, ενώ οι σκούρες και οι γκρι κρύβουν καλύτερα τη βρωμιά. Γι' αυτό στα γκαράζ επιλέγεται συνήθως γκρι.

Η πιο απλή περίπτωση είναι ένας μεγάλος, ορθογώνιος χώρος με γερό, στεγνό και επίπεδο μπετό. Τη δουλειά, άρα και το κόστος, ανεβάζουν:

• παλιό χρώμα, κόλλα ή πλακάκια που πρέπει να αφαιρεθούν ή να τριφτούν καλά,
• ρωγμές, σαθρά σημεία και ανωμαλίες που πρέπει να επισκευαστούν και να εξομαλυνθούν,
• υγρό υπόστρωμα, που σημαίνει αναμονή ή ειδικό αστάρι,
• κάτοψη με πολλές γωνίες, κολόνες και περάσματα,
• διακοσμητικά φινιρίσματα και τελικά βερνίκια, δηλαδή περισσότερες στρώσεις και αναμονή ανάμεσά τους,
• πολύ κρύος ή πολύ ζεστός χώρος, όπου πρέπει να ρυθμιστεί η θερμοκρασία πριν ξεκινήσει η δουλειά.

Οι περισσότερες αστοχίες δεν φαίνονται αμέσως, αλλά μετά από μερικές εβδομάδες ή μήνες. Στην πράξη επαναλαμβάνονται συχνά τα εξής:

• Κακός καθαρισμός υποστρώματος. Σκόνη, λάδια ή αδύναμη επάνω στρώση της μπετοκονίας φέρνουν ξεφλούδισμα και φουσκάλες.
• Λάθος αναλογία συστατικών. Το μείγμα δεν σκληραίνει πλήρως και μένει μαλακό ή κολλώδες.
• Παράλειψη απαέρωσης. Στην επιφάνεια μένουν μικροί κρατήρες και τρυπίτσες όπου κάθεται η βρωμιά.
• Ακατάλληλες συνθήκες. Στο κρύο το εποξειδικό πήζει αργά και άνισα, με υψηλή υγρασία αέρα μπορεί να βγει γαλακτερή θολούρα ή κολλώδης επιφάνεια. Η θερμοκρασία του υποστρώματος πρέπει συνήθως να είναι τουλάχιστον 3 °C πάνω από το σημείο δρόσου.
• Ρωγμές και αρμοί που αγνοήθηκαν. Οι ρωγμές του υποστρώματος επισκευάζονται πριν, αλλιώς θα φανούν και στο εποξειδικό. Οι αρμοί διαστολής της μπετοκονίας πρέπει να μεταφερθούν και στη νέα στρώση.
• Πρόωρη φόρτιση. Έπιπλα, αυτοκίνητο ή σφουγγάρισμα πολύ νωρίς αφήνουν σημάδια.

• η επιφάνεια είναι ενιαία, χωρίς φουσκάλες, κρατήρες και σημεία που ξεκολλάνε,
• με ελαφρύ χτύπημα δεν ακούγεται πουθενά κούφιος ήχος,
• χρώμα και γυαλάδα είναι ομοιόμορφα, χωρίς ορατές ενώσεις ανάμεσα στα τμήματα,
• η επιφάνεια δεν κολλάει ούτε είναι μαλακή μετά τον χρόνο που δίνει ο κατασκευαστής,
• τα τελειώματα σε τοίχους, κάσες και κατωφλιά είναι καθαρά,
• οι αρμοί διαστολής έχουν διατηρηθεί και είναι σφραγισμένοι,
• η αντιολισθητική υφή, αν συμφωνήθηκε, είναι ομοιόμορφη σε όλη την επιφάνεια,
• έχετε πάρει πληροφορίες για το σύστημα που χρησιμοποιήθηκε, τον χρόνο πλήρους φόρτισης και τον τρόπο καθαρισμού.