Cięcie płyty żelbetowej do 15 cm

Grubość betonu decyduje o tym, jakiej maszyny użyje ekipa, czy wystarczy cięcie z jednej strony i ile potrwa praca.

• Płyty do 10 cm to zwykle cieńsze elementy i ścianki działowe. Typowo chodzi o nowe drzwi w ściance, poszerzenie otworu albo wycięcie starej stalowej ościeżnicy.
• Płyty do 15 cm to grubsze elementy. W blokach z wielkiej płyty często są to ściany nośne, dlatego przy tym wariancie statykę trzeba potraktować szczególnie poważnie.

Grubości nie musisz zgadywać na oko. Da się ją zmierzyć w istniejącym otworze, na przykład przy ościeżnicy, albo sprawdzić w dokumentacji technicznej budynku, którą zwykle przechowuje zarządca, spółdzielnia lub wspólnota mieszkaniowa.

Dlaczego to najważniejsze pytanie całego zlecenia? Płyta nośna przenosi obciążenia z wyższych pięter. Jeśli wytnie się w niej otwór bez projektu, mogą pojawić się rysy, ugięcie nad otworem, a w gorszym przypadku problemy ze stabilnością całej klatki.

Jak odróżnić ścianę nośną od działowej? Ogólnie ściany nośne są grubsze, a działowe cieńsze, ale sama grubość niczego nie przesądza. Pewną odpowiedź daje dokumentacja budynku i ocena konstruktora. Przy ingerencji w ścianę nośną konstruktor określa wielkość i położenie otworu, a zwykle też stalowe wzmocnienie, na przykład ramę albo nadproże ze stalowych profili.

1. Ekipa ogląda miejsce, sprawdza grubość płyty, a przy ścianie nośnej prosi o opinię konstruktora.
2. Na ścianie dokładnie zaznacza się otwór według wymiarów drzwi lub okna, z zapasem na osadzenie ościeżnicy albo ramy.
3. Sprawdza się, czy w miejscu cięcia nie biegnie prąd, woda, gaz albo ogrzewanie. Instalacje się odłącza lub przekłada.
4. Przy ścianie nośnej jeszcze przed cięciem stawia się podpory stropu i montuje stalowe wzmocnienie według projektu konstruktora.
5. Otoczenie zakrywa się folią, a podłogę zabezpiecza przed wodą i szlamem.
6. Płytę tnie się tarczą diamentową na mokro. Przy grubości do 15 cm zwykle tnie się z obu stron, a nacięcia muszą się dokładnie spotkać. W narożnikach czasem wierci się otwory koronowe, żeby cięcie nie wychodziło poza otwór.
7. Wycięty blok dzieli się na mniejsze kawałki, które da się bezpiecznie wynieść. Nie mogą one bez kontroli spaść na podłogę.
8. Na koniec usuwa się szlam, wyrównuje krawędzie i wywozi gruz.

Ręczna piła diamentowa to najczęstszy wybór w mieszkaniach. Jest mobilna, mieści się w mniejszym pokoju i z chłodzeniem wodnym tnie dość czysto. Przy płycie do 15 cm zwykle pracuje się z obu stron.

Piła ścienna na szynie sprawdza się przy większych otworach i tam, gdzie liczy się idealnie prosta krawędź. Prowadzenie po szynie daje precyzyjne cięcie i mniej drgań.

Wiercenie koronowe przydaje się do okrągłych przepustów na rury, kable czy wentylację oraz do narożników prostokątnych otworów. Do samego otworu drzwiowego się go nie stosuje.

Szlifierka kątowa z tarczą diamentową nadaje się tylko do drobnych poprawek i docinania. Nie sięga głęboko, mocno pyli, a krawędzie po niej bywają mniej równe.

• Grubość płyty. Grubszy beton to wolniejsze tempo, większe zużycie tarczy i częściej cięcie z obu stron.
• Ściana nośna. Dochodzi konstruktor, podpieranie stropu i montaż stalowego wzmocnienia.
• Dojazd i dostęp. Wąski korytarz, wysokie piętro bez windy albo mało miejsca przy ścianie wydłużają przygotowanie i wynoszenie gruzu.
• Woda i prąd na miejscu. Cięcie na mokro wymaga dostępu do wody i odsysania szlamu. Jeśli ich brakuje, trzeba znaleźć inne rozwiązanie.
• Instalacje w ścianie. Przełożenie kabla lub rury to osobna praca. Elektrykę przekłada elektryk z uprawnieniami SEP, wodę hydraulik, a gaz zawsze instalator z uprawnieniami gazowymi.
• Gruz. Żelbet jest ciężki i nie trafia do pojemnika na odpady komunalne. Trzeba zaplanować kontener lub odbiór gruzu zgodnie z zasadami gminy.

• Cięcie bez konstruktora. W praktyce często zdarza się, że ktoś uznaje ścianę za działową tylko dlatego, że „wygląda na cienką”. Naprawa skutków jest dużo trudniejsza niż wcześniejsza ocena.
• Niedokładne wytyczenie. Otwór bez zapasu na ościeżnicę oznacza docinanie, a za duży otwór dodatkowe domurowywanie.
• Przecięte instalacje. Kabla czy rury w płycie nie widać z zewnątrz, dlatego trasy trzeba sprawdzić wcześniej.
• Nacięcia wychodzące poza narożniki. Tarcza zostawia w narożniku nacięcie poza otworem, które niepotrzebnie osłabia płytę. Zapobiega się temu wierceniem narożników albo ręcznym docięciem.
• Cięcie na sucho w zamieszkanym mieszkaniu. Drobny pył betonowy dostaje się wszędzie i szkodzi zdrowiu. Podstawą jest cięcie na mokro albo odsysanie z odpowiednim filtrem.
• Niepodparty blok. Ciężki wycięty kawałek może zniszczyć podłogę albo zranić człowieka, jeśli spadnie naraz.
• Zapominanie o sąsiadach. Cięcie jest głośne. Uprzedź sąsiadów i trzymaj się ciszy nocnej oraz zasad obowiązujących w budynku.

Przed odbiorem obejrzyj otwór przy dobrym świetle i z poziomicą w ręku. Przy ścianie nośnej warto, żeby przy odbiorze był też konstruktor.

• wymiary otworu zgadzają się z ustaleniami i zostawiają zapas na ościeżnicę lub ramę,
• krawędzie są pionowe i poziome, sprawdzone poziomicą,
• nacięcia z obu stron spotkały się bez uskoku, a w narożnikach nie ma nacięć poza otworem,
• na płycie wokół otworu nie ma nowych rys ani odłupanych kawałków,
• stalowe wzmocnienie jest osadzone zgodnie z projektem konstruktora,
• instalacje w pobliżu są nienaruszone i działają,
• szlam i pył są usunięte, podłoga i meble nie są uszkodzone,
• gruz jest wywieziony, a opinię konstruktora masz u siebie.