Wiercenie otworu w panelu żelbetowym do 15 cm

Wiertnica koronowa nie kruszy betonu udarem. Koronka w kształcie rury powoli ściera wąski pierścień materiału, a na końcu ze ściany wyjmuje się cały betonowy walec, czyli rdzeń. Dzięki temu panel nie drga, a beton wokół otworu nie pęka. W ten sposób można przejść także przez stalowe zbrojenie.

1. Sprawdzić miejsce otworu według projektu albo trasy przyszłej rury i zaznaczyć jego środek.
2. Wykrywaczem sprawdzić przewody, rury i zbrojenie w ścianie. Jeśli to możliwe, przesunąć otwór poza gęste zbrojenie.
3. Przymocować stojak wiertnicy do ściany lub stropu kotwą albo płytą podciśnieniową, żeby koronka nie zeszła z osi.
4. Podłączyć chłodzenie wodne i przygotować zbieranie wody pod otworem, ewentualnie odsysanie szlamu.
5. Wiercić przy umiarkowanym, równym docisku. Koronka stopniowo przecina zarówno beton, jak i zbrojenie.
6. Wyjąć rdzeń, oczyścić otwór i sprawdzić jego średnicę oraz kierunek.

Przy jednym otworze w typowym panelu samo wiercenie zwykle trwa krótko. Więcej czasu zajmuje przygotowanie, zakotwienie maszyny i sprzątanie.

Warianty różnią się średnicą koronki, a więc tym, co przeprowadzisz przez otwór. Otwór zawsze powinien być nieco większy niż rura. Zapas mieści tuleję ochronną, uszczelnienie albo otulinę i pozwala lekko skorygować położenie rury.

• Otwór do 10 cm wystarczy na przewody elektryczne, rury wodne, mniejsze odpływy, rurki i przewody klimatyzacji oraz odpływ skroplin. To mniejsza ingerencja w panel, a w gęstym zbrojeniu łatwiej znaleźć dobre miejsce.
• Otwór do 15 cm wybiera się na większe przejścia: wyrzut okapu, kanał wentylacyjny, główny odpływ z łazienki albo rurę w grubej otulinie. Koronka przecina wtedy więcej zbrojenia, dlatego przy ścianie nośnej trzeba podejść do tego jeszcze ostrożniej.

Zanim zamówisz wiercenie, zmierz zewnętrzną średnicę rury razem z otuliną i sprawdź, jaki otwór zaleca producent wentylacji lub klimatyzacji. W praktyce często zdarza się, że ktoś wierci otwór „na rurę”, a potem nie mieści się w nim ani otulina, ani tuleja.

Od kilku rzeczy zależy, jak pracochłonne będzie wiercenie, a więc też jego koszt:

• Grubość panelu. Grubszy panel to dłuższe wiercenie i większe zużycie koronki.
• Ilość zbrojenia. Gdy koronka trafia na grube pręty, praca zwalnia.
• Ściana czy strop. Wiercenie od dołu w stropie jest trudniejsze, bo maszynę trudniej zakotwić, a wodę trudniej odprowadzić.
• Dostęp. Otwór tuż przy narożniku, nad zabudową kuchenną albo w ciasnej łazience utrudnia zamocowanie stojaka.
• Umeblowane mieszkanie. Meble, podłogi i ściany trzeba zabezpieczyć przed wodą i szlamem.
• Liczba otworów. Kilka otworów za jednym razem wykonuje się sprawniej niż każdy osobno.

Pracę ułatwisz, jeśli zwolnisz miejsce przy ścianie, zabezpieczysz podłogę folią i zapewnisz dostęp do wody oraz prądu.

W bloku z wielkiej płyty większość ścian i wszystkie stropy tworzą konstrukcję nośną całego budynku. Nawet okrągły otwór to ingerencja w tę konstrukcję. Dlatego nie wierć go samodzielnie, tylko zleć to ekipie z wiertnicą koronową. Przy większym otworze, kilku otworach obok siebie albo wierceniu blisko krawędzi panelu warto, żeby wcześniej ocenił to konstruktor.

Jeśli w ścianie mogą biec przewody elektryczne, ich odłączenie i ewentualne przełożenie należy do elektryka z uprawnieniami SEP. Tak samo przy instalacji gazowej w pobliżu: wierci się dopiero po sprawdzeniu, którędy biegnie rura. Gdyby mimo to doszło do uszkodzenia rury gazowej, natychmiast opuść pomieszczenie, niczego nie włączaj i zadzwoń pod 992 lub 112.

• Wiertarka udarowa lub kucie zamiast wiercenia koronowego. Uderzenia wyłamują krawędź otworu, mogą powodować pęknięcia i naruszyć zbrojenie.
• Wiercenie bez sprawdzenia instalacji. Przecięty przewód albo rura zmienia jeden otwór w kosztowną naprawę.
• Źle dobrana średnica. W za małym otworze nie zmieści się otulina, a za duży niepotrzebnie osłabia panel.
• Niezakotwiona maszyna. Koronka się ześlizguje, a otwór wychodzi krzywy albo owalny.
• Zlekceważona woda. Szlam z chłodzenia wpływa pod podłogę albo do sąsiadów piętro niżej, szczególnie przy wierceniu w stropie.
• Niewypełnione przejście. Szczelina wokół rury przenosi hałas, zapachy, a w razie pożaru także dym. Przejścia między mieszkaniami i przez stropy uszczelnia się odpowiednim materiałem, a w przegrodach przeciwpożarowych masą lub kołnierzem ogniochronnym.

Obejrzyj otwór, zanim osadzi się w nim rurę i otynkuje ścianę. Później błędy poprawia się znacznie trudniej.

• otwór jest w umówionym miejscu i na wysokości zgodnej z rysunkiem,
• średnica pasuje do rury razem z otuliną lub tuleją,
• otwór jest prosty, bez wyraźnego odchylenia i wychodzi po drugiej stronie tam, gdzie powinien,
• krawędzie są gładkie, bez wykruszeń i bez pęknięć wokół,
• jeśli konstruktor oceniał otwór, wykonano go zgodnie z jego zaleceniami,
• instalacje w pobliżu są nieuszkodzone i działają,
• szlam i woda są usunięte, także z podłogi i z pomieszczenia pod stropem,
• rdzeń i gruz betonowy są wywiezione albo wiadomo, kto je zutylizuje.