Instalacja wodna: wymiana rur w mieszkaniu (ryczałt)

Zakres różni się w zależności od ekipy, dlatego zawsze poproś o jego spisanie. Standardowo w ryczałcie mieści się:

• demontaż starych rur wodnych i kanalizacyjnych w mieszkaniu,
• wykucie lub wyfrezowanie bruzd pod nowe przewody,
• nowe rury zimnej i ciepłej wody, najczęściej z PPR,
• nowa kanalizacja z rur PP (tzw. HT) z prawidłowym spadkiem,
• podejścia pod baterie, prysznic, wannę, WC, pralkę i zmywarkę,
• zawory odcinające i próba ciśnieniowa przed zakryciem rur.

Często nie obejmuje natomiast wymiany pionu, zatynkowania bruzd, glazury, montażu armatury i ceramiki ani elektrycznego podgrzewacza wody. W praktyce zdarza się, że ktoś liczył na „gotową łazienkę”, a ryczałt kończył się na zaślepionych podejściach. Zapytaj więc z góry, w którym miejscu praca hydraulika się kończy.

Dobra instalacja zaczyna się od planu, a nie od wiercenia. Kolejność prac wygląda zwykle tak:

1. Pomiar mieszkania i ustalenie, gdzie staną umywalka, prysznic, pralka, zlew i zmywarka. Przesuwanie podejść później to niepotrzebna dodatkowa robota.
2. Ustalenie z zarządcą terminu zakręcenia wody na pionie oraz tego, gdzie kończy się instalacja wspólna, a zaczyna twoja.
3. Demontaż starych rur i przygotowanie bruzd w ścianach i podłodze.
4. Ułożenie nowych rur, zgrzewanie połączeń PPR, mocowanie i otulenie izolacją.
5. Ułożenie kanalizacji ze spadkiem w stronę pionu.
6. Próba ciśnieniowa wodociągu i sprawdzenie kanalizacji, gdy bruzdy są jeszcze otwarte.
7. Zakrycie bruzd tynkiem lub przygotowanie ścian pod płytki.

W typowym mieszkaniu sam montaż trwa zwykle kilka dni. Dokładny czas zależy od liczby punktów poboru i od tego, jak łatwo dostać się do rur.

Stare metalowe rury niemal zawsze zastępuje się dziś tworzywem. Dlaczego? Plastik nie rdzewieje, nie zarasta kamieniem tak jak ocynk, jest lekki i szybko się go montuje.

• PPR (polipropylen) to w mieszkaniach najpopularniejszy wybór. Połączenia zgrzewa się na gorąco, więc rura i kształtka tworzą jedną całość bez uszczelek. Odporność na temperaturę i ciśnienie zależy od rodzaju rury. Do ciepłej wody stosuje się rury przeznaczone do tego przez producenta, często z wkładką stabilizującą, która ogranicza rozszerzanie się rury.
• Rury wielowarstwowe (PEX-AL-PEX) mają wkładkę aluminiową, dobrze się wyginają i sprawdzają się na przykład w podłodze. Łączy się je kształtkami zaprasowywanymi, do których potrzebna jest odpowiednia zaciskarka.
• Rury PP do kanalizacji (HT) służą wyłącznie do odprowadzania ścieków, nie do wody pitnej.

Miedź montuje się w mieszkaniach już rzadko. Przy dobrym materiale i poprawnym montażu trwałość instalacji z tworzyw producenci liczą w dziesięcioleciach. Ważna jest też izolacja: na ciepłej wodzie ogranicza straty ciepła, na zimnej chroni przed roszeniem i nagrzewaniem od rury z ciepłą wodą. Dobry hydraulik zna wymagania norm PN-EN dla instalacji wodnych i pracuje zgodnie z instrukcją producenta systemu.

Ryczałt ustala się z góry, ale stan mieszkania mocno wpływa na nakład pracy. Robotę ułatwia:

• puste mieszkanie bez mebli i z już skutymi płytkami,
• pozostawienie łazienki, WC i kuchni w dotychczasowym miejscu,
• dobry dostęp do pionów i zaworów,
• równoległy remont elektryki i podłóg, gdy bruzdy robi się za jednym razem.

Utrudnia ją z kolei przeniesienie kuchni lub łazienki dalej od pionu (kanalizacja potrzebuje spadku i miejsca w podłodze), twarde ściany, prefabrykowana łazienka w bloku z wielkiej płyty, którą trzeba wyburzyć, stare skorodowane zawory, które nie dają się zakręcić, albo niespodzianki w ścianach, typowe zwłaszcza w kamienicach. Każda z tych rzeczy dokłada czasu i materiału.

Piony, główne zawory i zwykle także wodomierze należą do części wspólnej budynku, którą zajmuje się wspólnota mieszkaniowa, spółdzielnia lub zarządca. Zakręcenie wody na całym pionie czy wymianę wodomierza warto więc zaplanować razem z administracją. Wiele budynków ma własne zasady, na przykład stałe terminy zakręcania wody albo plombowanie wodomierzy, które może zdjąć tylko uprawniona osoba.

W wielu mieszkaniach ciepłą wodę daje gazowy podgrzewacz przepływowy, potocznie junkers. Jeśli przy pracach w kuchni lub łazience trzeba ruszyć rurę gazową, podgrzewacz albo kuchenkę, takie prace może wykonać tylko instalator z uprawnieniami gazowymi. Gdy poczujesz gaz, nie włączaj światła ani urządzeń, wyjdź z mieszkania i zadzwoń na pogotowie gazowe 992 lub numer alarmowy 112. Podłączenie elektrycznego podgrzewacza wody należy zostawić elektrykowi z uprawnieniami SEP.

• Zakrycie rur bez próby ciśnieniowej. Nieszczelne połączenie szuka się potem, kując nowe płytki.
• Za mały spadek kanalizacji albo zbyt wiele kolan, co kończy się zatorami.
• Brak izolacji: zimna woda się nagrzewa, a rury się pocą.
• Łączenie tanich kształtek różnych producentów, które do siebie nie pasują.
• Brak osobnych zaworów dla poszczególnych pomieszczeń. Przy awarii trzeba wtedy zakręcać wodę w całym mieszkaniu.
• Brak zdjęć tras rur. Później łatwo przewiercić rurę przy wieszaniu półki.

Zanim bruzdy zostaną zakryte i podpiszesz odbiór, sprawdź:

• czy wykonano próbę ciśnieniową i masz z niej protokół,
• czy masz zdjęcia lub szkic tras rur w ścianach i podłodze,
• czy ciepła i zimna woda są prawidłowo rozróżnione, a ciepła jest po lewej stronie,
• czy każde podejście jest w ustalonym miejscu i na ustalonej wysokości,
• czy rury są zaizolowane i solidnie zamocowane,
• czy wszystkie zawory działają i zakręcają się do końca,
• czy przy próbnym spuszczaniu wody kanalizacja szybko odprowadza wodę i nic nie bulgocze,
• czy dostałeś listę użytych materiałów i warunki gwarancji,
• czy administracja potwierdziła ponowne odkręcenie wody i stan wodomierzy.