Montaż i wkucie korpusu podtynkowego

Pod hasłem „korpus podtynkowy” kryje się kilka rzeczy. Najczęściej chodzi o korpus podtynkowej baterii prysznicowej lub wannowej, korpus baterii umywalkowej montowanej w ścianie albo o stelaż podtynkowy WC, czyli metalową ramę ze zbiornikiem spłuczki. Sposób pracy jest podobny, różnią się wymiary i to, ile ściany trzeba naruszyć.

Przy baterii wystarczy otwór na sam korpus i bruzdy na doprowadzenie zimnej i ciepłej wody. Przy stelażu WC w ścianie murowanej często przerabia się większy fragment ściany albo stawia ramę przed ścianą i obudowuje ją płytą g-k. W ściance z płyt g-k nic się nie kuje, korpus przykręca się do profili lub do płyty montażowej.

Jeśli przycisk WC ma mieć podświetlenie albo sterowanie elektroniczne, doprowadzenie prądu to zadanie dla elektryka z uprawnieniami SEP, nie dla hydraulika.

Wyznaczenie położenia

Najpierw hydraulik według instrukcji producenta wyznacza oś korpusu, wysokość i miejsca podejść wody. Baterię prysznicową montuje się zwykle mniej więcej na wysokości od 100 do 120 cm nad podłogą, zależnie od wzrostu domowników i tego, czy masz też deszczownicę. Przy stelażu WC wysokość miski i przycisku ustawia się według instrukcji, rama ma na to oznaczenia. Dobry fachowiec od razu myśli też o układzie płytek, żeby uchwyt nie wypadł niezgrabnie na fudze albo na krawędzi płytki.

Wykucie otworu i bruzd

Bruzdy wycina się bruzdownicą z odkurzaczem, otwór pod korpus koronką albo młotem udarowym. Głębokość zależy od korpusu, w praktyce to zwykle około 7 do 12 cm. Bruzdy prowadzi się pionowo albo poziomo, nigdy po skosie. Dzięki temu później łatwo przewidzieć, którędy w ścianie biegnie rura.

Ustawienie na właściwą głębokość

To kluczowy moment całej pracy. Większość korpusów ma na plastikowej osłonie oznaczenia minimalnej i maksymalnej głębokości. Odnoszą się one do gotowej powierzchni ściany, czyli razem z klejem i płytkami. Korpus ustawia się więc pod przyszłą okładzinę, a nie pod gołe mury. Musi stać idealnie w poziomie i w pionie, inaczej rozeta albo przycisk będą krzywo.

Mocowanie i podłączenie

Korpus przykręca się do ściany wkrętami lub uchwytami, a potem stabilizuje zaprawą albo masą gipsową. Sama pianka montażowa nie wystarczy, bo przy obracaniu uchwytu i uderzeniach ciśnienia korpus może się poluzować. Następnie podłącza się rury wielowarstwowe, PP-R albo miedziane, w zależności od tego, jaką instalację masz w mieszkaniu.

Próba ciśnieniowa i uszczelnienie

Przed zamurowaniem wykonuje się próbę ciśnieniową według zaleceń producenta rur. Dopiero gdy połączenia są szczelne, ścianę się zamyka. W strefie mokrej przy prysznicu dochodzi jeszcze hydroizolacja z mankietami uszczelniającymi wokół wyjść, żeby woda nie dostawała się pod płytki.

Ile czasu i wysiłku zajmie montaż, a więc też ile będzie kosztował, zależy przede wszystkim od ściany.

• beton komórkowy i płyta g-k to wygodne materiały, tnie się je łatwo i szybko,
• cegła ceramiczna jest częsta, ale przy pustakach trzeba dobrze wypełnić otwór, żeby korpus trzymał,
• beton i płyty żelbetowe, typowe dla bloków z wielkiej płyty, są bardzo twarde, kucie idzie wolno, jest głośno i pyli się, a często trafia się na zbrojenie,
• stara, mieszana ściana w kamienicy (cegła z betonem, dawne naprawy) potrafi zaskoczyć, a korpus gorzej się w niej kotwi.

Pracę wydłuża też daleko położone podejście wody, prowadzenie rur przez inne pomieszczenie, stara instalacja, którą trzeba najpierw wymienić, albo bardziej złożona bateria z kilkoma wyjściami. Pomaga natomiast, gdy łazienka jest skuta do gołych murów, a ty masz już wybrany konkretny model baterii i płytki.

W blokach z wielkiej płyty ściany wokół łazienki są często nośne. W ścianie nośnej nie można kuć byle jak, zwłaszcza poziome bruzdy i większe otwory mogą osłabić konstrukcję. Zanim ekipa zacznie, warto ustalić, które ściany są nośne. Pomocna bywa dokumentacja budynku, którą zwykle ma zarządca. Przy większej ingerencji w ścianę nośną potrzebna jest ocena konstruktora.

Często najprostszym rozwiązaniem jest zabudowa instalacyjna, czyli ścianka z płyt g-k postawiona przed istniejącą ścianą. Korpus montuje się wtedy w niej, a ściany nośnej w ogóle się nie narusza.

• zła głębokość korpusu: za głęboko i przedłużka może nie wystarczyć, za płytko i rozeta odstaje od płytek,
• korpus nie jest wypoziomowany: uchwyt albo przycisk stoi krzywo i bez kucia nie da się tego poprawić,
• brak próby ciśnieniowej: nieszczelne połączenie objawia się mokrą plamą na ścianie albo u sąsiada,
• mocowanie tylko na piankę: korpus z czasem się rusza i niszczy uszczelnienie albo płytki,
• pominięta hydroizolacja wokół wyjść: woda wnika pod płytki i mur zawilgaca,
• wyrzucona instrukcja montażu: przy serwisie albo wymianie wkładu trudno potem dobrać części.

W praktyce często zdarza się, że płytki wybiera się dopiero po osadzeniu korpusu. Jeśli wybrana płytka razem z klejem ma inną grubość, niż zakładano, korpus nie pasuje. Dlatego warto mieć okładzinę wybraną z wyprzedzeniem.

Zanim ściana zostanie zamknięta i glazurnik zacznie kłaść płytki, przejdź z hydraulikiem przez te punkty:

• korpus jest mocno osadzony i nie rusza się przy nacisku,
• stoi w poziomie i w pionie, a oś zgadza się z wyznaczeniem,
• głębokość odpowiada oznaczeniom na osłonie przy planowanej okładzinie,
• zimna i ciepła woda są podłączone po właściwej stronie,
• próba ciśnieniowa została wykonana, a połączenia są suche,
• osłona ochronna korpusu została na miejscu, żeby nie dostała się do niego zaprawa,
• wokół wyjść w strefie mokrej są mankiety uszczelniające,
• masz zdjęcia ściany z przebiegiem rur sprzed zamurowania,
• instrukcja montażu i dokumenty korpusu są odłożone na przyszły serwis.