Montaż i osadzenie drzwiczek rewizyjnych

Najczęściej trafiają do łazienki albo do zabudowy pionów w bloku z wielkiej płyty, gdzie za płytą g-k biegnie pion wodny i kanalizacyjny. Spotyka się je też w zabudowie stelaża WC, w sufitach podwieszanych z instalacjami i w szachtach technicznych w domach jednorodzinnych. Kiedy coś zaczyna przeciekać, liczą się minuty. Jeśli masz drzwiczki przy zaworze, zakręcasz wodę od razu. Jeśli ich nie masz, zaczynasz rozbijać płytki, a woda w tym czasie leci do sąsiada piętro niżej.

Warto pomyśleć o nich już na etapie planowania remontu, a nie dopiero przy szpachlowaniu. Łatwiej wtedy dobrać rozmiar i miejsce, a hydraulik i glazurnik wiedzą, gdzie zostawić otwór.

Ta pozycja obejmuje dwie pokrewne prace: zwykły montaż drzwiczek rewizyjnych w dowolnym podłożu oraz osadzenie drzwiczek z płyty g-k w zabudowie pionu.

Według materiału

• drzwiczki plastikowe są lekkie, nie rdzewieją i do łazienki w zupełności wystarczą; to typowy wybór tam, gdzie zagląda się rzadko,
• drzwiczki metalowe z blachy ocynkowanej lub nierdzewnej są sztywniejsze, sprawdzają się w piwnicach, garażach i kotłowniach, bywają też w wersji przeciwpożarowej,
• drzwiczki z płyty g-k mają ramę aluminiową lub stalową i wypełnienie z płyty gipsowo-kartonowej; po zaszpachlowaniu i pomalowaniu praktycznie znikają w ścianie,
• drzwiczki ukryte pod płytki mają ramę, na którą przykleja się tę samą płytkę co na ścianę; otwiera się je przez dociśnięcie (system klik) albo na magnes.

O czym pamiętać przy drzwiczkach w zabudowie pionu

Rozmiar dobierasz do tego, co jest za drzwiczkami. Do jednego zaworu wystarczy mniejszy otwór. Do wodomierza, który kiedyś będzie wymieniany, albo do czyszczaka kanalizacyjnego potrzebujesz otworu, w którym zmieszczą się obie ręce z narzędziem. Grubość ramy musi pasować do poszycia: inaczej osadza się ją w jednej warstwie płyty, inaczej w dwóch. Wysokość wynika z położenia zaworów, drzwiczki powinny być dokładnie naprzeciw nich, a nie kawałek obok. Wykończenie to zwykle farba albo płytki. Przy płytkach sprawdź u producenta, jaki ciężar drzwiczki uniosą. W łazience do ramy stosuje się płytę impregnowaną, odporną na wilgoć (tzw. zieloną).

1. Ustalić położenie zaworów, złączek i liczników i na tej podstawie wyznaczyć miejsce i wielkość drzwiczek.
2. Zaznaczyć otwór według wymiaru montażowego z instrukcji producenta, a nie według zewnętrznego wymiaru drzwiczek.
3. Wyciąć otwór: płytę g-k nożem lub piłką, mur i beton tarczą diamentową, z odciągiem pyłu.
4. W zabudowie g-k dołożyć profile wokół otworu, żeby rama nie trzymała się wyłącznie płyty.
5. Ustawić ramę w płaszczyźnie ściany, sprawdzić poziomicą i zmierzyć przekątne, potem przykręcić ją wkrętami, kołkami albo zgodnie z systemem producenta.
6. Założyć drzwiczki i sprawdzić otwieranie jeszcze przed szpachlowaniem.
7. Zaszpachlować połączenie, przeszlifować, pomalować lub obłożyć płytkami, chroniąc przy tym mechanizm i szczelinę.

Najprościej jest osadzić drzwiczki w nowej zabudowie z płyty g-k, która jeszcze nie jest zamknięta. Ramę planuje się wtedy razem z profilami i niczego nie trzeba dorabiać. Montaż w gotowej ścianie wymaga więcej pracy: trzeba znaleźć profile, wyciąć otwór bez uszkodzenia otoczenia, czasem dodać wzmocnienie i poprawić malowanie albo płytki.

Dłużej trwa też praca w betonie i twardym murze, przy dużych lub nietypowych wymiarach, przy drzwiczkach ukrytych pod płytki, gdzie wszystko musi licować co do milimetra, oraz w ciasnych miejscach, na przykład za miską WC. Z kolei kilka jednakowych drzwiczek na jednej budowie idzie szybciej, bo ekipa powtarza ten sam schemat.

• za małe drzwiczki, które na oko wystarczają, ale klucz do zaworu się w nich nie mieści,
• złe miejsce, czyli drzwiczki obok zaworu albo za szafką czy pralką postawioną później,
• niewzmocniony otwór, gdy rama siedzi tylko w płycie i po kilkudziesięciu otwarciach zaczyna się luzować,
• krzywa rama, przez którą drzwiczki ocierają, nie domykają się, a przy modelach bezramkowych nierówność widać nawet po malowaniu,
• zalana szczelina, gdy farba, masa szpachlowa albo klej do płytek sklejają drzwiczki na stałe,
• zwykła płyta w łazience, która od wilgoci mięknie i się odkształca.

Jeśli masz zabudowę pionu wodnego lub kanalizacyjnego i trochę wprawy w pracy z płytą g-k, poradzisz sobie sam. Przy pionie gazowym oddaj tę pracę fachowcowi.

1. Sprawdzić wykrywaczem, gdzie za płytą biegną profile i instalacje.
2. Zaznaczyć otwór według wymiaru montażowego z instrukcji i skontrolować go poziomicą.
3. Nawiercić narożniki i wyciąć otwór piłką do płyt g-k, powoli i prosto.
4. Dołożyć profile na obwodzie otworu i przymocować je do konstrukcji.
5. Włożyć ramę, wyrównać ją z płaszczyzną ściany i przykręcić.
6. Założyć drzwiczki i sprawdzić, czy otwierają się bez oporu.
7. Okleić szczelinę i mechanizm taśmą, zaszpachlować połączenie i po wyschnięciu przeszlifować.
8. Pomalować lub obłożyć płytkami i zdjąć taśmę, zanim powierzchnia całkiem wyschnie.

• drzwiczki są dokładnie naprzeciw zaworów i liczników, a w środku da się pracować obiema rękami,
• rama jest sztywna, nie rusza się przy nacisku i nie pęka wokół niej masa szpachlowa,
• drzwiczki otwierają się i zamykają płynnie, magnes lub zatrzask trzyma,
• powierzchnia drzwiczek licuje ze ścianą, a szczelina jest równa na całym obwodzie,
• w łazience zastosowano płytę impregnowaną, a płytki na drzwiczkach nie przekraczają dopuszczalnego ciężaru,
• w szczelinie ani w mechanizmie nie ma farby, masy ani kleju,
• przed drzwiczkami nie stoi nic, co utrudniałoby ich otwarcie.