Montaż odpływu liniowego z zabetonowaniem

Szczegóły zależą od konkretnego odpływu, dlatego hydraulik zawsze pracuje według instrukcji montażu producenta. Zasada jest jednak podobna:

1. Sprawdza się rurę odpływową: musi być drożna i czysta, a jej położenie i spadek muszą pozwalać na podłączenie.
2. Podłoże się czyści i wyrównuje. Ma być nośne, bez pęknięć i pustek.
3. Przy ścianach układa się taśmę dylatacyjną, żeby wylewka nie opierała się bezpośrednio o ściany.
4. Odpływ ustawia się na regulowanych nóżkach lub wspornikach. Wysokość dobiera się tak, aby górna krawędź znalazła się później równo z płytkami, a poziomicą sprawdza się poziom wzdłuż i w poprzek.
5. Wylot odpływu podłącza się do kanalizacji, zwykle rurą PVC lub PP typu HT. Połączenie ma być szczelne, ale lekko elastyczne.
6. Do odpływu wlewa się wodę i obserwuje, czy spływa płynnie i czy złącze nie kapie.
7. Odpływ okleja się taśmą, żeby nie dostał się do niego beton, i stopniowo obetonowuje. Mieszankę rozkłada się równomiernie, aby nie przesunęła korpusu.
8. Wylewkę ściąga się ze spadkiem w stronę odpływu i zostawia do dojrzewania.

Po co tyle sprawdzania jeszcze przed betonem? Bo wszystko, co znajdzie się pod wylewką, naprawia się potem tylko przez skuwanie. Kilka minut z poziomicą i wiadrem wody oszczędza mnóstwo nerwów.

Odpływy liniowe produkuje się z tworzywa sztucznego albo ze stali nierdzewnej. Korpus z tworzywa jest lekki i do zwykłego domowego prysznica w zupełności wystarcza. Odpływy nierdzewne są bardziej wytrzymałe i wybiera się je tam, gdzie prysznic pracuje intensywnie albo potrzebne jest solidniejsze rozwiązanie.

Ważniejszy od materiału jest kierunek odpływu i wysokość zabudowy:

• Odpływ poziomy wychodzi z boku i łączy się z rurą prowadzoną w podłodze. Jest najczęściej stosowany, ale wymaga odpowiedniej grubości warstw posadzki.
• Odpływ pionowy prowadzi wodę prosto w dół, na przykład przez strop do pomieszczenia poniżej albo do przygotowanej rury. Sprawdza się, gdy w podłodze nie ma miejsca na poziome prowadzenie rury.
• Odpływy niskie o zmniejszonej wysokości zabudowy pomagają przy remontach, gdzie podłogi nie da się znacząco podnieść, co zdarza się na przykład w blokach z wielkiej płyty.

Odpływ zwykle montuje się wzdłuż ściany. Podłoga opada wtedy tylko w jedną stronę, płytki tnie się prościej, a woda spływa równomiernie. Porządne wpusty podłogowe mają zamknięcie zapachowe (syfon) i są wykonane zgodnie z normą PN-EN 1253. Warto to sprawdzić w karcie technicznej.

W nowym domu montaż jest prostszy. Grubość wylewek planuje się z wyprzedzeniem, rurę kanalizacyjną prowadzi się dokładnie tam, gdzie trzeba, a spadek wykonuje się już przy betonowaniu. Przy remoncie często okazuje się, że stara posadzka jest za niska albo rura leży w innym miejscu, niż byłoby trzeba. Wtedy frezuje się bruzdę, przekłada instalację albo podnosi całą podłogę.

Pracochłonność, a więc i zakres roboty, rośnie przede wszystkim przy:

• małej wysokości podłogi, przez którą trzeba szukać niskiego odpływu albo frezować,
• przekładaniu lub przedłużaniu rury kanalizacyjnej,
• nierównym lub popękanym podłożu, które najpierw trzeba naprawić,
• ogrzewaniu podłogowym, które musi pasować do położenia odpływu i grubości wylewki,
• utrudnionym dostępie, na przykład w mieszkaniu na wysokim piętrze kamienicy bez windy.

Samo zabetonowanie nie sprawia jeszcze, że prysznic jest wodoszczelny. Wylewka cementowa przepuszcza wodę, dlatego na gotowe i wyschnięte podłoże nakłada się elastyczną masę hydroizolacyjną, zwykle w dwóch warstwach. W pierwszą warstwę wtapia się taśmy uszczelniające w narożnikach, na styku ściany z podłogą i wokół odpływu. Wiele odpływów ma fabrycznie przyklejony kołnierz uszczelniający, który zatapia się bezpośrednio w masie.

Najbardziej ryzykowne miejsca to połączenie odpływu z izolacją i narożnik, w którym odpływ styka się ze ścianą. Nieszczelność często ujawnia się dopiero po kilku miesiącach, na przykład jako wilgotna plama na ścianie sąsiedniego pokoju albo na suficie sąsiada piętro niżej.

Gdy izolacja wyschnie zgodnie z zaleceniami producenta, strefę prysznica zalewa się wodą i zostawia na jakiś czas. Płytki kładzie się dopiero wtedy, gdy wiadomo, że woda nigdzie nie ucieka. Przy wylewce pilnuj też czasu: cementowa wylewka zwykle potrzebuje kilku dni, zanim można po niej chodzić, i dłużej, zanim nada się pod izolację i klej. Dokładne czasy podaje producent mieszanki. W trakcie dojrzewania wylewkę warto chronić przed przeciągiem i bezpośrednim słońcem.

• Zły spadek. Zwykle wykonuje się mniej więcej od 1,5 do 2 % w stronę odpływu. Przy mniejszym spadku woda stoi w narożnikach, przy nierównym wypływa poza prysznic.
• Przesunięty odpływ. Jeśli nie jest dobrze podparty, beton przy układaniu go uniesie albo przechyli. Ruszt nie leży wtedy równo z płytkami.
• Za cienka warstwa betonu nad rurą. Rura powinna być przykryta odpowiednio grubą wylewką, zwykle około 4 cm, inaczej grożą pęknięcia.
• Sztywne lub nieszczelne połączenie z kanalizacją. Skutkiem jest nieprzyjemny zapach i woda pod wylewką.
• Pominięte taśmy albo jedna cienka warstwa masy. Oszczędność na hydroizolacji wychodzi najdrożej, bo naprawa oznacza skuwanie płytek.
• Płytki bez próby wodnej. Błędu szuka się wtedy dopiero po wykończeniu łazienki.

Przy odbiorze warto przejść przez te punkty jeszcze przed układaniem płytek, a potem ponownie na koniec:

• górna krawędź odpływu jest na wysokości przyszłych płytek i w poziomie,
• odpływ nie rusza się przy naciśnięciu, a wokół niego nie ma pustek,
• wylana woda spływa płynnie i w strefie prysznica nie zostają kałuże,
• połączenie z kanalizacją zostało sprawdzone przed zabetonowaniem i nie kapało,
• wylewka wokół odpływu nie ma pęknięć,
• izolacja ma dwie warstwy, z taśmami w narożnikach i wokół odpływu,
• próba zalania wodą odbyła się przed układaniem płytek,
• syfon jest na miejscu i z odpływu nie czuć kanalizacji,
• ruszt i syfon dają się wyjąć do czyszczenia,
• masz instrukcję montażu i kartę techniczną odpływu na wypadek reklamacji.