Murowanie ścianek działowych do 12,5 cm (cegła/Ytong)

Przy cegle i betonie komórkowym postępuje się podobnie. Różnica dotyczy głównie łączenia elementów. Beton komórkowy klei się zaprawą do cienkich spoin, a spoina ma zwykle do 3 mm. Tradycyjną cegłę muruje się na zaprawę ze spoiną około 1 cm. Pustaki szlifowane łączy się klejem albo pianką, zgodnie z zaleceniami producenta.

1. Zmierzyć i wyznaczyć położenie ścianki na podłodze, ścianach i suficie, razem z otworami drzwiowymi.
2. Sprawdzić i oczyścić podłoże. W łazience albo na płycie betonowej na parterze ułożyć pod pierwszą warstwę pasek izolacji przeciwwilgociowej.
3. Ułożyć pierwszą warstwę na zaprawie wyrównującej i dokładnie wypoziomować ją poziomicą. Błędów z pierwszej warstwy nie da się później poprawić.
4. Murować kolejne warstwy z przewiązaniem, czyli z przesunięciem spoin pionowych co najmniej o jedną trzecią długości bloczka.
5. Połączyć ściankę z istniejącymi ścianami płaskimi łącznikami ze stali nierdzewnej, wkładanymi w spoiny poziome, zwykle co drugą lub trzecią warstwę.
6. Osadzić nadproże nad otworem drzwiowym, z odpowiednim oparciem po obu stronach według wytycznych producenta.
7. Zakończyć ściankę pod stropem ze szczeliną około 1 do 2 cm i wypełnić ją materiałem elastycznym, na przykład pianką montażową.

Przed tynkowaniem na styki różnych materiałów i w narożniki otworów drzwiowych wkłada się siatkę zbrojącą. Dzięki niej dużo rzadziej pojawiają się później rysy włoskowate.

Do zwykłej ścianki działowej nadają się oba materiały, ale każdy sprawdza się w czymś innym.

• Beton komórkowy (Ytong i podobne) jest lekki, tnie się go piłą, a bruzdy pod instalacje robi się bez wysiłku. Ściana szybko rośnie i wychodzi bardzo równa, więc wystarczy cienki tynk albo gładź. Słabsze strony to gorsza izolacja akustyczna i mniejsza nośność przy wieszaniu ciężkich rzeczy. Do mocowania trzeba używać kołków przeznaczonych do betonu komórkowego.
• Ceramiczne pustaki działowe i silikaty są cięższe, dlatego lepiej tłumią hałas. Dobrze sprawdzają się między sypialnią a salonem albo przy ścianie od sąsiada. Lepiej trzymają też szafki kuchenne czy bojler. Praca idzie trochę wolniej, a przy murowaniu na tradycyjną zaprawę trzeba liczyć się z grubszym tynkiem.
• Bloczki gipsowe również się klei i dają gładką powierzchnię. Do pomieszczeń wilgotnych stosuje się tylko odmiany wodoodporne.

Dlaczego w praktyce często wybiera się beton komórkowy nawet tam, gdzie cegła byłaby lepsza akustycznie? Bo jest lżejszy, co ma znaczenie przy starszych stropach, a praca z nim idzie szybko. Jeśli zależy ci na ciszy, zapytaj ekipę o grubszy lub cięższy wariant ścianki.

Najszybciej muruje się prostą ściankę bez otworów w pustym pomieszczeniu z równą podłogą. Pracochłonność, a więc i koszt, rośnie zwłaszcza wtedy, gdy:

• podłoga jest nierówna albo uszkodzona i trzeba ją najpierw wyrównać, czasem nawet wylać nową wylewkę,
• w ściance jest kilka otworów drzwiowych, narożniki, łuki albo skośne połączenie z dachem na poddaszu,
• praca odbywa się w zamieszkanym mieszkaniu i trzeba wszystko zabezpieczać i sprzątać,
• materiał trzeba wnosić na wyższe piętro bez windy, co w kamienicach zdarza się często,
• sąsiednie ściany wymagają naprawy przed połączeniem z nową ścianką,
• pomieszczenie jest wilgotne i trzeba zadbać o izolację pod pierwszą warstwą.

Ścianka działowa nie przenosi obciążeń konstrukcji, ale sama swoje waży. Uważaj szczególnie w starszych kamienicach z drewnianymi stropami belkowymi: ciężka ścianka z cegły może je przeciążyć. W takim przypadku warto, żeby strop ocenił konstruktor. W blokach z wielkiej płyty stropy są betonowe i zwykle nie ma z tym problemu.

W budynku wielorodzinnym trzeba też pamiętać o hałasie i wynoszeniu gruzu. Prace głośne najlepiej planować w godzinach zgodnych z regulaminem budynku. Nowe przewody elektryczne w ściance może podłączyć wyłącznie elektryk z uprawnieniami SEP.

• niewypoziomowana pierwsza warstwa, przez którą ściana „ucieka”, a drzwi potem nie pasują do ościeżnicy,
• ścianka domurowana na sztywno do samego stropu, która pęka, gdy strop się ugnie,
• brak łączników, przez co w narożniku przy starej ścianie pojawia się pionowa rysa,
• za grube spoiny kleju przy betonie komórkowym, które pogarszają wytrzymałość i równość ściany,
• tynkowanie bez siatki na styku cegły i betonu komórkowego,
• bruzdy pod elektrykę wykute za głęboko lub ukośnie, które osłabiają ściankę.

Nienośną ściankę z betonu komórkowego da radę postawić także zręczny amator, jeśli ma czas i dobrą poziomicę. Instalację elektryczną zostaw jednak elektrykowi z uprawnieniami SEP, a gdy masz wątpliwości co do stropu, skonsultuj się z konstruktorem.

1. Wyznaczyć położenie ścianki laserem albo sznurem na podłodze, ścianach i suficie.
2. Oczyścić podłoże z pyłu i resztek starych warstw.
3. Ułożyć pierwszą warstwę na zaprawie wyrównującej i każdy bloczek sprawdzić poziomicą w obu kierunkach.
4. Odczekać, aż zaprawa pod pierwszą warstwą stwardnieje, zgodnie z zaleceniami producenta.
5. Nakładać zaprawę klejową pacą zębatą na powierzchnię poziomą i czołową bloczka i murować z przewiązaniem.
6. Wkładać nierdzewne łączniki w spoiny przy połączeniu z istniejącą ścianą.
7. Osadzić nadproże nad drzwiami, a pod stropem zostawić szczelinę do wypełnienia pianką.
8. Zeszlifować nierówności strugiem do betonu komórkowego i przed tynkiem wtopić siatkę na stykach.

• ściana jest pionowa i równa, sprawdź to długą łatą w kilku miejscach,
• spoiny pionowe są przesunięte, a nie jedna nad drugą,
• przy połączeniu ze starymi ścianami widać łączniki albo ekipa potwierdza ich użycie,
• pod stropem jest elastyczna szczelina, a nie sztywne domurowanie,
• otwór drzwiowy ma właściwą szerokość i wysokość dla planowanej ościeżnicy,
• nadproże jest oparte po obu stronach odpowiednio głęboko,
• w łazience pod pierwszą warstwą jest izolacja przeciwwilgociowa,
• na stykach materiałów przed tynkiem jest siatka zbrojąca.