Murowanie komina systemowego typu Schiedel

Komin typu Schiedel tworzą trzy warstwy, które dokładnie do siebie pasują:

• obudowa z pustaków kominowych, zwykle z lekkiego betonu, która niesie cały komin i chroni otoczenie przed ciepłem,
• izolacja między pustakiem a wkładem, która utrzymuje spaliny ciepłe, żeby w kominie nie skraplało się więcej wilgoci, niż to konieczne,
• wkład ceramiczny, odporny na wysoką temperaturę, wilgoć i kwasy zawarte w spalinach.

Do systemu należą też elementy specjalne: dolny element z tacą do odprowadzania kondensatu, element z otworem rewizyjnym i drzwiczkami (wyczystka), trójnik przyłączeniowy dla czopucha od kotła lub kominka oraz zakończenie nad dachem, czyli głowica komina z płytą przykrywającą. Często obok przewodu spalinowego biegnie również kanał wentylacyjny.

1. Sprawdzenie podłoża. Komin jest ciężki, dlatego musi stać na solidnym fundamencie albo na stropie zaprojektowanym na takie obciążenie. Podłoże ma być równe i poziome.
2. Osadzenie elementu dolnego. Pierwszy pustak układa się na zaprawie dokładnie w poziomie. Każde odchylenie rośnie z wysokością i komin zaczyna się przechylać.
3. Taca kondensatu i wyczystka. Na samym dole montuje się tacę z odpływem kondensatu, nad nią element z otworem rewizyjnym. Nie dokłada się ich później, tylko kolejno z resztą elementów.
4. Murowanie obudowy i wkładanie rur. Pustaki muruje się na zaprawę zalecaną przez producenta, a rury ceramiczne łączy się specjalnym kitem kwasoodpornym. Nadmiar kitu wyciera się od razu, żeby wewnątrz przewodu nie powstawały zgrubienia. Izolację układa się zgodnie z systemem, tak by wkład został na środku.
5. Trójnik przyłączeniowy. Osadza się go na wysokości dopasowanej do kotła lub kominka. Warto zmierzyć ją wcześniej, bo późniejsze wiercenie w gotowym kominie to niepotrzebne ryzyko.
6. Przejście przez stropy i dach. Wokół komina zostawia się wymagany odstęp od drewnianych belek, krokwi i innych materiałów palnych. Tej przestrzeni nie wypełnia się niczym palnym.
7. Głowica i wykończenie. Nad dachem komin kończy się płytą przykrywającą. Część zewnętrzną tynkuje się odpornym tynkiem elewacyjnym, obkłada klinkierem albo stosuje gotową obudowę głowicy. Przejście przez dach dekarz lub blacharz uszczelnia obróbką blacharską.

Dlaczego wkładu nie wolno zamurować na sztywno w obudowie? Ceramika podczas palenia się rozszerza. Jeśli nie ma na to miejsca, obudowa pęka. Dlatego system przewiduje luźne osadzenie i dylatację, szczególnie przy płycie przykrywającej.

System dobiera się do tego, co do komina podłączysz:

• kominek, piec kaflowy, kocioł na drewno, pellet, ekogroszek lub węgiel wymagają komina na wysoką temperaturę spalin i odpornego na pożar sadzy,
• nowoczesne kotły gazowe i kondensacyjne mają chłodne i wilgotne spaliny, często z nadciśnieniem, dlatego potrzebują wkładu do pracy mokrej albo innego rozwiązania wskazanego przez producenta kotła,
• dwa urządzenia, na przykład kominek i kocioł, zwykle wymagają dwóch osobnych przewodów, a podłączenie ich do jednego jest możliwe tylko na podstawie obliczeń.

Średnicę przewodu i wysokość komina powinien określić projektant albo kominiarz na podstawie mocy urządzenia. Zbyt duża średnica ciągnie gorzej, podobnie jak zbyt mała.

Na pracochłonność, a więc i na koszt, wpływają przede wszystkim:

• wysokość komina i liczba kondygnacji, przez które przechodzi,
• liczba przewodów i obecność kanału wentylacyjnego,
• to, czy chodzi o nowy dom, w którym komin jest przewidziany od początku, czy o istniejący budynek, gdzie trzeba przebijać stropy i dach,
• stan podłoża, gdy potrzebny jest nowy fundament albo wzmocnienie stropu,
• dostęp do dachu i konieczność postawienia rusztowania przy murowaniu głowicy,
• sposób wykończenia głowicy: tynk, klinkier albo gotowa obudowa,
• transport ciężkich pustaków na poddasze lub po wąskich schodach.

W praktyce często najwięcej czasu nie zajmuje samo murowanie, tylko przejście przez więźbę i dach, gdzie trzeba przerobić krokwie i na nowo ułożyć pokrycie wokół komina.

Zanim pierwszy raz rozpalisz w kotle czy kominku, warto, by gotowy komin sprawdził kominiarz. Oceni drożność przewodu, szczelność, odległości od materiałów palnych i wysokość nad dachem, a przy okazji podpowie, jak często komin czyścić. Jego protokół przydaje się też w rozmowie z ubezpieczycielem, gdyby kiedyś doszło do pożaru.

Podłączenie kotła gazowego może wykonać tylko instalator z uprawnieniami gazowymi, a wszystko, co dotyczy prądu, na przykład zasilanie sterowania kotła, elektryk z uprawnieniami SEP. Jeśli poczujesz gaz, wyjdź z pomieszczenia i dzwoń pod numer 992 albo 112.

• element dolny nie jest w poziomie i komin stopniowo się odchyla,
• rury połączone zwykłą zaprawą zamiast kitu kwasoodpornego,
• kit wyciśnięty do wnętrza przewodu, gdzie zbiera sadzę,
• brak dylatacji wkładu, który potem napiera na obudowę i płyta przykrywająca pęka,
• drewniane belki albo ocieplenie dachu tuż przy kominie, bez wymaganego odstępu,
• komin za nisko nad dachem, więc słabo ciągnie i przy wietrze cofa dym,
• źle uszczelnione przejście przez dach, którym woda dostaje się na poddasze,
• brak odpływu kondensatu albo niepodłączony odpływ.

• komin stoi pionowo, co sprawdzisz poziomicą lub pionem w kilku miejscach,
• otwór rewizyjny jest dostępny, a drzwiczki dobrze przylegają,
• taca kondensatu jest osadzona, a odpływ podłączony,
• trójnik przyłączeniowy jest na wysokości pasującej do urządzenia,
• wokół komina w stropach i więźbie nie ma materiałów palnych bliżej, niż pozwala producent,
• głowica jest wystarczająco wysoko nad dachem, a płyta przykrywająca cała, bez pęknięć,
• przejście przez dach ma obróbkę blacharską i nie przecieka,
• tynk lub okładzina głowicy są ciągłe i bez rys,
• masz dokumenty użytego systemu i protokół z kontroli kominiarza.