Murowanie komina z szamotu z wkładem ceramicznym

Szamot to tradycyjny materiał ogniotrwały. Znosi wysokie temperatury, ciągłe nagrzewanie i stygnięcie oraz agresywne związki ze spalin. Według producentów wytrzymuje zwykle znacznie więcej, niż wymaga zwykłe ogrzewanie domu.

Wkład ceramiczny to właściwy przewód spalinowy, czyli rura, którą spaliny wychodzą na zewnątrz. Ma gładką powierzchnię, więc mniej osiada na nim sadzy i smoły. Komin łatwiej się czyści, a ryzyko zapalenia się sadzy jest mniejsze. Wkład chroni też otaczający mur przed kwasami i skroplinami, które powstają przy spalaniu.

Takie połączenie sprawdza się przy kotłach i piecach na paliwo stałe, przy kominkach i wielu urządzeniach gazowych. Przy kotłach kondensacyjnych zawsze trzeba sprawdzić, czy wkład jest przeznaczony do pracy w warunkach mokrych. Często wybiera się dla nich inny system, na przykład wkład ze stali kwasoodpornej albo z tworzywa, zgodnie z wymaganiami producenta kotła. Jeśli wymieniasz kocioł, na przykład w ramach programu Czyste Powietrze, warto od razu sprawdzić, czy komin pasuje do nowego urządzenia.

Komin odpowiada za bezpieczeństwo całego domu, dlatego powinien go stawiać murarz, który zna się na kominach. W praktyce dobrze, żeby kominiarz obejrzał projekt przewodu jeszcze przed budową.

1. Przygotowanie fundamentu. Komin jest ciężki, więc potrzebuje mocnego i równego fundamentu albo płyty nośnej, która uniesie jego ciężar. Na starym stropie nie stawia się komina bez oceny konstruktora.
2. Dolna część komina. Najpierw osadza się element startowy ze zbiornikiem na skropliny i odpływem, a nad nim drzwiczki wyczystki. Przez nie komin będzie później czyszczony i sprawdzany.
3. Montaż wkładu ceramicznego. Rury układa się kolejno jedna na drugiej, a połączenia skleja kitem kwasoodpornym według instrukcji producenta. Wkład musi stać pionowo, a łączenia mają być czyste, bez kitu wyciśniętego do środka.
4. Izolacja i dylatacja. Między wkładem a obudową zostaje szczelina, zwykle wypełniona wełną mineralną. Wkład przy nagrzewaniu się rozszerza, dlatego nie wolno go na sztywno zamurować w obudowie.
5. Murowanie obudowy. Wokół wkładu muruje się cegły szamotowe albo pustaki kominowe na zaprawie wskazanej przez producenta. Zwykła zaprawa cementowa nie nadaje się do miejsc narażonych na wysoką temperaturę.
6. Przyłącze czopucha. Na odpowiedniej wysokości osadza się trójnik do podłączenia urządzenia. Jego położenie musi pasować do kotła lub pieca.
7. Przejście przez strop i dach. Wokół komina zachowuje się odstęp od drewna i innych palnych materiałów, określony w normach i instrukcji producenta. Przejście przez dach dostaje obróbkę blacharską, tak żeby woda nie wpływała pod pokrycie.
8. Głowica komina. Nad dachem komin chroni się przed deszczem i mrozem, na przykład cegłą klinkierową, okładziną albo odpowiednim tynkiem. Na górze montuje się czapę kominową, która odprowadza wodę poza mur.

• Tradycyjne murowanie z cegły szamotowej sprawdza się tam, gdzie komin trzeba dopasować do nietypowego miejsca albo połączyć z istniejącym murem.
• Systemowy komin z pustaków z wkładem ceramicznym i izolacją stawia się szybciej, a wszystkie elementy dokładnie do siebie pasują. Zasada wielowarstwowej budowy jest taka sama.
• Komin jedno- lub wieloprzewodowy: jeśli myślisz, że kiedyś dołożysz kominek albo drugi kocioł, rozsądnie jest od razu postawić komin z dwoma przewodami. Dorobienie drugiego przewodu później jest dużo trudniejsze.
• Średnica wkładu nie jest dobierana na oko. Musi pasować do urządzenia, paliwa i wysokości komina. W praktyce często zdarza się, że zbyt szeroki przewód ma słaby ciąg i komin zaczyna wilgotnieć.

Najwięcej zależy od wysokości komina i od tego, ile go wystaje ponad dach. Praca na dachu wymaga rusztowania i zabezpieczeń, więc idzie wolniej. Najprościej jest w nowym domu, gdzie komin rośnie razem ze ścianami, a dachu jeszcze nie ma.

Pracę komplikują takie sytuacje:

• rozbiórka starego komina i wywóz gruzu,
• ciasne miejsce, do którego materiał trzeba nosić ręcznie,
• przejście przez gotową więźbę i pokrycie dachowe, które trzeba rozebrać i ponownie połączyć,
• więcej przewodów, dodatkowe przyłącza i dodatki, na przykład kratki wentylacyjne,
• bardziej wymagające wykończenie nad dachem, takie jak klinkier albo okładzina.

• Wkład zamurowany na sztywno. Przy nagrzewaniu się rozszerza i bez dylatacji rozsadza obudowę.
• Zły kit albo zaprawa. Zwykła zaprawa w łączeniach wkładu z czasem rozpada się od kwasów.
• Za mały odstęp od drewna. Krokwie i belki tuż przy kominie to poważne zagrożenie pożarowe.
• Brak ochrony głowicy. Woda, która wsiąknie w mur, zimą zamarza i mur zaczyna się kruszyć.
• Źle wykonana obróbka blacharska. Przecieki wokół komina to bardzo częsty powód reklamacji, dlatego warto, żeby tę część robił doświadczony blacharz lub dekarz.
• Komin za nisko nad dachem. Wylot musi wystawać odpowiednio wysoko ponad kalenicę, inaczej wiatr osłabia ciąg i spaliny cofają się do domu.

Przed pierwszym paleniem komin powinien sprawdzić mistrz kominiarski i spisać protokół z kontroli przewodu. Bez tego nie podłączaj urządzenia. Jeśli kiedyś przy urządzeniu gazowym poczujesz gaz, wyjdź z domu i zadzwoń pod 992 lub 112. Przy odbiorze od ekipy sprawdź:

• czy komin stoi pionowo i nie ma pęknięć w obudowie,
• czy wyczystka i zbiornik na skropliny są dostępne i szczelne,
• czy skropliny mają gdzie odpływać,
• czy zachowano odstęp od palnych materiałów w stropie i więźbie,
• czy przejście przez dach ma porządną obróbkę blacharską,
• czy głowica ma czapę kominową i zabezpieczoną powierzchnię,
• czy wkład pasuje do urządzenia, które do niego podłączysz,
• czy dostałeś protokół kominiarski i dokumenty użytych materiałów.