Ścianka działowa z płyt Knauf Diamant (twardość i akustyka)

Obie płyty należą do płyt gipsowo-kartonowych o zwiększonej twardości. W porównaniu ze zwykłą płytą są cięższe, mają odporniejszą powierzchnię i mocniejszy rdzeń. Różnią się głównie tym, do czego zostały zaprojektowane.

• Diamant to uniwersalna twarda płyta. Pasuje tam, gdzie zależy ci na lepszej akustyce i odporniejszej ścianie, na przykład w sypialni, pokoju dziecka albo w biurze.
• Habito jest jeszcze mocniejsza i powstała głównie z myślą o mocowaniu. Według producenta pozwala powiesić lżejsze i średnio ciężkie przedmioty bezpośrednio w płycie, bez szukania profilu. Dokładne obciążenie na jeden punkt sprawdź w karcie technicznej producenta.

Jeśli wiesz, że na ścianie zawiśnie zabudowa kuchenna, regał na książki albo cięższy sprzęt, rozważ Habito. Gdy chodzi o cichszą i odporniejszą ściankę bez dużego obciążenia, zwykle wystarczy Diamant.

Sama twarda płyta cudów nie zdziała. O efekcie decyduje cały układ, czyli wszystkie warstwy razem.

• Stelaż metalowy z obwodowych profili UW i pionowych słupków CW. Słupki stawia się zwykle w rozstawie około 62,5 cm. Przy większym obciążeniu albo pod płytki daje się je gęściej.
• Taśma akustyczna pod wszystkimi profilami, które stykają się z podłogą, stropem i ścianami. Ogranicza przenoszenie drgań na sąsiednie przegrody.
• Wełna mineralna w przestrzeni między płytami. Pochłania dźwięk, który w pustej przestrzeni odbijałby się jak w bębnie.
• Poszycie z jednej albo dwóch warstw płyt po każdej stronie. Dwie warstwy wyraźnie poprawiają izolacyjność akustyczną i wytrzymałość. Styki drugiej warstwy przesuwa się względem pierwszej.

Dlaczego masa pomaga przeciw hałasowi? Cięższa płyta słabiej drga od dźwięku, więc przenosi na drugą stronę mniej energii. Dlatego twarda płyta w dwóch warstwach z wełną tłumi rozmowę czy telewizor odczuwalnie lepiej niż lekka ścianka.

1. Wymierzyć położenie ścianki, zaznaczyć je na podłodze i przenieść na strop laserem albo pionem.
2. Nakleić taśmę akustyczną na profile UW i zakotwić je do podłogi i stropu, potem zamocować skrajne profile CW przy ścianach.
3. Wstawić słupki CW w przewidzianym rozstawie, przy drzwiach osadzić wzmocnione profile ościeżnicowe.
4. Poprowadzić w ściance instalacje elektryczne lub wodne, a w miejscach przyszłych ciężkich przedmiotów dodać wzmocnienie, jeśli system wymaga go przy danym obciążeniu.
5. Obłożyć płytami jedną stronę, ułożyć wełnę mineralną bez szczelin i bez ściskania, następnie obłożyć drugą stronę.
6. Przy podwójnym poszyciu zamontować drugą warstwę z przesuniętymi stykami.
7. Osadzić narożniki ochronne, zaszpachlować styki i łby wkrętów zgodnie z systemem producenta, obwód uszczelnić masą trwale elastyczną.
8. Po wyschnięciu przeszlifować, zagruntować i przygotować powierzchnię pod malowanie.

Jeśli w ściance ma przebiegać pion albo instalacje, do których trzeba będzie później sięgnąć, warto od razu zaplanować drzwiczki rewizyjne.

Twarde płyty są cięższe od zwykłych płyt g-k, gorzej się je tnie i wymagają wkrętów przeznaczonych do tego typu płyt. Zwykły wkręt często się w nie nie zagłębi albo się złamie. Praca trwa więc dłużej, a płytę muszą przenosić i podnosić dwie osoby.

Pracę utrudniają:

• wysokie pomieszczenie oraz nierówny strop albo podłoga,
• podwójne poszycie i wyższe wymagania akustyczne,
• otwory drzwiowe, narożniki, skosy i połączenia z oknami,
• dużo instalacji, gniazdek i wzmocnień w ściance,
• utrudniony dostęp, na przykład wnoszenie płyt po schodach w kamienicy bez windy.

Pracę ułatwia natomiast równe, suche i przygotowane pomieszczenie, jasny plan instalacji oraz wcześniej ustalone miejsca, w których zawiśnie zabudowa.

• Brak taśmy akustycznej albo sztywne połączenie ścianki ze stropem i ścianami, przez które przechodzi dźwięk.
• Pusta przestrzeń bez wełny mineralnej albo wełna ułożona ze szczelinami, przez co traci dużą część działania akustycznego.
• Zbyt rzadko rozstawione słupki, przez które ścianka sprężynuje, a styki pękają.
• Za mało wkrętów, niewkręcone łby albo zwykłe wkręty zamiast wkrętów do płyt twardych.
• Gniazdka po obu stronach ścianki dokładnie naprzeciw siebie, które tworzą akustyczną dziurę.
• Sztywne połączenie ze stropem, który może się uginać. W takim przypadku wykonuje się połączenie przesuwne.
• Pospieszne szpachlowanie bez wystarczającego schnięcia, po którym pojawiają się włoskowate rysy.

Wprawny majsterkowicz poradzi sobie z prostą ścianką bez drzwi w niezbyt wysokim pomieszczeniu. Przygotuj się na cięższe płyty i więcej pyłu przy cięciu. Instalację elektryczną zostaw elektrykowi z uprawnieniami SEP.

1. Sprawdzić u producenta systemowy układ warstw i zalecane wkręty do wybranej płyty.
2. Zaznaczyć położenie ścianki na podłodze, ścianie i stropie.
3. Nakleić taśmę akustyczną i zakotwić profile UW oraz skrajne profile CW.
4. Ustawić słupki w rozstawie podanym przez producenta i sprawdzić je poziomicą.
5. Obłożyć płytami pierwszą stronę, płyty ciąć piłką albo nożem z zapasowymi ostrzami i przy cięciu nosić maskę przeciwpyłową.
6. Ułożyć wełnę mineralną na całej powierzchni, bez szczelin.
7. Obłożyć drugą stronę, przy dwóch warstwach przesunąć styki.
8. Zaszpachlować styki i łby wkrętów, obwód uszczelnić masą elastyczną i dokładnie wysuszyć.
9. Przeszlifować, zagruntować i pomalować.

• ścianka jest pionowa i równa, nie sprężynuje wyraźnie przy dociśnięciu,
• wzdłuż obwodu biegnie ciągła elastyczna masa bez szczelin,
• łby wkrętów są zagłębione i zaszpachlowane,
• styki są gładkie, bez rys, pęcherzy i wystających taśm,
• narożniki są zabezpieczone narożnikami ochronnymi, a krawędzie są proste,
• drzwi w ściance otwierają się swobodnie, a ościeżnica jest stabilna,
• masz rozrysowane albo sfotografowane instalacje i miejsca wzmocnień w ściance,
• gniazdka i włączniki podłączył elektryk z uprawnieniami SEP i nie są umieszczone naprzeciw siebie po obu stronach.