Ścianka działowa g-k z pojedynczym opłytowaniem

Szkielet jest w obu wersjach taki sam. Do podłogi i sufitu kotwi się profile prowadzące UW, a w nie wstawia się pionowe profile CW. Przestrzeń między profilami zwykle wypełnia się wełną mineralną. Różnica polega na liczbie warstw płyt.

• Pojedyncze opłytowanie to jedna płyta po każdej stronie, zwykle grubości 12,5 mm. Przy profilu 75 mm ściana ma około 100 mm grubości. Jest lżejsza, szybsza w montażu i zajmuje mniej miejsca. Sprawdza się przy zwykłym podziale pomieszczeń, garderobie, korytarzu czy zabudowie, na której nie zawiśnie nic ciężkiego.
• Podwójne opłytowanie to dwie płyty po każdej stronie z przesuniętymi spoinami, co daje około 125 mm grubości. Taka ściana jest sztywniejsza, lepiej tłumi hałas i pewniej trzyma powieszone rzeczy. Warto ją rozważyć między sypialnią a salonem, przy pokoju dziecka albo tam, gdzie zawiśnie szafka kuchenna lub telewizor.

Dlaczego jedna warstwa tłumi słabiej? Lżejsza okładzina łatwiej wpada w drgania pod wpływem dźwięku. Mimo to dobrze wykonana ścianka z pojedynczym opłytowaniem, z wełną i szczelnymi połączeniami, w zwykłym domu daje odczuwalny komfort. Dużo zależy od tego, jak starannie uszczelni się styk z sufitem, podłogą i ścianami bocznymi.

Ważny jest też rodzaj płyt. Do zwykłych pokoi wystarczają płyty standardowe (GKB), do łazienki i kuchni stosuje się płyty impregnowane (GKBI, zielone), a tam, gdzie liczy się odporność ogniowa, płyty ogniochronne (GKF).

1. Wytyczenie. Laserem albo poziomicą zaznacza się na podłodze, suficie i ścianach bocznych oś ścianki oraz miejsce na drzwi.
2. Profile prowadzące. Na profile UW nakleja się taśmę uszczelniającą, która oddziela ściankę od stropu i posadzki i ogranicza przenoszenie dźwięku. Profile kotwi się kołkami dobranymi do podłoża. Tak samo mocuje się skrajne profile CW przy ścianach.
3. Profile pionowe. Profile CW wstawia się w UW co 600 do 625 mm, zależnie od szerokości płyt, tak żeby krawędzie płyt wypadały na profilu. Przy drzwiach stosuje się mocniejsze profile UA, a nad otworem wykonuje się nadproże.
4. Instalacje i wzmocnienia. Przed zamknięciem ściany prowadzi się przewody i montuje wzmocnienia w miejscach, gdzie zawisną półki czy szafki.
5. Pierwsza strona i izolacja. Płytuje się jedną stronę, a następnie wkłada wełnę mineralną tak, żeby wypełniła przestrzeń bez szczelin i nie była ściśnięta.
6. Druga strona. Płyty mocuje się wkrętami w rozstawie zalecanym przez producenta, przy pojedynczym opłytowaniu zwykle mniej więcej co 25 cm. Łby wkrętów lekko zagłębia się pod powierzchnię kartonu.
7. Szpachlowanie i szlifowanie. Spoiny wypełnia się masą, wtapia taśmę zbrojącą, nakłada kolejne warstwy i szlifuje. Na narożniki zewnętrzne zakłada się listwy narożne.

Pracochłonność, a więc i koszt, zależy głównie od tego, ile dzieje się w samej ścianie:

• wysokość ściany: wyższe ściany wymagają szerszych lub łączonych profili i więcej pracy z dużymi płytami,
• liczba otworów: każde drzwi, klapa rewizyjna czy przejście instalacji to wzmocnienie i dokładne docinanie,
• kształt pomieszczenia: skosy na poddaszu, wnęki i krzywe sufity, typowe dla starych kamienic, oznaczają dużo cięcia,
• rodzaj płyt: płyty impregnowane czy ogniochronne są cięższe i trudniej się je tnie,
• wymagana jakość powierzchni: ściana pod zwykłe malowanie wymaga mniej pracy niż ściana oświetlona bocznym światłem z okna czy pod farbę z połyskiem.

W praktyce często się zdarza, że wymagania rosną w trakcie, bo ktoś dopiero po zamknięciu ściany decyduje się powiesić na niej telewizor. Lepiej przemyśleć to zawczasu.

Prostą ściankę w pomieszczeniu o zwykłej wysokości postawi zręczna osoba z podstawowymi narzędziami. Instalację elektryczną w ścianie musi jednak wykonać elektryk z uprawnieniami SEP.

1. Wyznaczyć laserem oś ścianki na podłodze, suficie i ścianach bocznych.
2. Nakleić taśmę uszczelniającą na profile UW i skrajne CW.
3. Przykręcić profile UW do podłogi i sufitu kołkami dobranymi do podłoża.
4. Wstawić profile CW w rozstawie zgodnym z szerokością płyt i sprawdzić pion poziomicą.
5. Wzmocnić otwór drzwiowy i miejsca pod przyszłe obciążenia.
6. Zlecić elektrykowi poprowadzenie przewodów i osadzenie puszek.
7. Opłytować pierwszą stronę, łączenia płyt układać na profilach i przesuwać względem siebie.
8. Włożyć wełnę mineralną bez szczelin i bez ściskania.
9. Opłytować drugą stronę, łby wkrętów lekko zagłębić pod karton.
10. Zaszpachlować spoiny z taśmą zbrojącą, odczekać do wyschnięcia, nałożyć kolejne warstwy i przeszlifować.
11. Zagruntować powierzchnię przed malowaniem lub tapetowaniem.

• Słabe zakotwienie profili. Ściana drży, a na spoinach pojawiają się pęknięcia.
• Brak taśmy uszczelniającej. Dźwięk i drgania przechodzą przez strop i posadzkę, nawet jeśli w środku jest wełna.
• Szczeliny w izolacji. Ściśnięta albo źle docięta wełna wyraźnie pogarsza tłumienie hałasu.
• Łączenia płyt poza profilem. Krawędź płyty zawieszona w powietrzu ugina się i pęka.
• Szpachlowanie w pośpiechu. Bez taśmy albo bez wyschnięcia warstw po malowaniu widać rysy i przebarwienia.
• Zapomniane wzmocnienia. Szafka powieszona tylko na pojedynczej płycie g-k to niepotrzebne ryzyko. Wzmocnienia robi się przed zamknięciem ściany, nie później.

• ściana stoi w pionie i przy przyłożeniu długiej łaty nie widać wyraźnych fal,
• po dociśnięciu ręką nie rusza się i nie skrzypi,
• styk z sufitem, podłogą i ścianami bocznymi jest uszczelniony, bez widocznych szczelin,
• po zagruntowaniu nie widać spoin ani wkrętów, także w bocznym świetle,
• ościeżnica jest stabilna, a drzwi zamykają się bez ocierania,
• masz rysunek albo zdjęcia z zaznaczonymi wzmocnieniami i przebiegiem przewodów.