Τοποθέτηση κατακόρυφης υδρορροής

Η διαδικασία μοιάζει στα μεταλλικά και στα πλαστικά συστήματα. Διαφέρει κυρίως ο τρόπος που ενώνονται τα κομμάτια. Ο τεχνίτης δουλεύει συνήθως από πάνω προς τα κάτω:

1. Μετράει τη θέση της υδρορροής και σημαδεύει με νήμα στάθμης ή λέιζερ την κατακόρυφη γραμμή από τη χοάνη μέχρι το έδαφος, μακριά από παράθυρα, φωτιστικά και καλώδια.
2. Ελέγχει την κλίση του λουκιού προς τη χοάνη, συνήθως περίπου 3 έως 5 χιλιοστά ανά μέτρο, και τοποθετεί τη χοάνη στο χαμηλότερο σημείο, ώστε να μην πατάει πάνω στην άκρη κάποιου στηρίγματος.
3. Περνάει την προεξοχή της στέγης με δύο γωνίες σε σχήμα «Σ» και κόβει το ενδιάμεσο κομμάτι στο ακριβές μήκος μόνο αφού δοκιμάσει πρώτα τη συναρμολόγηση χωρίς στερέωση.
4. Βιδώνει τα στηρίγματα (κολάρα) σε φέρουσα τοιχοποιία ή μπετόν, συνήθως με απόσταση το πολύ περίπου 2 μέτρα μεταξύ τους, και πιο πυκνά στα πλαστικά.
5. Ενώνει τους σωλήνες έτσι ώστε ο πάνω σωλήνας να μπαίνει πάντα μέσα στο στόμιο του κάτω και, στο πλαστικό, αφήνει το κενό διαστολής που ορίζει ο κατασκευαστής.
6. Τοποθετεί τεμάχιο καθαρισμού με πορτάκι περίπου ένα μέτρο πάνω από το έδαφος και από κάτω τη γωνία εκροής ή τη σύνδεση με τον υπόγειο σωλήνα.
7. Ρίχνει νερό στο λούκι και ελέγχει αν στάζει κάποια ένωση.

Το κολάρο μπαίνει ακριβώς κάτω από το στόμιο της ένωσης, όχι στη μέση του σωλήνα. Σφίγγει καλά, αλλά όχι εντελώς, γιατί ο σωλήνας πρέπει να κινείται λίγο όταν αλλάζει η θερμοκρασία. Στην Ελλάδα αυτό μετράει ιδιαίτερα: ο ήλιος του καλοκαιριού ζεσταίνει πολύ την πρόσοψη, και ένας σωλήνας σφιγμένος παντού συχνά σκάει ή στραβώνει ακριβώς στην ένωση.

Η διάμετρος δεν διαλέγεται με βάση το σπίτι του γείτονα, αλλά με βάση την κάτοψη της στέγης ή της ταράτσας που αποστραγγίζει η συγκεκριμένη υδρορροή. Οι κατασκευαστές δίνουν λούκια και σωλήνες σε έτοιμους συνδυασμούς διαστάσεων, και καλό είναι να τους τηρείτε. Ένας στενός σωλήνας κάτω από φαρδύ λούκι γίνεται «μπουκάλι» στις καταιγίδες και το νερό ξεχειλίζει. Αν η επιφάνεια είναι μεγάλη, η σωστή λύση είναι συνήθως μια δεύτερη υδρορροή σε άλλο σημείο και όχι ένας όλο και πιο χοντρός σωλήνας. Στις ταράτσες και στις σύνθετες στέγες τον υπολογισμό καλό είναι να τον κάνει μηχανικός, με βάση το πρότυπο ΕΛΟΤ EN 12056-3.

• γαλβανιζέ λαμαρίνα, απλή μεταλλική λύση, όπου όμως πρέπει να προστατεύετε το στρώμα ψευδαργύρου από γρατζουνιές,
• βαμμένη ή επικαλυμμένη λαμαρίνα, ένας συνηθισμένος συμβιβασμός ανάμεσα σε αντοχή και εμφάνιση, σε πολλά χρώματα,
• πλαστικό (PVC), ελαφρύ και δεν σκουριάζει, αλλά διαστέλλεται περισσότερο στη ζέστη και γίνεται πιο εύθραυστο στο κρύο, ενώ φτηνές ποιότητες ξεθωριάζουν στον ήλιο, ταιριάζει περισσότερο σε χαμηλά κτίσματα, γκαράζ και υπόστεγα,
• αλουμίνιο και χαλκός, υλικά με πολύ μεγάλη διάρκεια ζωής, που θέλουν έμπειρο τεχνίτη.

Ο στρογγυλός σωλήνας είναι το συνηθισμένο και το νερό κυλάει μέσα του με τη μικρότερη αντίσταση. Ο τετράγωνος επιλέγεται κυρίως για την εμφάνιση σε σύγχρονα σπίτια. Στην ίδια διάσταση έχει λίγο μικρότερη χωρητικότητα και τα εξαρτήματά του είναι συνήθως λιγότερα.

Η υδρορροή κάπου πρέπει να τελειώνει, και εδώ γεννιούνται τα περισσότερα προβλήματα. Νερό που πέφτει ακριβώς στη βάση του σπιτιού μουσκεύει για χρόνια το χώμα στα θεμέλια, χαλάει το σοβατεπί της πρόσοψης και τη στεγάνωση των υπογείων.

Ελεύθερη εκροή στο έδαφος: δουλεύει όταν το έδαφος κατηφορίζει μακριά από το σπίτι, κάτω από την εκροή υπάρχει σκληρή επιφάνεια ή περιμετρικό πεζοδρόμιο και το νερό απομακρύνεται τουλάχιστον περίπου ένα μέτρο από τα θεμέλια. Μην στρέφετε το νερό προς το οικόπεδο του γείτονα ούτε στο πεζοδρόμιο του δρόμου, όπου γλιστράει και, στις κρύες περιοχές, παγώνει τον χειμώνα.

Σύνδεση με υπόγειο δίκτυο: είναι αξιόπιστη λύση, αλλά ανάμεσα στην υδρορροή και τον υπόγειο σωλήνα χρειάζεται φρεάτιο ή παγίδα που συγκρατεί φύλλα, άμμο και βρύα πριν βουλώσουν τον σωλήνα.

Απορρόφηση μέσα στο οικόπεδο: ταιριάζει εκεί όπου δεν υπάρχει άλλη διέξοδος. Το απορροφητικό φρεάτιο σχεδιάζεται ανάλογα με το πόσο νερό «τραβάει» το έδαφος και μπαίνει σε ασφαλή απόσταση από τα θεμέλια και από πηγάδι. Το νερό της βροχής δεν πρέπει να πηγαίνει στον βόθρο ούτε σε οικιακό σύστημα βιολογικού καθαρισμού. Σε πηγάδι με πόσιμο νερό δεν το οδηγείτε ποτέ.

Η πιο απλή περίπτωση είναι ένα ισόγειο σπίτι με πρόσβαση από σκάλα, στρογγυλή υδρορροή από συνηθισμένο υλικό και ελεύθερη εκροή στο έδαφος. Αντίθετα, τη δουλειά την κάνουν πιο χρονοβόρα και πιο απαιτητική:

• ένα ψηλότερο κτίριο, όπου χρειάζεται σκαλωσιά ή καλαθοφόρο,
• η θερμοπρόσοψη, όπου τα στηρίγματα πρέπει να περάσουν μέσα από τη μόνωση και να πιάσουν στη φέρουσα τοιχοποιία με μακριά βύσματα,
• η αποξήλωση και η απομάκρυνση της παλιάς υδρορροής,
• ο χαλκός ή το αλουμίνιο, που θέλουν πιο προσεκτική επεξεργασία,
• η κρυφή υδρορροή μέσα στην πρόσοψη ή η εκροή μέσα από το στηθαίο της ταράτσας, όπου κάθε λεπτομέρεια είναι πιο ευαίσθητη σε διαρροές,
• η σύνδεση με υπόγειο σωλήνα και φρεάτιο συλλογής.

Αν κάνετε θερμοπρόσοψη, αξίζει να ετοιμαστούν τα σημεία στήριξης όσο γίνονται οι εργασίες στην πρόσοψη και να φωτογραφίσετε τη θέση τους. Το να ψάχνει κανείς αργότερα τη φέρουσα τοιχοποιία μέσα από χοντρό στρώμα μόνωσης είναι χρονοβόρο και χαλάει την τελειωμένη πρόσοψη.

Οι περισσότερες βλάβες δεν οφείλονται σε κακό υλικό, αλλά σε μια λεπτομέρεια που υποτιμήθηκε. Στην πράξη συναντά κανείς συχνά τα εξής:

• ανάποδη ένωση, όπου ο κάτω σωλήνας μπαίνει μέσα στον πάνω και σε κάθε βροχή το νερό τρέχει από την ένωση στην πρόσοψη,
• στηρίγματα βιδωμένα μόνο στον σοβά ή στη μόνωση, που με το βάρος του νερού, του αέρα ή του πάγου ξεκολλάνε μαζί με κομμάτι της πρόσοψης,
• πολύ αραιά στηρίγματα, με αποτέλεσμα ο μεταλλικός σωλήνας να λυγίζει και ο πλαστικός να παραμορφώνεται,
• μηδενική ή αντίθετη κλίση στο λούκι, όπου το νερό λιμνάζει, μαζεύει βρομιές και σε κρύες περιοχές παγώνει,
• έλλειψη τεμαχίου καθαρισμού, οπότε στο πρώτο βούλωμα πρέπει να λυθεί όλη η υδρορροή,
• εκροή δίπλα στη βάση του τοίχου χωρίς κλίση εδάφους και χωρίς περιμετρικό πεζοδρόμιο.

Αν μια υπάρχουσα υδρορροή ξεχειλίζει ξανά και ξανά, η αιτία συχνά βρίσκεται αλλού από εκεί που φαίνεται το πρόβλημα. Συνήθως πρόκειται για πολύ στενό σωλήνα ή για λάθος κλίση στο λούκι.

Όταν παραλαμβάνετε τη δουλειά, ζητήστε να γίνει «βροχή» με κουβά ή λάστιχο ποτίσματος και ελέγξτε τα παρακάτω:

• το νερό δεν λιμνάζει πουθενά στο λούκι και κυλάει ομαλά προς τη χοάνη,
• στη χοάνη υπάρχει σίτα για τα φύλλα,
• καμία ένωση δεν στάζει, ειδικά στις γωνίες κάτω από τη στέγη,
• οι πάνω σωλήνες μπαίνουν μέσα στα στόμια των κάτω,
• τα στηρίγματα είναι στη φέρουσα τοιχοποιία, κάθονται κάτω από τα στόμια και ο σωλήνας κινείται ελαφρά μέσα τους,
• η υδρορροή είναι κατακόρυφη και δεν ακουμπά φωτιστικά ή καλώδια,
• το τεμάχιο καθαρισμού είναι τοποθετημένο και το πορτάκι ανοίγει,
• το νερό καταλήγει αρκετά μακριά από τα θεμέλια ή μέσα στο φρεάτιο συλλογής.