Gładzenie ścian i sufitów

Na ścianie i na suficie postępuje się w zasadzie tak samo. O efekcie decyduje przede wszystkim cierpliwość między kolejnymi etapami.

Przygotowanie podłoża

Powierzchnia musi być czysta, nośna i sucha. Usuwa się kurz, tłuste plamy, łuszczącą się starą farbę i osypujący się tynk. W starych kamienicach często spotyka się farbę klejową lub wapienną: trzeba ją zmyć do gołego tynku, bo gładź na niej nie utrzyma się. Większe ubytki i pęknięcia wypełnia się najpierw masą szpachlową. Potem ścianę gruntuje się. Grunt wyrównuje chłonność podłoża i pomaga gładzi lepiej się trzymać.

Nakładanie cienkich warstw

Gładź rozprowadza się pacą ze stali nierdzewnej, zwykle w dwóch warstwach. Pierwsza wyrównuje nierówności i zakrywa ubytki, druga daje ostateczną gładką powierzchnię. Jedna warstwa ma zazwyczaj mniej więcej od 1 do 3 mm, dokładną wartość podaje producent na opakowaniu. Każda warstwa musi całkowicie wyschnąć, zanim nałożysz następną.

Szlifowanie i gruntowanie na koniec

Po wyschnięciu powierzchnię szlifuje się drobną siatką albo papierem ściernym, zwykle o gradacji około 120 do 180. Szlifowanie usuwa ślady pacy i drobne wypukłości. Na większych powierzchniach ekipy używają szlifierki na wysięgniku, tak zwanej żyrafy, podłączonej do odkurzacza. Na koniec ścianę odpyla się i ponownie gruntuje, żeby farba rozłożyła się równo i nie powstawały plamy.

Na ścianie widzisz swoją pracę na wprost i pracujesz w wyprostowanej pozycji. Sufit jest trudniejszy z kilku powodów:

• pracuje się nad głową, co jest męczące i utrudnia równy nacisk na pacę,
• grubsza warstwa może pod własnym ciężarem odpadać, dlatego nakłada się raczej cieńsze warstwy,
• przy szlifowaniu pył leci prosto na wykonawcę, bez odkurzacza i maski przeciwpyłowej trudno sensownie pracować,
• sufit często ogląda się w ostrym świetle z okna, więc każda fala jest bardziej widoczna.

Przy suficie podwieszanym z płyt g-k najpierw opracowuje się łączenia: w masę wciska się taśmę zbrojącą, przykrywa kolejną warstwą masy i po wyschnięciu szlifuje. Szpachluje się też łebki wkrętów. Dopiero potem gładzi się całą powierzchnię. W blokach z wielkiej płyty na betonowym suficie wyrównuje się z kolei ślady po szalunku, pory i styki między płytami stropowymi.

Gładź gipsowa

To typowy wybór do suchych pomieszczeń: salonu, sypialni, przedpokoju czy kuchni. Dobrze się rozprowadza, schnie stosunkowo szybko i łatwo daje się wyszlifować na gładko. Nie nadaje się do pomieszczeń o podwyższonej wilgotności, takich jak łazienka czy piwnica.

Masa cementowa

Jest twardsza i lepiej znosi wilgoć, dlatego stosuje się ją w łazienkach, pralniach i pomieszczeniach technicznych. Dłużej schnie i trudniej się ją szlifuje, więc warto nakładać ją starannie od razu.

Gotowe gładzie polimerowe

Kupuje się je jako masę w wiadrze, nie trzeba ich mieszać. Sprawdzają się przy drobnych poprawkach, detalach i cienkiej warstwie wykończeniowej. Do grubszego wyrównywania dużych powierzchni nadają się słabiej.

Zakres pracy, a więc i jej koszt, zależy głównie od stanu podłoża. Równą i mocną ścianę często wystarczy wygładzić jedną warstwą i delikatnie przeszlifować. Pracochłonność zwiększają natomiast:

• krzywe, popękane lub zatłuszczone ściany, które wymagają więcej warstw i dokładniejszego przygotowania,
• stare, wielowarstwowe powłoki malarskie, które trzeba najpierw usunąć,
• dużo narożników, ościeży, wnęk i bruzd po instalacji elektrycznej,
• wysokie sufity, klatki schodowe i antresole, gdzie potrzebne jest rusztowanie,
• masa cementowa, która wolniej się obrabia i trudniej szlifuje,
• umeblowane pomieszczenie, które trzeba opróżnić i dokładnie zabezpieczyć przed pyłem.

• Pominięte gruntowanie. Chłonne podłoże wyciąga z gładzi wodę, przez co masa słabo trzyma, pęka albo odpada.
• Za gruba warstwa naraz. Przy schnięciu pęka, a na suficie może odpadać. Lepiej nałożyć kilka cienkich warstw.
• Za krótkie schnięcie. Kolejna warstwa na wilgotnej poprzedniej może falować albo się odspajać.
• Złe warunki. Przeciąg, chłód lub duża wilgotność powodują nierówne wysychanie i mikropęknięcia.
• Szlifowanie bez kontroli światłem. Nierówności często wychodzą dopiero po malowaniu. Pomaga światło padające z boku, na przykład lampa budowlana LED trzymana tuż przy ścianie.
• Praca bez ochrony. Drobny pył gipsowy podrażnia drogi oddechowe i oczy, dlatego potrzebna jest maska przeciwpyłowa, okulary i najlepiej szlifierka z odkurzaczem.

Mniejszą ścianę w pokoju możesz wygładzić samodzielnie, jeśli masz cierpliwość. Sufity, wysokie pomieszczenia i duże powierzchnie rozsądniej zostawić doświadczonemu malarzowi lub ekipie remontowej.

1. Opróżnić pomieszczenie, przykryć podłogę i meble folią, wyłączyć bezpiecznik przed zdjęciem ramek gniazdek.
2. Usunąć kurz, tłuste plamy i luźne fragmenty tynku.
3. Wypełnić większe ubytki i pęknięcia masą szpachlową i odczekać do wyschnięcia.
4. Zagruntować ścianę zgodnie z instrukcją producenta.
5. Rozrobić gładź gipsową według opakowania, tylko tyle, ile da się zużyć przed związaniem.
6. Nałożyć pacą pierwszą cienką warstwę i wyrównać największe nierówności.
7. Odczekać do całkowitego wyschnięcia i nałożyć drugą, wykończeniową warstwę.
8. Po wyschnięciu przeszlifować drobną siatką, w masce i okularach.
9. Sprawdzić powierzchnię w bocznym świetle i uzupełnić drobne dziurki.
10. Odkurzyć pył i nałożyć grunt na koniec.

Jeśli mieszkasz w bloku, zajrzyj do regulaminu porządku domowego wspólnoty lub spółdzielni, w jakich godzinach można prowadzić głośne i pylące prace, i uprzedź sąsiadów.

Przed malowaniem obejrzyj powierzchnię w świetle padającym z boku i przesuń po niej dłonią. Przy odbiorze warto sprawdzić, czy:

• powierzchnia jest gładka, bez śladów pacy i rys po szlifowaniu,
• łączenia płyt g-k i łebki wkrętów są niewidoczne,
• w bocznym świetle nie widać fal ani dziurek,
• gładź nie pęka i przy opukiwaniu nie brzmi głucho,
• narożniki i krawędzie są proste i czyste,
• powierzchnia jest odpylona i zagruntowana,
• pomieszczenie jest posprzątane, a sąsiednie powierzchnie niezabrudzone.