Klejenie taśm uszczelniających w narożnikach

Czemu nie wystarczy po prostu dobrze pomalować narożnika? W narożniku stykają się dwie przegrody i każda z nich zachowuje się trochę inaczej. Ściana i podłoga pracują przy zmianach temperatury i wilgotności. Nowy dom osiada, a wylewka jeszcze długo się kurczy. Sama masa uszczelniająca jest elastyczna tylko do pewnego stopnia. Przy powtarzającym się ruchu w narożniku może pęknąć, a woda zaczyna wtedy po cichu wsiąkać pod płytki.

Taśma przenosi ten ruch i się nie rozrywa. Jeśli woda nie dostaje się do podłoża, za płytkami nie robi się mokry narożnik. Tynk się nie łuszczy, fugi nie czernieją i nie pojawia się pleśń, której potem nie da się doczyścić. W bloku albo kamienicy oznacza to też, że nie zaleje się sąsiada z dołu. Ten mały etap w dużej mierze decyduje o tym, jak długo łazienka wytrzyma bez napraw.

Taśma nie jest osobną izolacją, tylko częścią całego systemu hydroizolacji. Dlatego pracuje się w tej samej kolejności co przy nakładaniu masy:

• Przygotowanie podłoża: powierzchnia musi być nośna, sucha, bez kurzu, tłustych plam i resztek starego kleju. Większe nierówności i ubytki w narożniku najpierw się wyrównuje.
• Gruntowanie: chłonne podłoża, na przykład tynk, płyta g-k czy wylewka, gruntuje się preparatem z tego samego systemu i zostawia do wyschnięcia.
• Pierwsza warstwa masy: w narożnik nakłada się pas hydroizolacji nieco szerszy niż taśma.
• Wtopienie taśmy: taśmę wciska się w świeżą masę, środkiem dokładnie w narożnik, i wygładza pacą albo pędzlem, żeby nie został pod nią pęcherz powietrza.
• Przykrycie: po wyschnięciu zgodnie z zaleceniami producenta taśmę i całą powierzchnię pokrywa się kolejną warstwą, zwykle dwiema, aby izolacja miała wymaganą grubość.

Płytki można kłaść dopiero wtedy, gdy hydroizolacja całkowicie wyschnie. Czas schnięcia podaje producent. W chłodnym i wilgotnym pomieszczeniu wyraźnie się wydłuża.

Prosta taśma wystarcza na zwykły narożnik. Do trudniejszych miejsc stosuje się gotowe kształtki z tego samego materiału:

• Narożniki wewnętrzne i zewnętrzne: gotowe uformowane elementy na miejsca, gdzie spotykają się trzy płaszczyzny. Cięcie i składanie prostej taśmy w rogu to niepotrzebne ryzyko.
• Mankiety na rury: mniejsze okrągłe lub kwadratowe kawałki z otworem na wyprowadzenia wody przy baterii albo deszczownicy.
• Mankiet podłogowy: większy kwadrat wokół kratki ściekowej albo odpływu liniowego, połączony z izolacją podłogi.

Spotyka się taśmy z włókninowym brzegiem, które wtapia się w masę, oraz taśmy samoprzylepne. Wybór zależy od masy, którą stosujesz. Najpewniej jest użyć taśm i hydroizolacji jednego producenta jako jednego systemu, bo za mieszanie różnych marek nikt nie odpowiada. Przy prysznicu bez brodzika albo na balkonie warto sięgnąć po materiały, które producent wprost przeznacza do takiego obciążenia.

Najprościej jest przy równym, suchym i nowym podłożu z kilkoma prostymi narożnikami. Pracy przybywa głównie w takich sytuacjach:

• dużo krótkich odcinków, wnęk, półek i narożników zewnętrznych,
• zaokrąglone ściany albo skosy na poddaszu,
• wiele przejść rur, które trzeba obrobić mankietami,
• stare podłoże po skuciu płytek, które najpierw trzeba oczyścić i naprawić,
• świeży tynk albo wylewka, na których wyschnięcie trzeba poczekać,
• prysznic bez brodzika ze spadkami w posadzce i odpływem liniowym.

W praktyce problem rzadko pojawia się na środku ściany. Zwykle zaczyna się w detalach:

• Taśma naciągnięta na siłę: nie ma w narożniku zapasu i przy ruchu odrywa się od podłoża.
• Pęcherze powietrza i fałdy: pod nimi woda może przedostać się pod taśmę.
• Brak zakładu: kolejne odcinki taśmy powinny na siebie zachodzić, zwykle co najmniej na pięć centymetrów albo tyle, ile zaleca producent.
• Klejenie na kurz lub wilgotne podłoże: taśma trzyma się tylko z pozoru.
• Pominięta druga warstwa: taśma zostaje odkryta, a izolacja jest za cienka.
• Izolacja kończy się za nisko: pod prysznicem ściany izoluje się do wysokości, na którą pryska woda, a nie tylko tuż przy podłodze.

Z klejeniem taśm poradzi sobie zręczny amator, jeśli pracuje starannie i trzyma się instrukcji producenta. Przy prysznicu bez brodzika albo przy połączeniu z odpływem liniowym lepiej zawołać glazurnika.

1. Przygotować taśmy, narożniki i mankiety z jednego systemu z masą i gruntem.
2. Oczyścić narożniki, odkurzyć je i sprawdzić, czy podłoże jest suche i nośne.
3. Uzupełnić nierówności i ubytki w narożnikach odpowiednią zaprawą i odczekać, aż stwardnieje.
4. Zagruntować podłoże i zostawić do wyschnięcia zgodnie z zaleceniami producenta.
5. Przyciąć taśmy na długość z zapasem na zakład.
6. Najpierw osadzić kształtki narożne i mankiety, potem proste odcinki taśmy.
7. Nałożyć w narożnik pas masy szerszy niż taśma.
8. Wcisnąć taśmę środkiem w narożnik, nie naciągać jej i wygładzić od środka do brzegów.
9. Zrobić zakład na łączeniach kolejnych odcinków i dobrze docisnąć je masą.
10. Po wyschnięciu pokryć taśmy i całą powierzchnię drugą warstwą, a jeśli producent tak zaleca, także trzecią.
11. Odczekać do całkowitego wyschnięcia i dopiero wtedy zacząć układać płytki.

• taśmy są we wszystkich narożnikach prysznica, wokół wanny i przy odpływie,
• w rogach są kształtki, a nie poskładana prosta taśma,
• wokół wyprowadzeń wody i kratki odpływowej są osadzone mankiety,
• taśma trzyma się na całej powierzchni, nigdzie nie ma pęcherza, fałdy ani odstającego brzegu,
• łączenia taśm zachodzą na siebie,
• taśmy są przykryte masą i nie prześwitują przez nią suche miejsca,
• izolacja pod prysznicem sięga odpowiednio wysoko na ścianę,
• przed układaniem płytek hydroizolacja jest całkowicie sucha.