Płytki ścienne i podłogowe standard do 60 cm

Standardowe układanie to przyklejenie płytek na przygotowane, równe podłoże, z równymi fugami i późniejszym fugowaniem. Glazurnik docina płytki przy narożnikach, gniazdkach, rurach i odpływie. Pilnuje przy tym, żeby powierzchnia była równa, a fugi ładnie się ze sobą łączyły.

Do standardu zwykle nie wchodzi duże wyrównywanie krzywych ścian, skuwanie starych płytek, hydroizolacja, skomplikowane wzory, układanie po skosie, mozaika ani płyty wielkoformatowe. W kosztorysie te prace pojawiają się zazwyczaj jako osobne pozycje. Zanim umówisz się z ekipą remontową, ustal więc dokładnie, co obejmuje zlecenie.

1. Sprawdzenie podłoża. Glazurnik sprawdza łatą równość, a także nośność i suchość powierzchni. Kurz, tłuszcz i resztki starego kleju trzeba usunąć.
2. Gruntowanie. Grunt wyrównuje chłonność podłoża i poprawia przyczepność kleju. Bez niego chłonna ściana czy wylewka szybko wyciąga wodę z kleju.
3. Hydroizolacja w mokrych miejscach. W strefie prysznica, wokół wanny i na podłodze łazienki nakłada się hydroizolację podpłytkową, potocznie folię w płynie. W narożniki wkleja się taśmy uszczelniające, a przy przejściach rur specjalne mankiety.
4. Rozplanowanie. Przed klejeniem ustala się, gdzie zacznie się pierwszy rząd. Dzięki temu przy krawędziach nie zostają wąskie paski, a fugi na ścianie i podłodze się zgadzają.
5. Klejenie. Klej nakłada się pacą zębatą na mniejsze fragmenty. Przy większych płytkach klej rozprowadza się też na spodzie płytki, żeby nie zostały pod nią puste miejsca.
6. Fugowanie. Gdy klej stwardnieje, zwykle po około dobie według producenta, fugi wypełnia się zaprawą do fugowania, a powierzchnię się zmywa.
7. Silikon. Narożniki wewnętrzne, styk ściany z podłogą oraz okolice wanny i brodzika wypełnia się nie fugą, tylko elastycznym silikonem sanitarnym.

Kleje do płytek oznacza się według normy PN-EN 12004. Symbol C1 to zwykły klej cementowy, C2 to klej o podwyższonej przyczepności. Dodatkowe oznaczenie S1 mówi, że klej jest elastyczny, czyli znosi niewielkie ruchy podłoża. Na ogrzewanie podłogowe, płyty g-k, stare płytki jako podłoże albo pod płytki 60×60 cm wybiera się zwykle klej elastyczny C2 S1.

Wielkość zębów pacy dobiera się do formatu. Do małych płytek ściennych wystarczy drobny ząb, przy płytkach około 60 cm używa się zazwyczaj zęba mniej więcej 8 do 10 mm. Chodzi o to, żeby klej pokrył prawie całą powierzchnię pod płytką, zwłaszcza na podłodze i pod prysznicem.

Szerokość fugi zależy od płytki. Płytki rektyfikowane, czyli ze szlifowanymi krawędziami, pozwalają na wąskie fugi około 2 mm. Płytki nierektyfikowane potrzebują szerszych. Fuga do łazienki powinna być odporna na wodę i pleśń, a w kabinie prysznicowej czasem wybiera się fugę epoksydową.

Nie każda podłoga potrzebuje impregnacji po ułożeniu. Szkliwiona terakota i zwykły gres zazwyczaj jej nie wymagają. Impregnat ma sens przy materiałach chłonnych, na przykład kamieniu naturalnym, albo na same fugi.

Najprostsza jest duża, równa powierzchnia bez przeszkód, kwadratowy format i układanie na krzyż. Pracę wydłużają i podnoszą jej koszt przede wszystkim:

• krzywe lub niejednorodne ściany, które trzeba najpierw wyrównać,
• dużo cięć przy wannie, meblach łazienkowych, rurach i gniazdkach,
• mała łazienka z wieloma narożnikami, gdzie się dużo tnie, a mało klei,
• układanie z przesunięciem, w jodełkę albo po skosie,
• listwy, profile narożne i szlifowanie krawędzi pod kątem 45 stopni zamiast listwy,
• twardy materiał, który trudno ciąć i wiercić.

Przy płytkach prostokątnych 30×60 cm wiele osób chce przesunięcia o połowę. Sporo płytek jest jednak lekko wygiętych i przy takim przesunięciu powstają uskoki między sąsiednimi płytkami. Dlatego producenci zwykle zalecają przesunięcie najwyżej o jedną trzecią długości.

• klejenie „na placki”, pod płytką zostają pustki i z czasem może ona pęknąć,
• brak hydroizolacji pod prysznicem, woda przenika przez fugi w mur,
• fuga w narożnikach zamiast silikonu, w rogu pojawiają się wtedy pęknięcia,
• brak dylatacji na większych powierzchniach i pod progiem drzwi,
• fugowanie, zanim klej stwardnieje,
• zły spadek w prysznicu bez brodzika, woda stoi zamiast spływać do odpływu.

W praktyce często wychodzi też na jaw, że płytki kupiono z różnych partii. Różnią się wtedy odcieniem lub minimalnie wymiarem. Warto sprawdzić oznaczenia na kartonach jeszcze przed rozpoczęciem pracy.

Jeśli masz cierpliwość i podstawowe narzędzia, mniejszą podłogę bez prysznica możesz ułożyć sam. Przygotuj pacę zębatą, poziomicę, łatę, krzyżyki lub system poziomowania z klipsami, przecinarkę do płytek i gumową pacę do fugowania.

1. Sprawdzić równość podłoża dwumetrową łatą i wyrównać nierówności.
2. Odkurzyć podłoże i zagruntować je zgodnie z zaleceniami producenta.
3. Rozłożyć płytki na sucho i wyznaczyć początek tak, żeby przy krawędziach nie zostały wąskie paski.
4. Rozciągnąć sznurek albo narysować linię pierwszego rzędu.
5. Zarobić klej według instrukcji i odczekać chwilę, aż dojrzeje.
6. Nałożyć klej pacą zębatą na powierzchnię pod jedną lub dwie płytki.
7. Przy większych płytkach nałożyć cienką warstwę kleju także na spód płytki.
8. Położyć płytkę, lekko przesunąć i docisnąć, włożyć krzyżyki lub klipsy.
9. Na bieżąco sprawdzać poziom i usuwać klej z fug.
10. Po stwardnieniu kleju usunąć klipsy i zafugować powierzchnię.
11. Resztki fugi zmyć wilgotną gąbką, a po wyschnięciu przetrzeć suchą szmatką.
12. Styk podłogi ze ścianą wypełnić silikonem.

Hydroizolację prysznica i układanie ze spadkiem do odpływu rozsądniej zostawić doświadczonemu glazurnikowi.

• powierzchnia jest równa, pod dwumetrową łatą nie ma wyraźnych szczelin,
• między sąsiednimi płytkami nie ma uskoków wyczuwalnych palcem,
• fugi są równej szerokości, proste i wypełnione bez przerw,
• przy opukiwaniu nie słychać głuchego dźwięku, który zdradza pustki pod płytką,
• krawędzie i cięcia przy rurach i gniazdkach są czyste, bez wyszczerbień,
• narożniki i styki z wanną lub brodzikiem są wypełnione silikonem,
• pod prysznicem woda spływa do odpływu i nigdzie nie stoi,
• powierzchnia jest umyta, bez nalotu z fugi.