Układanie mozaiki

Kolejność prac jest podobna jak przy zwykłych płytkach, ale podłoże i fugowanie wymagają więcej staranności. Glazurnik zaczyna od sprawdzenia, czy ściana jest równa. Małe elementy odwzorowują każdą nierówność, a przy świetle padającym z boku widać potem każdą falę. Dlatego podłoże często wyrównuje się masą szpachlową.

W strefach mokrych, czyli pod prysznicem i wokół wanny, kolejnym krokiem jest hydroizolacja. Zwykle to folia w płynie lub masa uszczelniająca nakładana w dwóch warstwach. W narożniki, wokół odpływu i przejść rur wkleja się taśmy uszczelniające i mankiety. Dopiero na tak przygotowaną ścianę przykleja się mozaikę.

Klej nakłada się pacą zębatą o drobnych zębach, żeby nie wypływał w szczeliny między kostkami. Arkusze dociska się i ustawia tak, aby odstępy między nimi były takie same jak fugi wewnątrz arkusza. W przeciwnym razie na ścianie pojawia się widoczna kratka. Po związaniu kleju przychodzi czas na fugowanie i mycie, a na koniec narożniki i styki z innymi materiałami wypełnia się silikonem sanitarnym.

• mozaika ceramiczna: typowy wybór do wnętrz, łatwo się ją tnie i układa, sprawdza się na ścianach łazienki i kuchni,
• mozaika gresowa: twardsza i mniej nasiąkliwa, nadaje się także na podłogę pod prysznicem, a na zewnątrz tylko wtedy, gdy producent deklaruje mrozoodporność,
• mozaika szklana: odporna na wodę, stosuje się ją pod prysznicem i w basenach, ale jest przezierna, więc widać przez nią kolor kleju i każdą niedokładność pod spodem,
• mozaika kamienna: naturalny wygląd, ale chłonie wodę i nie lubi kwasów, dlatego trzeba ją zaimpregnować przed fugowaniem i po nim.

Pod mozaikę szklaną prawie zawsze stosuje się biały, elastyczny klej, który producent zaleca do szkła. Szary klej przebijałby przez szkło i tworzył szare plamy. Mozaikę na papierze przykleja się papierem na zewnątrz. Gdy klej wstępnie zwiąże, papier nawilża się i zdejmuje. Mozaikę na siatce wtapia się siatką w klej.

Przy fudze wybór jest między cementową a epoksydową. Cementowa łatwiej się nakłada i wystarcza na zwykłe ściany. Epoksydowa lepiej znosi wodę, tłuszcz i pleśń, więc warto ją zastosować pod prysznicem i nad blatem kuchennym. Pracuje się z nią jednak trudniej i szybko twardnieje.

Układanie mozaiki trwa dłużej niż kładzenie dużych płytek, bo na tej samej powierzchni jest dużo więcej fug i cięć. Pracochłonność, a więc i koszt, zależą głównie od tego:

• stan podłoża: równa, mocna i sucha ściana oszczędza czas, stare łuszczące się tynki albo dawne płytki wymagają osobnego przygotowania,
• wielkość i kształt powierzchni: mała kabina z wieloma narożnikami, półką i wnęką zajmuje proporcjonalnie więcej pracy niż prosta ściana,
• wzór: jednolite arkusze kładzie się szybko, przejścia kolorów, ornamenty czy obrazy wymagają planu i cierpliwości,
• materiał: szkło i kamień tnie się wolniej, szkło wymaga specjalnych szczypiec lub piły z chłodzeniem wodnym,
• detale: spadek podłogi do odpływu, listwy wykończeniowe, narożniki i wyjścia baterii.

Jeśli przy okazji trzeba przenieść gniazdka nad blatem kuchennym, to zadanie dla elektryka z uprawnieniami SEP, a nie dla glazurnika.

• klejenie na nierówne podłoże, przez co powierzchnia po czasie wygląda na pofalowaną,
• brak hydroizolacji pod prysznicem albo przerwy w niej, woda przesiąka wtedy przez fugi do ściany,
• za dużo kleju, który wypływa w szczeliny, a potem prześwituje lub nie pozwala dobrze zafugować,
• szary klej pod mozaiką szklaną,
• nierówne odstępy między arkuszami, które tworzą widoczną kratkę,
• niezaimpregnowany kamień, który wchłania barwną fugę i zostają na nim plamy,
• zbyt późne zmycie fugi, nalot na szkle usuwa się potem z dużym trudem,
• twarda fuga w narożnikach zamiast silikonu, przez co pojawiają się tam pęknięcia.

Niewielką, suchą powierzchnię, na przykład pas między blatem a szafkami górnymi, zrobi także sprawny amator. Kabinę prysznicową z hydroizolacją i spadkiem podłogi lepiej zostawić glazurnikowi. Przed pracą wyłącz bezpiecznik obwodu z gniazdkami w tej ścianie, a samo zdjęcie i ponowny montaż gniazdek zleć elektrykowi z uprawnieniami SEP.

1. Odtłuścić i odpylić ścianę, sprawdzić jej równość łatą.
2. Nierówności wyrównać masą szpachlową i pozostawić do wyschnięcia zgodnie z zaleceniami producenta.
3. Zagruntować ścianę preparatem odpowiednim do wybranego kleju.
4. Rozłożyć mozaikę na sucho na stole i zaplanować układ tak, aby docinki wypadły w mniej widocznych miejscach.
5. Wyznaczyć poziomą linię, od której zacznie się klejenie.
6. Nałożyć klej pacą zębatą o drobnych zębach na powierzchnię mniej więcej dwóch, trzech arkuszy.
7. Docisnąć arkusz, dobić go gumową pacą i sprawdzić odstępy od sąsiednich arkuszy.
8. Wypływający klej usunąć ze szczelin, póki jest świeży.
9. Pozostawić klej do związania według informacji na opakowaniu, zwykle co najmniej na dobę.
10. Zafugować gumową pacą, prowadząc ją ukośnie do fug, a po krótkim przeschnięciu zmyć wilgotną gąbką.
11. Po wyschnięciu usunąć nalot suchą ściereczką, a styk z blatem wypełnić silikonem.

• powierzchnia jest równa w świetle bocznym, bez wystających kostek,
• fugi mają tę samą szerokość wewnątrz arkuszy i między nimi, bez widocznej kratki,
• fugi są pełne, bez dziurek i zapadnięć,
• na szkle i kamieniu nie został nalot ani plamy po fudze,
• pod mozaiką szklaną nie prześwituje klej ani puste miejsca,
• przy opukiwaniu nie słychać głuchych miejsc,
• narożniki i styki z wanną, brodzikiem lub blatem są wypełnione silikonem,
• pod prysznicem woda spływa do odpływu i nigdzie nie stoi,
• mozaika kamienna jest zaimpregnowana, a ty wiesz, jakimi środkami ją czyścić.