Montaż membrany dachowej

Membranę nazywa się często warstwą wstępnego krycia. Pokrycie jest pierwszą ochroną przed wodą, membrana drugą. Przy zwykłej pogodzie prawie nie pracuje. Przy wichurze, ukośnym deszczu albo topniejącym śniegu woda potrafi jednak przejść przez styki dachówek czy blachy. Wtedy to membrana decyduje, czy więźba i ocieplenie pozostaną suche.

Najważniejsza jest przy poddaszu użytkowym lub ocieplonym. Mokra wełna mineralna izoluje dużo gorzej, a drewno, które długo jest wilgotne, może zaatakować pleśń albo grzyb. Takie problemy często wychodzą dopiero po kilku sezonach, gdy na suficie pojawiają się zacieki.

Membranę często myli się z folią paroizolacyjną. Membrana dachowa leży po zewnętrznej stronie ocieplenia, pod pokryciem, i przepuszcza parę na zewnątrz. Paroizolacja idzie od środka, pod płyty g-k, i nie pozwala, by wilgoć z pomieszczeń dostała się do wełny. Każda z tych warstw ma inne zadanie, więc nie można ich zamieniać.

Kontaktowa czy z wentylacją pod spodem

Membrana wysokoparoprzepuszczalna dobrze przepuszcza parę, dlatego może leżeć bezpośrednio na ociepleniu albo na deskowaniu. Stosuje się ją przy dachach ocieplonych, gdzie między wełną a membraną nie ma miejsca na szczelinę powietrzną.

Folia niskoparoprzepuszczalna potrzebuje pod sobą wentylowanej szczeliny. Pasuje raczej do starszych układów warstw i dachów nad nieużytkowym strychem. Jeśli ktoś położy ją bezpośrednio na wełnie, wilgoć zostaje w konstrukcji.

Pod blachę czy pod dachówkę

Blacha szybko się nagrzewa i szybko stygnie, więc łatwo pod nią skrapla się para. Pod pokrycia blaszane wybiera się dlatego wytrzymalszą membranę i starannie rozwiązuje wentylację. Membrana musi też znieść chodzenie ekipy po dachu w czasie montażu blachy.

Pod dachówką ceramiczną lub betonową membrana chroni głównie przed nawianym deszczem i śniegiem. Działa razem z kontrłatami, łatami i szczeliną wentylacyjną. O wyborze decyduje więc rodzaj pokrycia, kąt nachylenia dachu, rodzaj ocieplenia i sposób wentylacji. Nad nieogrzewanym garażem wystarczy prostszy produkt, nad poddaszem użytkowym warto sięgnąć po lepszą membranę. Przeznaczenie zawsze podaje karta techniczna producenta.

To praca na wysokości, którą wykonuje cieśla albo dekarz z zabezpieczeniem przed upadkiem. Zwykle wygląda to tak:

1. Sprawdzić więźbę: równość krokwi, stan drewna, przejścia przy okapie, kominie i oknach dachowych. Wilgotne lub zaatakowane drewno najpierw naprawić.
2. Przygotować okap tak, aby membrana mogła wyjść na pas nadrynnowy albo do rynny, a woda spływała poza konstrukcję.
3. Rozwinąć pierwszy pas poziomo przy okapie, stroną z nadrukiem na zewnątrz, zgodnie z oznaczeniem producenta.
4. Układać kolejne pasy w stronę kalenicy tak, by wyższy pas zachodził na niższy. Zakład wynosi zwykle około 10 do 20 cm, przy małym nachyleniu więcej, dokładną wartość podaje producent.
5. Wstępnie przymocować membranę zszywkami. Przy folii niskoparoprzepuszczalnej zostawić lekki zwis między krokwiami, aby ewentualna woda spływała do okapu.
6. Skleić zakłady i połączyć detale systemowymi taśmami, kołnierzami i masami uszczelniającymi.
7. Przybić kontrłaty wzdłuż krokwi. Przy małym nachyleniu często podkłada się pod nie taśmę uszczelniającą, która uszczelnia otwory po gwoździach.
8. Jak najszybciej położyć łaty i pokrycie, żeby membrana nie stała długo na słońcu.

Kontrłaty tworzą szczelinę, którą powietrze płynie od okapu do kalenicy i wynosi wilgoć. Bez niej pod pokryciem skraplałaby się woda. Membrana jest więc częścią całego dachu, a nie osobnym kawałkiem materiału.

Najprostszy jest równy dach dwuspadowy bez przejść, ze zdrową więźbą i dobrym dojazdem. Membranę się rozwija, mocuje i zakrywa bez dużego docinania.

Pracę wydłużają i podnoszą jej koszt głównie:

• lukarny, kosze i narożniki, gdzie membranę trzeba ciąć i bardziej zakładać,
• kominy, okna dachowe, przejścia anten i wywiewki kanalizacyjne,
• małe nachylenie dachu, przy którym rosną wymagania co do szczelności,
• klejenie wszystkich zakładów przy ocieplonym poddaszu,
• naprawa krokwi, uzupełnienie deskowania lub łat przed montażem,
• trudny dostęp do dachu i zła pogoda.

Porównując oferty, poproś o rozpisanie, czy obejmują materiał, taśmy, kontrłaty, transport i przygotowanie podłoża. Oferta bez tych pozycji może wyglądać korzystnie, ale potem brakuje detali.

Gotowy dach może wyglądać dobrze, dopóki nie przyjdzie pierwszy silny wiatr z deszczem. W praksie najczęściej spotyka się takie błędy:

• za mały zakład pasów albo układanie od góry w dół, przez co woda wpływa pod styk,
• membrana odwrócona złą stroną, która wtedy gorzej przepuszcza parę,
• zwykła uniwersalna taśma zamiast systemowej, która z czasem traci przyczepność,
• przejścia tylko nacięte, bez kołnierza czy oklejenia,
• membrana niedoprowadzona do pasa nadrynnowego, więc woda spływa w mur albo w ocieplenie,
• brak lub zatkana szczelina wentylacyjna,
• dziury od narzędzi lub pokrycia, których nikt nie załatał,
• membrana odkryta dłużej, niż pozwala producent, przez co niszczy ją promieniowanie UV.

Naprawa jest zwykle kłopotliwa, bo trzeba rozebrać pokrycie, łaty, a czasem wymienić mokrą wełnę. Drobny błąd w detalu może więc oznaczać pracę na całym dachu.

Zanim membranę zakryją łaty i pokrycie, warto obejść dach z wykonawcą i sprawdzić:

• czy pasy biegną poziomo od dołu do góry, a wyższy zachodzi na niższy,
• czy zakład odpowiada karcie technicznej i nachyleniu dachu,
• czy membrana leży właściwą stroną według nadruku,
• czy zakłady i detale są oklejone taśmami przeznaczonymi do tej membrany,
• czy komin, okna dachowe i przejścia są połączone kołnierzem lub taśmą bez otwartych miejsc,
• czy przy okapie membrana wychodzi na pas nadrynnowy albo do rynny,
• czy na powierzchni nie ma rozdarć i dziur,
• czy kontrłaty tworzą ciągłą szczelinę wentylacyjną od okapu do kalenicy,
• czy pokrycie zostanie położone w czasie, który dopuszcza producent membrany.