Cennik robót budowlanych: Obróbka blacharska attyki na dachu płaskim
Prosimy wpisać ilości, a cena przeliczy się od razu. Poziom cen: Polska. Stawki można dopasować we własnym cenniku.
Wszystkie podane ceny nie zawierają VAT. Cena robocizny to tylko praca. Cena z materiałem obejmuje dodatkowo materiały pomocnicze (klej, grunt, masy uszczelniające, łączniki). Płytki, podłogi, farbę i ceramikę sanitarną wybiera i kupuje klient, nie są wliczone w cenę.
| Pozycja | Jednostka | Cena / jedn. | Ilość | Razem |
|---|---|---|---|---|
Dachy i attyki cena | ||||
| Obróbka blacharska attyki dachu płaskiego | mb | 80,80 zł / mb | mb | wpisz ilość- |
| Czyszczenie i malowanie dachu | m² | 51,00 zł / m² | m² | wpisz ilość- |
Czym jest obróbka blacharska attyki i kiedy jest potrzebna
Attyka to podwyższona krawędź dachu płaskiego, która biegnie wzdłuż całego obwodu. Jej górna powierzchnia jest narażona na deszcz, śnieg, mróz i słońce, dlatego blacharz przykrywa ją blachą. Obróbkę attyki wykonuje się w nowym budynku, przy remoncie dachu płaskiego albo przy wymianie hydroizolacji. Wykonuje się ją także wtedy, gdy stara obróbka rdzewieje, odstaje lub gdy spod niej woda przecieka do muru.
Ani mur, ani beton attyki nie są przystosowane do bezpośredniego kontaktu z opadami. Woda wnikałaby w górną krawędź, zimą zamarzała, a mur stopniowo by się kruszył. Na elewacji pojawiłyby się zacieki, odpadający tynk i wilgotne plamy pod stropem najwyższej kondygnacji.
Obróbka blacharska ma więc kilka zadań:
- przykryć górną krawędź attyki na całej szerokości,
- odprowadzić wodę w stronę dachu, a nie na elewację,
- zakryć hydroizolację wywiniętą na attykę i chronić ją przed promieniowaniem UV i uszkodzeniem,
- połączyć dach i attykę w jedną szczelną całość.
Blacha i hydroizolacja działają tu jako jeden system. Hydroizolację wywija się po wewnętrznej stronie attyki do góry, a blacha przykrywa ją od góry. Na pionowych powierzchniach stosuje się zwykle zgrzewanie papy na powierzchni pionowej, które musi być gotowe, zanim blacharz zamknie detal. Gdy jedna z tych warstw jest wykonana źle, cierpi również druga. Równie ważne jest, aby obróbka biegła w sposób ciągły po całym obwodzie, łącznie z narożnikami i zakończeniami. Każda przerwa to miejsce, którędy woda znajdzie drogę.
Jak rozpoznać, że starą obróbkę attyki trzeba wymienić
Nowa obróbka nie musi czekać na remont całego dachu. Na potrzebę wymiany wskazują następujące objawy:
- rdza na blasze, zwłaszcza na łączeniach i wokół wkrętów,
- blacha, która odstaje, grzechocze na wietrze lub jest wgnieciona,
- ciemne pasy lub wilgotne plamy na elewacji tuż pod attyką,
- odpadający tynk lub kruszący się mur pod krawędzią blachy,
- wilgotne plamy na suficie lub ścianach najwyższej kondygnacji przy ścianach zewnętrznych,
- woda stojąca po deszczu na górnej powierzchni attyki.
Jeśli wilgoć pojawia się tylko w jednym miejscu, często przyczyną jest nieszczelny narożnik lub łączenie. Czasem da się go naprawić bez wymiany całego obwodu. Przy rozległej korozji lub przy wymianie hydroizolacji zwykle wymienia się całą obróbkę.
Co trzeba ustalić jeszcze przed zamówieniem
Przy obróbce attyki wiele decyzji zapada, zanim blacharz zacznie ciąć blachę. Jeśli się o nich zapomni, kończy się to improwizacją na dachu.
- Rodzaj hydroizolacji dachu: membrana PVC i papa termozgrzewalna wymagają innej blachy i innego połączenia. Szczegóły podano niżej przy wyborze blachy.
- Ocieplenie attyki: jeśli attyka jest ocieplana lub elewacja będzie docieplana, blacha musi mieć szerokość uwzględniającą izolację. Gdy elewację ociepli się później, zbyt krótka blacha nie przykryje już krawędzi.
- Kolor i wygląd: blachę powlekaną można dopasować do elewacji, okien lub dachu. Odcień warto wybrać z wzornika producenta jeszcze przed zamówieniem materiału.
- Wymiana całego dachu czy tylko blachy: jeśli hydroizolacja jest stara, rozsądnie jest zaplanować wymianę pokrycia dachu razem z obróbką. W przeciwnym razie nową blachę trzeba będzie demontować przy wymianie izolacji.
- Instalacja odgromowa, anteny i inne elementy na attyce: trzeba z góry wiedzieć, co znajduje się na attyce i jak zostanie zamontowane z powrotem. Prace przy instalacji odgromowej i elektrycznej należy zlecić elektrykowi z aktualnym świadectwem kwalifikacyjnym G1 - świadectwa są ważne 5 lat.
- Budynek wielorodzinny: o obróbce attyki decyduje się wspólnie. Należy zwrócić się do zarządcy, wspólnoty lub spółdzielni mieszkaniowej.
Jaką blachę wybrać na attykę
Wybór materiału wpływa na trwałość, wygląd i sposób połączenia blachy z pokryciem dachu. Blacha stalowa na obróbkę attyki ma zwykle grubość 0,5-0,6 mm. W przypadku innych materiałów grubość określa producent i często jest ona nieco większa.
- Blacha ocynkowana: tradycyjne i wytrzymałe rozwiązanie. Bez dodatkowej powłoki z czasem koroduje, dlatego stosuje się ją dziś rzadziej.
- Blacha powlekana (lakierowana): blacha ocynkowana z kolorową powłoką ochronną. Jest odporniejsza na korozję i można ją dopasować do koloru elewacji lub okien. Stosuje się ją głównie na dachach krytych papą. Papę wywija się przez górną krawędź attyki, a blacha przykrywa ją od góry. Połączenie wykonuje się przez listwę startową lub pas kotwiący, do którego papę zgrzewa się zgodnie z technologią jej producenta.
- Blacha powlekana PVC: przeznaczona do dachów z membraną PVC. Membranę zgrzewa się do jej powierzchni gorącym powietrzem, dzięki czemu połączenie blachy z izolacją jest naprawdę szczelne. Do zwykłej blachy lakierowanej membrany zgrzać się nie da, dlatego tych dwóch rodzajów blachy nie należy mylić.
- Aluminium: lekkie, dobrze trzyma kształt i nie rdzewieje jak stal. Sprawdza się w nowoczesnych budynkach, gdzie liczy się niska masa i czysty wygląd. Pod wpływem temperatury rozszerza się jednak mniej więcej dwa razy bardziej niż stal, dlatego wymaga krótszych odcinków między dylatacjami.
- Tytan-cynk: bardzo trwały materiał z szarą patyną. Wymaga doświadczonego blacharza, ponieważ obrabia się go inaczej niż blachę stalową. Pod blachę układa się warstwę separacyjną, ewentualnie wentylowaną matę strukturalną. Bez niej na spodniej stronie blachy może kondensować wilgoć i blacha koroduje od spodu.
- Miedź: bardzo długa trwałość i wyrazisty wygląd, raczej do budynków reprezentacyjnych i zabytkowych.
Przy wyborze trzeba pamiętać także o sąsiednich elementach. Miedź i blacha ocynkowana nie powinny się stykać tak, by woda spływała z miedzi na cynk, ponieważ cynk szybko koroduje. Elementy mocujące powinny być z materiału, który jest zgodny z blachą.
Oprócz materiału różni się także system. Klasyczną obróbkę blacharską gnie się na wymiar w warsztacie lub bezpośrednio na budowie. Systemy montażowe mają gotowe profile attykowe, narożniki i zakończenia. Przyspieszają one montaż i zmniejszają ryzyko błędu przy formowaniu.
Wymiary, spadek i kapinos
Nawet dobra blacha nie pomoże, jeśli jej kształt jest źle zaprojektowany. Szerokość obróbki wynika z grubości attyki, łącznie z ewentualnym ociepleniem, oraz z tego, jak daleko blacha ma wystawać po obu stronach. Blacharze mówią o szerokości w rozwinięciu, czyli szerokości blachy przed zagięciem. Jest ona zawsze większa niż grubość attyki, bo obejmuje także boczne zakłady i kapinos.
Po stronie zewnętrznej blacha musi tworzyć kapinos, czyli zagięty nos odsunięty od elewacji. W praktyce odsuwa się go o około 20-40 mm, a blacha zachodzi na górną krawędź elewacji lub ocieplenia w dół co najmniej około 5 cm. Woda z kapinosa kapie w powietrze i nie spływa po tynku.
Górną powierzchnię attyki wykonuje się ze spadkiem do wnętrza dachu, w praktyce około 3°, czyli mniej więcej 5 %. Dokładną wartość określa producent systemu. Woda z dachu i tak jest zbierana we wpustach i rurach spustowych. Gdyby attyka miała spadek na elewację, cały deszcz z jej górnej powierzchni spływałby po ścianie. Spadek musi być równomierny, bez miejsc, w których woda by stała i zimą zamarzała.
Poszczególne arkusze blachy łączy się na zakład, zwykle około 10 cm, lub na rąbek. Połączenia dylatacyjne w blasze stalowej wykonuje się zazwyczaj mniej więcej co 6 m. W przypadku aluminium i tytan-cynku, które bardziej się rozszerzają, rozstaw jest krótszy, zgodnie z zaleceniami producenta. Dylatacja powinna znaleźć się także w pobliżu narożników.
Wykonanie obróbki attyki krok po kroku
Kolejność prac wynika z tego, że każda warstwa musi zachodzić na warstwę pod nią, a woda musi zawsze spływać „na łuskę” w dół.
- Pomiar. Blacharz mierzy długość obwodu, grubość attyki, liczbę narożników i zakończeń i na tej podstawie ustala szerokość blachy w rozwinięciu.
- Demontaż starej blachy. Jeśli na attyce jest dawna obróbka, usuwa się ją i sprawdza podłoże pod spodem.
- Przygotowanie podłoża. Blacharz lub dekarz sprawdza górną powierzchnię attyki. Musi być nośna, czysta i sucha, bez luźnych fragmentów. Na ocieplonej attyce często montuje się deskę lub płytę drewnianą, która tworzy równe podłoże pod blachę.
- Wykonanie spadku. Górną powierzchnię attyki wyprofilowuje się ze spadkiem do wnętrza dachu, na przykład przez skośne docięcie deski lub warstwę spadkową.
- Wywinięcie hydroizolacji. Papę lub membranę wywija się po wewnętrznej stronie attyki do góry, najlepiej aż przez górną krawędź.
- Elementy mocujące. Na podłożu mocuje się haki (żabki) lub listwy startowe. Blachę zawiesza się na nich i nie trzeba jej przewiercać od góry, gdzie każdy wkręt byłby miejscem możliwego przecieku. Przy tytan-cynku przed montażem blachy układa się warstwę separacyjną.
- Montaż blachy. Arkusze układa się na zakład lub łączy na rąbek. W wyznaczonych miejscach wykonuje się połączenia dylatacyjne, aby blacha mogła swobodnie pracować przy zmianach temperatury.
- Narożniki i zakończenia. Narożniki wewnętrzne i zewnętrzne, połączenia ze ścianą i zakończenia wykonuje się osobno, najlepiej z gotowych kształtek lub starannie wykonanych elementów.
- Zamknięcie połączenia z izolacją. W zależności od rodzaju dachu membranę zgrzewa się do blachy powlekanej PVC albo papę łączy się i uszczelnia zgodnie z technologią producenta.
- Sprzątanie i kontrola. Z dachu usuwa się ścinki i wkręty, które mogłyby uszkodzić hydroizolację lub zatkać wpusty.
Obróbka attyki to praca na wysokości przy krawędzi dachu. Wymaga rusztowania lub innego zabezpieczenia przed upadkiem, dlatego najlepiej powierzyć ją blacharzowi, który ma odpowiedni sprzęt i doświadczenie. Więcej o tej branży można przeczytać w przeglądzie prac blacharskich.
Cena obróbki attyki za metr: od czego zależy
Orientacyjna cena robocizny to 80,80 zł za mb. Liczy się ją w metrach bieżących po obwodzie attyki, czyli według długości, a nie powierzchni. Ostateczną kwotę zmieniają następujące czynniki:
- Szerokość blachy w rozwinięciu: szeroka, ocieplona attyka wymaga szerszej blachy i większej liczby gięć. Przy grubym ociepleniu metr wychodzi wyraźnie drożej niż przy wąskiej murowanej attyce.
- Długość i złożoność obwodu: prosta attyka bez narożników jest łatwa. Każdy narożnik, wnęka czy przejście zajmuje czas, dlatego narożniki i zakończenia często rozlicza się osobno, za sztukę. Przy obwodzie z wieloma narożnikami cena za metr jest wyższa niż przy długich prostych odcinkach.
- Stan podłoża: rozpadający się mur lub brak spadku trzeba najpierw naprawić. Montaż deski, wykonanie spadku czy naprawa muru to prace dodatkowe, które mogą znacznie podnieść cenę.
- Demontaż starej blachy: usunięcie i utylizacja dawnej obróbki to osobna praca, która dolicza kolejną pozycję.
- Wysokość i dostęp: wysoki budynek lub ciasna działka oznaczają bardziej skomplikowane rusztowanie lub podnośnik. Przy wyższych budynkach rusztowanie stanowi znaczną część całkowitych kosztów.
- Materiał: tytan-cynk i miedź są trudniejsze w obróbce niż zwykła blacha, dlatego droższa jest przy nich także sama robocizna, nie tylko materiał.
- System: gotowe profile attykowe przyspieszają montaż, a blacha gięta na wymiar pozwala dopasować się do nieregularnej attyki.
- Połączenie z hydroizolacją: zgrzanie membrany lub połączenie z papą może być częścią oferty blacharza, ale też osobną pracą dekarza.
Przy porównywaniu ofert warto zapytać, czy cena obejmuje materiał, elementy mocujące, narożniki i zakończenia, demontaż, wywóz odpadów i rusztowanie. Różnice między ofertami wynikają często właśnie z tego, co jest wliczone w cenę, a co nie.
Jak przygotować się do obróbki attyki
Sprawny przebieg prac często zależy od przygotowania budynku i koordynacji ekip.
- Dostęp do dachu: pomaga, gdy wiadomo, którędy na dach trafią materiał i ludzie, oraz gdy uzgodnione jest miejsce na rusztowanie, kontener i giętarkę do blachy.
- Koordynacja z dekarzem: prace blacharza i dekarza następują po sobie. Gdy hydroizolacja nie jest gotowa lub dekarz przychodzi później, blachę montuje się etapami i praca się wydłuża.
- Ocieplenie elewacji: jeśli jest planowane, powinno być zakończone albo przynajmniej powinna być dokładnie znana jego grubość, aby blachy nie robić dwa razy.
- Pogoda: w deszczu nie da się porządnie przygotować podłoża ani wykonać połączeń, a przy silnym wietrze montaż długich arkuszy przy krawędzi dachu jest niebezpieczny. Zgrzewanie membrany i papy ma ograniczenia temperaturowe określone przez producenta.
- Wybrany kolor i materiał: jeśli odcień lub rodzaj blachy wybiera się dopiero w trakcie prac, trzeba czekać na dostawę.
- Elementy na attyce: gdy anteny, talerze satelitarne i inne urządzenia są wcześniej tymczasowo zdemontowane albo wiadomo, kto je zdemontuje, montaż nie musi stać.
- Sąsiedzi i chodniki: w budynku wielorodzinnym lub przy chodniku trzeba zabezpieczyć przestrzeń pod dachem przed spadającymi ścinkami i zaplanować, kiedy może być hałas.
Jeśli przy okazji planowane jest także czyszczenie i malowanie dachu, warto ustalić kolejność prac tak, aby nowa blacha nie została zabrudzona ani porysowana.
Typowe błędy i jak ujawniają się później
- Spadek na elewację lub brak spadku: woda zatrzymuje się na attyce albo spływa po ścianie. Mur wilgotnieje, a zimą woda zamarza w spoinach.
- Brak lub zbyt krótki kapinos: najpierw na elewacji pojawiają się brudne pasy, później wilgotne i zagrzybione miejsca.
- Zbyt wąska blacha: krawędź attyki lub ocieplenia pozostaje odkryta i woda wnika bezpośrednio do izolacji lub muru.
- Wkręty przez wierzch blachy bez uszczelnienia: każdy otwór to droga dla wody. Przecieki trudno potem zlokalizować, bo woda wędruje pod blachą.
- Sztywne mocowanie bez dylatacji: blacha latem i zimą faluje, łączenia pękają, a mocowania się luzują. Przy aluminium objawia się to szybciej.
- Źle wykonane narożniki: źle zakryte łączenia w narożnikach to najczęstsze miejsce przecieków. Problem często wychodzi dopiero przy pierwszej ulewie z wiatrem.
- Hydroizolacja kończąca się poniżej krawędzi: między izolacją a blachą zostaje szczelina, przez którą woda dostaje się do konstrukcji dachu.
- Tytan-cynk bez warstwy separacyjnej: blacha koroduje od spodu, czego długo nie widać z zewnątrz.
- Niewłaściwe połączenie metali: korozja pojawia się po kilku latach, na przykład jako rdzawe ślady wokół mocowań lub tam, gdzie spływa woda z innego metalu.
- Blacha na starą blachę: pod starą obróbką zostaje wilgotny mur, który dalej się rozpada, a nowej blachy nie da się prawidłowo połączyć z izolacją.
Kontrola przy odbiorze prac
Przy odbiorze warto obejrzeć obróbkę z dachu i z ziemi i sprawdzić, czy:
- blacha biegnie w sposób ciągły po całym obwodzie, bez przerw,
- górna powierzchnia ma widoczny spadek w stronę dachu,
- kapinos jest na całej długości równomiernie odsunięty od elewacji,
- blacha przykrywa całą krawędź attyki łącznie z ociepleniem,
- narożniki i zakończenia są szczelne i starannie wyrównane,
- łączenia mają zakład lub rąbek, a dylatacje są w odpowiednich miejscach,
- na wierzchu blachy nie ma zbędnych otworów ani nieuszczelnionych wkrętów,
- hydroizolacja jest wywinięta pod blachę, a połączenie jest zamknięte,
- blacha nie jest porysowana, wgnieciona ani odkształcona,
- po deszczu na attyce nie stoi woda, a na elewacji nie ma nowych śladów,
- elementy na attyce, na przykład instalacja odgromowa, wróciły na miejsce i są fachowo podłączone - instalację piorunochronną bada się co najmniej raz na 5 lat, a wynik dokumentuje się w protokole,
- dach i otoczenie są uprzątnięte ze ścinków i wkrętów, a wpusty nie są zatkane.
Warto poprosić o informację o zastosowanym materiale i kolorze blachy oraz o warunki gwarancji. Przy późniejszej naprawie lub uzupełnieniu oszczędzi to szukania identycznej blachy.
Najczęściej zadawane pytania
Orientacyjnie 80,80 zł za mb. Ostateczna cena zależy głównie od szerokości blachy w rozwinięciu, materiału, liczby narożników i zakończeń, stanu podłoża, demontażu starej blachy oraz od tego, czy potrzebne jest rusztowanie.
Mierzy się ją po obwodzie attyki w metrach bieżących. Narożniki, zakończenia i połączenia ze ścianą często liczy się osobno, za sztukę. Przy porównywaniu ofert warto więc zapytać, jak dany blacharz je rozlicza.
Zależy to od materiału i jakości wykonania. Starannie wykonana obróbka z trwałej blachy wytrzyma dziesiątki lat. Zanim zawiedzie sama blacha, zwykle wcześniej zawodzą źle wykonane narożniki, łączenia lub połączenie z izolacją.
Zazwyczaj tak. Nową izolację trzeba wywinąć pod blachę i z nią połączyć, czego przy starej blasze zwykle nie da się zrobić szczelnie. Starą obróbkę najczęściej się więc demontuje i zastępuje nową.
Nie jest to zalecane. Pod starą blachą może być wilgotny lub uszkodzony mur, a warstw nie da się prawidłowo połączyć. Lepiej usunąć starą blachę, sprawdzić podłoże i dopiero potem montować nową.
Przyczyną bywa któryś ze źle wykonanych detali: spadek, kapinos, narożnik albo hydroizolacja, która nie została doprowadzona pod blachę. Detal powinien sprawdzić blacharz, bo woda może wychodzić na powierzchnię w innym miejscu niż to, w którym przecieka.
Samą blachę można montować także w chłodniejszym okresie, jeśli podłoże jest suche i nieoszronione. Problemem bywa połączenie z hydroizolacją, ponieważ zgrzewanie membrany i papy ma ograniczenia temperaturowe określone przez producenta. W deszczu, śniegu i przy silnym wietrze na krawędzi dachu się nie pracuje.
Powiązane prace
Jak czyści się i maluje dach z blachy i dachówki betonowej, kiedy jest dobra pogoda, jakie farby wybrać, częste błędy i dlaczego nie myć eternitu.
Ile kosztuje wymiana dachu domu: demontaż pokrycia, więźba, membrana, blacha czy dachówka, obróbki blacharskie, eternit i przykładowa kalkulacja.
Jak zgrzewa się papę na ścianę, attykę lub fundament: przygotowanie podłoża, zakończenie górnej krawędzi, zakłady, narożniki, błędy i odbiór.
Czym zajmuje się blacharz, a czym dekarz, jak starzeją się materiały, czego unikać przy łączeniu metali i jak dobrać wielkość systemu rynnowego.
Jak powstaje elewacja z blachy na rąbek stojący kątowy, jakie metale wybrać, co utrudnia montaż i jak sprawdzić gotową pracę.
Jak montuje się rynnę wiszącą: haki, spadek, złączki, lej spustowy i próba wodą. Na co zwrócić uwagę przy wyborze materiału i odbiorze pracy.
Blog
Proszę wycenić cały projekt, nie tylko jedną pracę
Wybierają Państwo pozycje ze wszystkich branż, a NUMIQ przygotowuje z nich wycenę Państwa projektu lub ofertę dla Państwa klienta.