Gruntowanie podłogi i akrylowanie narożników

Grunt wzmacnia powierzchnię podłoża, wiąże resztki pyłu i wyrównuje jego chłonność. Bez niego suchy beton albo wylewka „wypiłyby” wodę z masy samopoziomującej czy kleju. Materiał źle by wtedy związał, popękał albo zaczął się łuszczyć. Akrylowanie narożników rozwiązuje inny problem: szczeliny na krawędziach podłogi.

Skąd w narożnikach szczeliny? W kamienicach i starszych blokach tynk często nie dochodzi do samej podłogi. Przy zrywaniu starego lastryko, wykładziny czy listew odpada kawałek ściany albo wylewki i pod ścianą zostaje szpara. W blokach z wielkiej płyty przy pionach centralnego ogrzewania bywa w stropie otwór, którego nikt porządnie nie zamknął. Przez takie miejsca przechodzi pył, a przede wszystkim ucieka masa samopoziomująca. Ma konsystencję gęstej śmietany i znajdzie każdą dziurę.

Tę łączoną pozycję zamawia się głównie wtedy, gdy:

• na podłogę będzie wylewana masa samopoziomująca, a krawędzie albo przejścia rur nie są szczelne,
• podłoga będzie malowana (betonowa posadzka w garażu, piwnicy, warsztacie) i chcesz mieć czysty, zamknięty styk ze ścianą,
• w narożnikach są rysy włoskowate lub szczeliny, z których sypie się pył i które później odbiłyby się przez cienką okładzinę,
• chodzi o remont, po którym zostały uszkodzone narożniki i dolne krawędzie ścian,
• pod tobą jest inne mieszkanie lub pomieszczenie i nie chcesz, żeby masa przeciekła otworami w stropie do sąsiada.

W cenniku znajdziesz też osobną pozycję Gruntowanie podłoża, bez akrylowania narożników. Obie liczy się w m², ale zakres pracy jest inny. W tym wariancie fachowiec po zagruntowaniu obchodzi jeszcze cały obwód pomieszczenia i wszystkie przejścia rur, czyści szczeliny, w razie potrzeby je wypełnia i zamyka akrylem. W zwykłym pokoju to kilkanaście metrów styku więcej, w mieszkaniu z wnękami, słupami i rurami dużo więcej.

• Samo gruntowanie wystarczy w nowym budynku ze świeżą wylewką, gdzie po obwodzie jest taśma dylatacyjna, a narożniki są całe. Wystarczy też wtedy, gdy kładziesz panele pływające i szczelinę przy ścianie i tak zakryje listwa.
• Gruntowanie z akrylowaniem narożników sprawdza się przy remontach, przy wylewaniu masy na nierówne i zniszczone krawędzie, przy malowaniu posadzek i wszędzie tam, gdzie styk podłogi ze ścianą jest widoczny albo nieszczelny.
• Czas: przy samym gruntowaniu decyduje głównie powierzchnia. Tutaj liczy się też długość obwodu i liczba przejść rur, więc mała łazienka z wieloma załamaniami może zająć więcej czasu niż duży, pusty salon.
• Materiał: oprócz gruntu dochodzi akryl, przy głębokich szczelinach sznur wypełniający, a na większe dziury szybkowiążąca zaprawa.
• Ryzyko: przy samym gruntowaniu największym ryzykiem jest zły dobór gruntu. Tu dochodzi ryzyko, że zostanie zamknięte coś, co powinno zostać elastyczne lub wolne, na przykład dylatacja wylewki pływającej.

Jeśli nie wiesz, który wariant zamówić, obejrzyj narożniki po zdjęciu listew. Widzisz ciągłą szparę, odpadnięty tynk albo otwory wokół rur? W takim razie potrzebujesz raczej tej pozycji.

Grunt nie działa na pyle, tłuszczu i resztkach starych klejów. Większość problemów z masami bierze się właśnie z gruntowania nieprzygotowanego podłoża. Zanim przyjedzie ekipa remontowa, powinno być zrobione:

• usunięta stara okładzina, listwy, resztki kleju i luźne kawałki wylewki,
• gotowe i suche tynki, przynajmniej w dolnej części ścian,
• gotowe instalacje w podłodze i zakończone rury grzewcze, żeby po uszczelnieniu nikt już nie wiercił ani nie kuł,
• suche podłoże; przy nowej wylewce zwykle mierzy się wilgotność, a czas schnięcia podaje producent wylewki,
• temperatura w pomieszczeniu zwykle powyżej +5 °C, bez ostrego słońca i przeciągów, które zbyt szybko wysuszyłyby grunt,
• puste pomieszczenie bez mebli i dostęp do prądu oraz wody.

Ważna jest też informacja, co pójdzie na podłogę później. Inny grunt stosuje się pod masę samopoziomującą, inny pod klej do płytek, a jeszcze inny pod posadzkę epoksydową. Powiedz o tym fachowcowi wcześniej, najlepiej z nazwą systemu, który będzie użyty.

Ocena podłoża

Doświadczony posadzkarz najpierw rysuje podłoże gwoździem albo ostrym narzędziem i patrzy, czy powierzchnia się nie kruszy. Sprawdza, czy to wylewka cementowa, anhydrytowa, stary beton, czy może podłoże niechłonne, jak stare płytki albo lastryko. Prosty test chłonności: kilka kropel wody na podłogę. Jeśli wsiąkają od razu, podłoże jest mocno chłonne. Jeśli zostają na powierzchni jak kropla na szybie, jest mało chłonne albo niechłonne. Od tego zależy rodzaj gruntu i jego rozcieńczenie.

Czyszczenie i odkurzanie

Powierzchnię się zamiata, a potem dokładnie odkurza odkurzaczem przemysłowym, łącznie z narożnikami i szczelinami. Pył w szczelinie to najczęstszy powód, dla którego akryl później odpada. Tłuste miejsca się odtłuszcza, luźne kawałki w rogach wydrapuje.

Pierwsza warstwa gruntu

Grunt nakłada się wałkiem, szeroką szczotką, a na dużych powierzchniach opryskiwaczem. Równomiernie, bez kałuż, aż do ścian i w same rogi. Przy mocno chłonnych podłożach producenci często zalecają pierwszą warstwę rozcieńczoną, a drugą mniej rozcieńczoną lub nierozcieńczoną. Kałuże trzeba rozprowadzić, bo inaczej powstaje błyszcząca błonka, na której masa trzyma się gorzej.

Przygotowanie i wypełnienie szczelin

Po wyschnięciu gruntu jeszcze raz przechodzi się szczeliny przy ścianach i wokół rur. Większe dziury, w które akryl by się zapadł, najpierw wypełnia się zaprawą albo masą szybkowiążącą. W głębokie szczeliny wciska się piankowy sznur wypełniający, żeby akryl nie musiał wypełniać całej głębokości. Warstwa akrylu w szczelinie ma mieć rozsądną grubość, a nie centymetr w głąb.

Akrylowanie narożników

Akryl wyciska się pistoletem w styk podłogi i ściany oraz wokół rur. Potem wygładza się go zwilżoną szpachelką albo palcem tak, żeby dobrze przylgnął do obu stron. Nadmiar usuwa się od razu wilgotną szmatką, zanim akryl złapie naskórek. Przy wylewaniu masy zamyka się w ten sposób przede wszystkim miejsca, którymi mogłaby uciekać. Taśmy dylatacyjnej po obwodzie to nie zastępuje, montuje się ją osobno.

Druga warstwa gruntu i czasy schnięcia

Jeśli system tego wymaga, po związaniu akrylu nakłada się drugą warstwę gruntu. Grunt na podłoża chłonne schnie według producenta zwykle kilka godzin, ale niektóre systemy wymagają dłuższej przerwy, na przykład do następnego dnia. Akryl łapie naskórek mniej więcej po kilkudziesięciu minutach, ale twardnieje stopniowo, a grubsza warstwa potrzebuje więcej czasu. Zwykły pokój da się zwykle zrobić w jeden dzień, kolejna ekipa wchodzi zgodnie z kartami technicznymi gruntu i akrylu.

Grunty

• Grunt głęboko penetrujący na podłoża chłonne to typowy wybór pod masy i kleje na wylewce cementowej i betonie. Wnika w powierzchnię i ją wzmacnia.
• Grunt do wylewek anhydrytowych jest przeznaczony do podłoży gipsowych, wrażliwych na wilgoć. Pod cementowe masy i kleje na anhydrycie właściwy grunt jest szczególnie ważny, inaczej mogą pojawić się problemy z przyczepnością.
• Grunt sczepny na podłoża niechłonne, często nazywany kwarcowym albo mostkiem sczepnym, stosuje się na stare płytki, lastryko czy gładki beton. Jest gęstszy, zwykle z dodatkiem piasku, i tworzy szorstką powierzchnię, której masa łatwo się chwyta.
• Grunt epoksydowy stosuje się pod posadzki epoksydowe i poliuretanowe albo na wilgotniejsze podłoża, jeśli system producenta na to pozwala. Często na świeżą warstwę posypuje się piasek kwarcowy.

Złota zasada: grunt powinien pochodzić z tego samego systemu co masa albo klej, które idą na niego. Łączenie produktów różnych producentów często się udaje, ale przy reklamacji producent może nie spojrzeć na to przychylnie.

Masy do narożników

• Akryl można malować, łatwo się wygładza, ma niewielką elastyczność i nadaje się do suchych wnętrz. Sprawdza się tam, gdzie styk zostanie później pomalowany, przykryty masą albo listwą.
• Silikon stosuje się w mokrych pomieszczeniach i na połączeniach, które bardziej pracują. Nie da się go pomalować, a masa ani klej się na nim nie trzymają, dlatego nie daje się go pod kolejne warstwy.
• Uszczelniacz poliuretanowy jest bardziej elastyczny i wytrzymały, używa się go przy posadzkach w garażach i na połączeniach, które mocniej pracują.
• Taśma dylatacyjna obwodowa to nie uszczelniacz, tylko piankowy pasek wzdłuż ścian. Przy wylewkach pływających i grubszych masach oddziela podłogę od ściany i nie powinno się jej zastępować akrylem.

W łazienkach i pod prysznicem narożniki pod hydroizolację zabezpiecza się taśmą uszczelniającą, a nie akrylem. Akryl nie nadaje się do miejsc stale mokrych.

Praca idzie prosto i szybko w pustym, prostokątnym pomieszczeniu z mocną wylewką i równymi ścianami. Akryl można ciągnąć w narożnikach jednym płynnym ruchem, a grunt rozprowadzać wałkiem po dużej powierzchni.

Więcej czasu i materiału wymagają:

• pomieszczenia z wnękami, słupami, schodami i ościeżnicami,
• dużo przejść rur, zwłaszcza przy starych instalacjach jednorurowych w blokach,
• szerokie i głębokie szczeliny przy ścianach, które trzeba najpierw wypełnić,
• kruszące się lub pylące podłoże, które potrzebuje kilku warstw gruntu,
• resztki starych klejów, które trzeba zeszlifować lub usunąć,
• zimne i wilgotne pomieszczenie, w którym wszystko schnie wolniej,
• praca w zamieszkanym mieszkaniu, gdzie trzeba zabezpieczać i przestawiać rzeczy.

Kolejność z innymi ekipami

Przed tą pracą muszą skończyć murarze, tynkarze i hydraulik w podłodze. Po niej zwykle wchodzi posadzkarz z masą, glazurnik albo ekipa od posadzek żywicznych. W praktyce często zdarza się, że po gruntowaniu elektryk kuje jeszcze bruzdę przy podłodze i znowu zapyla narożniki. Pamiętaj, że prace przy instalacji elektrycznej wykonuje elektryk z uprawnieniami SEP, więc ustal z nim termin tak, żeby skończył przed gruntowaniem i żeby po nim nikt już w pomieszczeniu nie pylił. Po zagruntowanej podłodze nie należy chodzić w brudnych butach ani odkładać na nią worków z materiałem.

• Gruntowanie na pył. Grunt wiąże pył tylko na powierzchni, pod spodem zostaje słaba warstwa. Masa później odpada razem z gruntem albo głucho dudni przy opukiwaniu.
• Kałuże gruntu. Powstaje błyszcząca błonka, na której masa trzyma się słabo. Widać to jako odspajanie w miejscach, gdzie grunt się zbierał.
• Zły rodzaj gruntu. Na przykład zwykły grunt na stare płytki. Masa odrywa się od gładkiej powierzchni, często dopiero pod obciążeniem.
• Silikon zamiast akrylu. Masa ani farba się na nim nie trzymają, w rogu zostaje otwarta szczelina i posadzka tam „ucieka”.
• Zamknięta dylatacja. Jeśli twardy materiał wypełni miejsce, w którym podłoga ma pracować, wylewka albo masa pęka przy ścianach.
• Akryl w zbyt głębokiej szczelinie bez wypełnienia. Schnie długo, kurczy się i w narożniku powstaje wgłębienie lub rysa.
• Niezamknięte przejścia rur. Masa przecieka do stropu albo do sąsiada, a przy rurze zostaje zapadnięte miejsce.
• Za krótki czas schnięcia. Masę wylewa się na mokry grunt, przez co pojawiają się pęcherzyki i drobne dziurki, tak zwane pinholes.

Z tą pracą poradzi sobie też zręczny amator, jeśli ma cierpliwość i trzyma się kart technicznych materiałów. Najważniejsza jest czystość i dobór gruntu do tego, co pójdzie na podłogę. Przy gruntach rozpuszczalnikowych i epoksydach dobrze wietrz pomieszczenie, noś rękawice i okulary ochronne.

1. Ustalić, co będzie na podłodze, i kupić grunt z tego samego systemu.
2. Usunąć listwy, resztki kleju i luźne kawałki wylewki.
3. Opukać i porysować podłoże, słabe miejsca wydrapać.
4. Sprawdzić chłonność kroplą wody i na tej podstawie ustalić rozcieńczenie gruntu.
5. Zamieść i dokładnie odkurzyć podłogę, łącznie z narożnikami i szczelinami.
6. Wymieszać grunt i nałożyć go wałkiem równomiernie na całą powierzchnię, bez kałuż.
7. Zostawić do wyschnięcia zgodnie z zaleceniem producenta i w tym czasie nie wchodzić do pomieszczenia.
8. Większe dziury przy ścianach i rurach wypełnić zaprawą, głębokie szczeliny sznurem wypełniającym.
9. Wycisnąć akryl pistoletem w narożniki i wokół przejść rur, wygładzić zwilżoną szpachelką.
10. Nadmiar od razu zetrzeć wilgotną szmatką.
11. Po związaniu akrylu nałożyć drugą warstwę gruntu, jeśli wymaga tego system.
12. Przed kolejną warstwą sprawdzić, czy powierzchnia jest sucha, czysta i bez błyszczących plam.

Jeśli nie masz pewności co do rodzaju podłoża, zwłaszcza przy anhydrycie albo starych płytkach, warto poprosić posadzkarza o ocenę. Błędu w gruntowaniu nie da się później naprawić bez skucia masy.

Gotową pracę dobrze jest obejrzeć, zanim wejdzie następna ekipa. Później nic już nie zobaczysz. Obejdź pomieszczenie przy dobrym świetle i zwróć uwagę na te punkty:

• powierzchnia jest zagruntowana równomiernie, bez pominiętych wysepek i błyszczących kałuż,
• po przeciągnięciu dłonią nie zostaje na niej pył, a powierzchnia się nie kruszy,
• narożniki na całym obwodzie są uszczelnione w sposób ciągły, bez przerw i dziur,
• akryl jest wygładzony, trzyma się podłogi i ściany i nie daje się łatwo oderwać,
• przejścia rur są zamknięte i wokół nich nie ma otworów do stropu,
• dylatacje i miejsca na taśmę obwodową zostały wolne,
• na ścianach, ościeżnicach i rurach nie ma resztek akrylu ani gruntu,
• fachowiec powiedział ci, jakich materiałów użył i kiedy może wejść następna ekipa.