Wylewka samopoziomująca (masa niwelująca)

Masa służy do wyrównania mniejszych nierówności. W zależności od produktu nakłada się ją warstwą od kilku milimetrów do mniej więcej trzech centymetrów. Dokładny zakres grubości podaje producent na worku i należy się go trzymać.

Przy większych różnicach wysokości masa problemu nie rozwiąże. To samo dotyczy podłoża, które się kruszy, jest zapadnięte albo głęboko popękane. Wtedy trzeba najpierw naprawić jastrych zaprawą naprawczą albo wykonać nową, grubszą wylewkę. Masa nie jest mocniejsza od podłoża pod nią. Jeśli ono się kruszy, ona też w końcu odpadnie. Drewniane podłogi i stropy, spotykane na przykład w starych kamienicach, wymagają osobnego podejścia. O tym, czy da się na nich wylać masę i jaki system wybrać, powinien zdecydować fachowiec po obejrzeniu podłogi.

Dlaczego równość jest tak ważna? Cienkie i sztywne okładziny, zwłaszcza winyl i panele, przenoszą każdą nierówność na wierzch. Przy świetle padającym z okna widać na nich wgłębienia. Panele pływające uginają się nad dołkami, a zamki z czasem się niszczą.

• Masy cementowe są uniwersalne. Pasują na beton i jastrych cementowy, można ich użyć także w łazience, kuchni czy pomieszczeniu gospodarczym.
• Masy gipsowe (anhydrytowe) bardzo dobrze się rozlewają i dają wyjątkowo gładką powierzchnię. Nadają się do suchych pomieszczeń, takich jak salon czy sypialnia. W łazience i pralni się nie sprawdzą.
• Masy szybkowiążące skracają czekanie na układanie podłogi. Przydają się, gdy liczy się czas, na przykład przy remoncie mieszkania, w którym się mieszka.
• Masy do ogrzewania podłogowego lepiej znoszą zmiany temperatury. Cienka warstwa szybko się nagrzewa, więc ogrzewanie szybciej reaguje.

Masa musi pasować do podłoża. Na jastrych anhydrytowy stosuje się tylko te masy i grunty, które producent wyraźnie do niego dopuszcza. Jeśli nie wiesz, z czym masz do czynienia, niech posadzkarz sprawdzi podłoże na miejscu.

Samo wylewanie trwa krótko. Najwięcej czasu zajmuje przygotowanie i to od niego zależy, czy masa wytrzyma.

1. Ocena podłoża: posadzkarz sprawdza wytrzymałość, pęknięcia, pustki i wilgotność. Wilgotny jastrych to częsta przyczyna późniejszych kłopotów. Dopuszczalną wilgotność podaje producent masy i okładziny. Przy anhydrycie limit jest dużo ostrzejszy niż przy cemencie.
2. Usunięcie starych warstw: resztki klejów, farb, lepików asfaltowych i smołowych szlifuje się lub frezuje aż do mocnego podłoża. Stary parkiet warto rozebrać ostrożnie, jeśli chcesz go jeszcze gdzieś wykorzystać.
3. Naprawy miejscowe: głębokie dziury i ubytki wypełnia się zaprawą naprawczą, a pęknięcia się zabezpiecza.
4. Odkurzanie i gruntowanie: powierzchnię dokładnie się odkurza i pokrywa gruntem dobranym do rodzaju podłoża. Grunt wyrównuje chłonność i poprawia przyczepność.
5. Taśma dylatacyjna: wzdłuż ścian i wokół pionów przykleja się piankową taśmę. Oddziela ona masę od ścian i przejmuje ruchy materiału.
6. Mieszanie: masę miesza się z dokładnie odmierzoną ilością wody mieszadłem wolnoobrotowym, aż nie będzie grudek.
7. Wylewanie i rozprowadzanie: zaczyna się w najdalszym rogu i idzie w stronę drzwi pasami szerokimi na mniej więcej metr. Masę rozprowadza się raklą, a kolejne pasy łączy, dopóki są jeszcze płynne.
8. Odpowietrzenie: świeżą warstwę przejeżdża się wałkiem kolczastym, żeby wyszły z niej pęcherzyki powietrza.
9. Dojrzewanie: w pomieszczeniu powinna być stała temperatura, zwykle w granicach 15 do 25 °C, bez przeciągów i bez bezpośredniego słońca.

• Stan podłoża: czysty i mocny beton wystarczy odkurzyć i zagruntować. Grube warstwy starych klejów, smoły czy lepiku oznaczają szlifowanie lub frezowanie i dużo pyłu.
• Kształt pomieszczenia: dużą i prostą powierzchnię wylewa się płynnie. Małe, wąskie pomieszczenia, wnęki i wiele przejść spowalniają pracę.
• Grubość warstwy: przy większych różnicach wysokości czasem wylewa się dwie warstwy, a między nimi trzeba odczekać.
• Rodzaj masy: masy szybkowiążące i specjalistyczne wymagają szybkiej i sprawnej pracy.
• Dostęp: w bloku na wyższym piętrze bez windy noszenie worków i wody trwa dłużej. Głośne szlifowanie zaplanuj zgodnie z regulaminem porządku domowego. Informacje znajdziesz u zarządcy, we wspólnocie mieszkaniowej lub w spółdzielni.

W starszych mieszkaniach i domach stare płytki PVC, kleje czy czarne lepiki mogą zawierać azbest lub szkodliwe substancje smołowe. Przy takim podejrzeniu nie szlifuj ich samodzielnie i daj materiał do oceny. Usuwanie azbestu należy zostawić wyspecjalizowanej firmie, która się tym zajmuje.

Małe pomieszczenie z mocnym i suchym podłożem możesz wyrównać samodzielnie. Przy większej powierzchni poproś kogoś o pomoc: jedna osoba miesza, druga wylewa i rozprowadza.

1. Przeczytać kartę techniczną masy i gruntu, w tym dopuszczalną grubość warstwy i czas przydatności do pracy.
2. Usunąć resztki starych okładzin i klejów, odkurzyć podłoże.
3. Większe dziury i pęknięcia wcześniej wypełnić zaprawą naprawczą.
4. Nałożyć grunt i odczekać, aż wyschnie zgodnie z zaleceniami producenta.
5. Przykleić taśmę dylatacyjną wzdłuż wszystkich ścian i wokół rur.
6. Przygotować wiadra, mieszadło, raklę, wałek kolczasty, miarkę do wody i buty z kolcami.
7. Zabezpieczyć próg i drzwi, żeby masa nie wypłynęła do sąsiedniego pomieszczenia.
8. Wymieszać masę z dokładnie odmierzoną ilością wody, bez grudek.
9. Wylewać od najdalszego rogu w stronę drzwi pasami i rozprowadzać raklą.
10. Przejechać powierzchnię wałkiem kolczastym na krzyż.
11. Zamknąć okna, zostawić masę do dojrzewania bez przeciągów i nie wchodzić na nią wcześniej, niż pozwala producent.

• Brak gruntu lub zły grunt: podłoże wysysa wodę z masy, ta słabo się trzyma, pęka i może odpadać.
• Niedokładne dozowanie wody: zbyt rzadka masa traci wytrzymałość i może się rozwarstwiać na powierzchni, zbyt gęsta się nie rozleje.
• Pominięte odpowietrzenie: po stwardnieniu na powierzchni zostają drobne dziurki.
• Za gruba warstwa: zbyt gruba warstwa schnie nierówno i może popękać.
• Przerwana taśma dylatacyjna: w narożnikach i przy pionach pojawiają się rysy.
• Pośpiech przy układaniu podłogi: okładzina położona na wilgotną masę może się odkształcić, a klej słabo trzyma. Przed ułożeniem podłóg drewnianych i winylowych warto zlecić pomiar wilgotności.

• powierzchnia jest równa, pod przyłożoną długą łatą nie widać szczelin,
• nie ma rys, dziurek ani wyraźnych uskoków między pasami,
• przy opukiwaniu nigdzie nie słychać głuchego dźwięku,
• powierzchnia nie kruszy się ani nie pyli, gdy przejedziesz po niej kluczem,
• taśma dylatacyjna jest ciągła wzdłuż wszystkich ścian, a jej wystającą część przycina się dopiero przy układaniu podłogi,
• wysokość pasuje do progów i drzwi razem z planowaną okładziną,
• przed ułożeniem delikatnej okładziny powierzchnia jest lekko przeszlifowana i odkurzona,
• wilgotność podłoża odpowiada wymaganiom producenta okładziny.