Taśma dylatacyjna po obwodzie

Każdy materiał w podłodze pracuje. Po nagrzaniu trochę się rozszerza, po ochłodzeniu kurczy, a wylewka podczas schnięcia dodatkowo lekko się zmniejsza. Jeśli masa jest wylana na sztywno aż do ściany, te ruchy nie mają dokąd uciec. Naprężenie znajduje wtedy ujście w najsłabszym miejscu i pojawia się rysa, często w narożnikach albo przy drzwiach.

Taśma tworzy wzdłuż ścian ściśliwą warstwę. Gdy podłoga się rozszerza, taśma się ściska, gdy się kurczy, taśma wraca do swojej grubości. Poza tym taśma:

• ogranicza przenoszenie dźwięków kroków z podłogi bezpośrednio na ściany, co w blokach z wielkiej płyty sąsiedzi szybko docenią,
• chroni dół ścian przed zalaniem i zabrudzeniem masą,
• daje czyste, równe zakończenie, do którego potem dochodzi podłoga wykończeniowa.

Najczęściej używa się taśmy z pianki polietylenowej. Jest lekka, sprężysta, nie chłonie wody i łatwo daje się zagiąć w narożnikach. Przy wyborze liczą się przede wszystkim trzy rzeczy.

Wysokość

Taśma zawsze musi być wyższa niż planowana warstwa masy albo wylewki. Nadmiar odcina się po związaniu. Jeśli taśma jest za niska, masa przelewa się przez nią na ścianę i dylatacja przestaje działać.

Grubość

Przy cienkiej warstwie masy samopoziomującej w mieszkaniu zwykle wystarczy cieńsza taśma. Grubsza wylewka i ogrzewanie podłogowe oznaczają większe ruchy, dlatego wybiera się grubszą taśmę. Jeśli masz ogrzewanie podłogowe, kieruj się wytycznymi producenta systemu grzewczego, bo to on zwykle określa grubość dylatacji obwodowej.

Taśma samoprzylepna i taśma z fartuchem foliowym

Warstwa kleju na tylnej stronie trzyma taśmę na ścianie podczas wylewania, więc nie przesuwa się i nie odpada. Taśma z fartuchem foliowym ma u dołu pas folii, który kładzie się na podłoże w stronę pomieszczenia. Wylana masa dociska folię i uszczelnia połączenie taśmy z podłożem. Przy bardzo płynnych masach samopoziomujących i przy wylewaniu na izolację, na przykład na styropian, to wygodniejszy wybór, bo masa nie podcieknie pod taśmę.

Fachowiec najpierw mierzy obwód pomieszczenia razem z wnękami, filarami i miejscem przy drzwiach. Sprawdza też, jak gruba będzie warstwa masy, żeby dobrać taśmę o właściwej wysokości.

Potem czyści dół ścian z kurzu, tłuszczu i luźnych resztek tynku czy farby. Na zakurzonej powierzchni taśma samoprzylepna nie trzyma, co w starych kamienicach z kruszącym się tynkiem zdarza się wyjątkowo często. Podłoże jest w tym momencie już zagruntowane albo gruntuje się je zaraz po przyklejeniu taśmy, zależnie od zaleceń producenta masy. Ważne, żeby grunt przed klejeniem i przed wylewaniem dobrze wysechł.

Taśmę przykleja się jedną ciągłą linią wzdłuż wszystkich ścian. W narożnikach się jej nie przecina, tylko zagina. Łączenia robi się na styk albo z niewielkim zakładem, żeby nigdzie nie została szczelina. Taśma musi też otaczać wszystko, co przechodzi przez podłogę: słupy, rury grzewcze, piony kanalizacyjne, kominy, ościeżnice. Właśnie te miejsca są częstym źródłem pęknięć.

Podczas wylewania trzeba pilnować, czy taśma trzyma, a folia leży płasko. Po związaniu masy wystającą część odcina się ostrym nożem równo z podłogą. Reszta taśmy zostaje w szczelinie na stałe i później zakrywa ją listwa przypodłogowa. Ta część pełni funkcję dylatacji przez całe życie podłogi, dlatego się jej nie wyrywa.

Proste, prostokątne pomieszczenie z równymi ścianami idzie szybko. Więcej czasu zajmują:

• rozczłonkowany układ z wieloma narożnikami, wnękami i filarami,
• dużo rur i przejść, wokół których taśmę trzeba dokładnie owinąć,
• nierówne, kruszące się albo zakurzone ściany, które najpierw trzeba oczyścić lub wzmocnić,
• gruba wylewka albo ogrzewanie podłogowe, gdzie potrzebna jest wyższa i grubsza taśma z fartuchem,
• trudno dostępne miejsca za grzejnikami albo pod zabudową meblową.

• Przerwy w taśmie. Wystarczy kawałek ściany bez taśmy, na przykład za drzwiami, i masa przyklei się do ściany. W tym miejscu często pojawia się potem rysa.
• Pominięte przejścia. Rura grzewcza zalana na sztywno przenosi ruchy i dźwięk, a podłoga wokół niej pęka.
• Za niska taśma. Masa przelewa się przez krawędź i łączy ze ścianą.
• Odklejona taśma. Na zakurzonej lub wilgotnej ścianie taśma samoprzylepna odpada podczas wylewania i masa wpływa za nią.
• Zamienniki z kartonu albo resztek styropianu. Karton nasiąka i mięknie, styropian jest za twardy. Ani jedno, ani drugie nie działa jak porządna dylatacja.
• Wyrwanie resztki taśmy po związaniu. Powstaje pusta szczelina, która z czasem zapycha się brudem i traci elastyczność.

Jeśli wyrównujesz podłogę samodzielnie, z taśmą poradzisz sobie bez problemu. Potrzebujesz tylko miarki, ostrego noża i odrobiny cierpliwości w narożnikach.

1. Zmierzyć obwód pomieszczenia razem z wnękami i przejściami, doliczyć zapas na łączenia.
2. Sprawdzić planowaną grubość masy i wybrać taśmę, która będzie od niej wyższa.
3. Odkurzyć i oczyścić dół ścian, usunąć luźny tynk i tłuszcz.
4. Zagruntować podłoże zgodnie z zaleceniami producenta i odczekać, aż wyschnie.
5. Zacząć od narożnika, zerwać folię ochronną z warstwy kleju i docisnąć taśmę do ściany tuż przy podłodze.
6. W narożnikach taśmę zaginać, nie przecinać.
7. Łączenia robić na styk albo z niewielkim zakładem.
8. Owinąć taśmą wszystkie rury, słupy i ościeżnice.
9. Fartuch foliowy, jeśli taśma go ma, rozłożyć płasko na podłożu w stronę pomieszczenia.
10. Przed wylewaniem przejść cały obwód i docisnąć miejsca, które odstają.
11. Po związaniu masy, zgodnie z zaleceniami producenta, odciąć wystającą taśmę równo z podłogą.

• taśma biegnie po całym obwodzie bez przerw, także za drzwiami i w narożnikach,
• wszystkie rury, słupy i przejścia są owinięte taśmą,
• przed wylewaniem taśma wystaje ponad planowany poziom masy,
• po wylaniu masa nigdzie nie przylega bezpośrednio do ściany,
• wystająca część jest odcięta równo z podłogą,
• reszta taśmy została w szczelinie i nie jest wyrwana,
• przy ścianach nie widać rys ani odspojonych miejsc.