Malowanie na biało: dwie warstwy farby

Najczęściej po gładzi i naprawach. Gładź, masa szpachlowa i stary tynk chłoną farbę każde inaczej. Przy jednej warstwie widać to jako matowe i lekko błyszczące „mapy”, które najbardziej wychodzą w bocznym świetle z okna. Druga warstwa wyrównuje te różnice.

W nowym budownictwie ściany to zwykle tynk gipsowy albo płyty g-k. Są chłonne i niejednolite, więc jedna warstwa dosłownie znika w podłożu. Dwie warstwy białej farby tworzą pierwszą ciągłą powłokę, na którą kolor kładzie się potem łatwiej i z mniejszym zużyciem.

Przy zakrywaniu ciemnych odcieni, na przykład granatu, szarości czy czerwieni, biała warstwa pośrednia jest konieczna. Licz się jednak z tym, że przy bardzo nasyconych kolorach dwie warstwy mogą nie wystarczyć i potrzebna będzie trzecia albo farba o lepszym kryciu.

Na biało maluje się też mieszkanie przed sprzedażą lub wynajmem. Biel wygląda neutralnie, optycznie powiększa wnętrze, a nowy właściciel łatwo przemaluje ściany po swojemu.

O jakości malowania w dużej mierze decyduje przygotowanie. Nawet dobra farba nie ukryje kurzu, tłustych plam ani niezałatanych pęknięć. W starszych blokach i kamienicach zdarza się jeszcze farba klejowa lub kredowa: zostaje na palcu po potarciu ściany. Trzeba ją zmyć, bo nowa farba na niej nie trzyma.

1. Wynieść lub przykryć meble, zabezpieczyć podłogę, okleić okna, ościeżnice i listwy.
2. Oczyścić ściany z kurzu, pajęczyn i tłustych plam, zeskrobać odspojoną starą farbę.
3. Zaszpachlować dziury i rysy, po wyschnięciu przeszlifować i odpylić.
4. Zagruntować podłoże, zwłaszcza nowe tynki, gładź, płyty g-k i naprawiane miejsca.
5. Pomalować pędzlem narożniki, styk ściany z sufitem, okolice gniazdek i miejsca za grzejnikami.
6. Nałożyć pierwszą warstwę wałkiem i zostawić do całkowitego wyschnięcia.
7. Obejrzeć ścianę, drobne braki doszpachlować i zamalować.
8. Nałożyć drugą warstwę, znowu zaczynając od narożników, a potem całą powierzchnię.

Dlaczego najpierw sufit, a dopiero potem ściany? Z sufitu zawsze coś kapnie albo pryśnie, więc lepiej, żeby te ślady trafiły na ściany, które i tak będą jeszcze malowane.

W pokojach najczęściej stosuje się wewnętrzną farbę akrylową lub emulsyjną. Przepuszcza parę wodną, szybko schnie i dobrze kryje. Do salonu, sypialni czy gabinetu w zupełności wystarczy.

Farba lateksowa, odporna na szorowanie sprawdzi się w przedpokoju, pokoju dziecięcym i kuchni, gdzie ściany szybciej się brudzą i trzeba je czasem przetrzeć wilgotną ściereczką. Mniej chłonie, więc plamy nie wnikają tak głęboko w powłokę.

Biała farba gruntująca łączy grunt z pierwszą warstwą. Przydaje się na nowych tynkach i płytach g-k, gdy chcesz skrócić pracę. Na pylące, osypujące się albo bardzo chłonne podłoże warto jednak dać osobny grunt głęboko penetrujący.

Do łazienek i pomieszczeń, w których pojawia się pleśń, stosuje się farby z dodatkiem grzybobójczym. Sama farba nie rozwiąże jednak problemu, jeśli nie usuniesz przyczyny, czyli wilgoci i słabej wentylacji.

Najprościej maluje się puste pomieszczenie o zwykłej wysokości, z równymi, wcześniej malowanymi ścianami. Pracę wydłuża, a przez to podraża:

• chłonne lub nowe podłoże, które wymaga gruntu i więcej farby,
• dużo napraw, szpachlowania i szlifowania,
• ciemny lub mocno kolorowy poprzedni kolor,
• wysokie sufity, klatki schodowe i miejsca, gdzie potrzebne jest rusztowanie,
• ściany z wnękami, wieloma narożnikami, rurami i grzejnikami,
• meble, które zostają w pomieszczeniu i trzeba je przesuwać i przykrywać.

Przy dużych pustych powierzchniach, na przykład w nowym domu jednorodzinnym, malarz może zaproponować natrysk agregatem. Jest szybki i nie zostawia śladów wałka, ale wymaga starannego zabezpieczenia wszystkiego dookoła i doświadczenia. Do urządzonego mieszkania się nie nadaje.

Zwykły pokój spokojnie pomalujesz sam. Przyda się stabilna niska drabinka lub kij teleskopowy, wałek ze średnim runem (na gładkie ściany zwykle około 12 do 18 mm), płaski pędzel, kratka do wiadra i folia malarska. W trakcie pracy i schnięcia wietrz pomieszczenie, ale unikaj przeciągów i ostrego słońca na świeżej farbie.

1. Okleić taśmą malarską gniazdka i włączniki albo przykryć je folią.
2. Przykryć podłogę i meble, okleić taśmą listwy, ościeżnice i ramy okien.
3. Umyć tłuste miejsca, odpylić ściany i zaszpachlować drobne dziury.
4. Zagruntować naprawiane i chłonne miejsca zgodnie z instrukcją na opakowaniu.
5. Dokładnie wymieszać farbę, rozcieńczać tylko tak, jak podaje producent.
6. Pomalować pędzlem pas wzdłuż narożników, sufitu i wokół gniazdek.
7. Nabrać farbę na wałek, odcisnąć na kratce i malować zachodzącymi na siebie pasami.
8. Skończyć jedną ścianę za jednym razem, bez przerwy w połowie powierzchni.
9. Odczekać do wyschnięcia tyle, ile podaje producent, zwykle kilka godzin.
10. Nałożyć drugą warstwę tym samym narzędziem i w ten sam sposób.
11. Zerwać taśmę, zanim farba całkiem wyschnie, żeby nie oderwała krawędzi powłoki.

Biała farba pokazuje każdą nierówność i każde złe pociągnięcie wałka. W praktyce najczęściej zdarzają się takie błędy:

• pominięty grunt: farba wsiąka nierówno, powstają plamy i powłoka gorzej trzyma,
• niewymieszana farba: pigment osiada na dnie i ściana kryje nierówno,
• za gęsta lub za rzadka farba: gęsta zostawia ślady wałka, rzadka słabo kryje i spływa,
• poprawianie już przeschniętych miejsc: na granicy powstają widoczne pasy i „mapy”,
• druga warstwa za wcześnie: wałek zrywa jeszcze miękką pierwszą warstwę,
• za mało farby na wałku: próba „rozciągnięcia” farby na dużą powierzchnię kończy się prześwitami.

Obejrzyj ściany w dzień i przy wieczornym świetle. Najwięcej pokaże lampa lub latarka trzymana skośnie przy ścianie.

• powłoka jest jednolita, nie prześwitują szpachle, naprawy ani poprzedni kolor,
• na ścianie nie ma matowych i błyszczących plam ani pasów po wałku,
• narożniki są pomalowane tak samo jak reszta, bez szarych obrzeży,
• nie ma zacieków, kropli ani przyklejonych włosów z wałka,
• linia między ścianą a sufitem jest prosta i czysta,
• podłoga, okna, ościeżnice i włączniki są bez plam farby,
• pomieszczenie jest posprzątane, a folia i taśmy usunięte.