Malowanie ścian na kolor

Malarz zaczyna od przygotowania, a nie od farby. Meble wynosi się z pokoju albo zsuwa na środek, podłogę i okna zakrywa się folią, a gniazdka i włączniki okleja taśmą lub zdejmuje z nich ramki. Potem przychodzi czas na właściwą pracę:

• oczyszczenie podłoża z kurzu, tłustych plam i pajęczyn oraz zeskrobanie starych, odpadających warstw,
• naprawa ścian: zaszpachlowanie rys i dziur, a potem przeszlifowanie naprawionych miejsc,
• gruntowanie, które wyrównuje chłonność ściany, żeby farba nie schła na łatkach inaczej niż na reszcie powierzchni,
• biała warstwa podkładowa, jeśli ściana jest ciemna, w plamy albo ma dużo poprawek,
• pierwsza warstwa koloru nakładana wałkiem, a narożniki i krawędzie pędzlem,
• druga warstwa po wyschnięciu pierwszej, która wyrównuje kolor i daje pełne krycie.

Dlaczego dwie warstwy? Jedna warstwa kolorowej farby prawie zawsze pokaże miejsca, w których wałek miał mniej farby. Przy nasyconych i ciemnych odcieniach bywa potrzebna nawet trzecia warstwa albo podkład zabarwiony na zbliżony kolor, jeśli zaleca go producent.

Przy wyborze liczą się dwie rzeczy: rodzaj farby i odcień. Większość farb do ścian wewnętrznych to farby emulsyjne, czyli rozcieńczane wodą. Różnią się głównie tym, jak dobrze znoszą mycie i ścieranie.

• Zwykłe farby emulsyjne przepuszczają parę wodną i sprawdzają się w salonie, sypialni czy gabinecie, gdzie ścian na co dzień się nie dotyka.
• Farby zmywalne (zwykle lateksowe lub akrylowe) mają twardszą powłokę, którą można przetrzeć wilgotną ściereczką. Pasują do przedpokoju, kuchni, pokoju dziecka i do ściany przy stole jadalnianym.
• Farby o niskiej zawartości lotnych związków i bez wyraźnego zapachu warto wybrać do sypialni i pokoi dziecięcych, a także tam, gdzie mieszkają alergicy. Dokładne właściwości sprawdzisz w karcie technicznej konkretnego produktu.

Przy odcieniu pomaga prosta zasada: jasne kolory optycznie powiększają i rozjaśniają pokój, ciemne dodają przytulności, ale też go zmniejszają. Do pomieszczeń od północy pasują cieplejsze odcienie, do słonecznych pokoi chłodniejsze, które równoważą ciepłe światło dzienne. Mocny lub ciemny kolor często daje się tylko na jedną ścianę, na przykład za łóżkiem albo kanapą.

Kolor z wzornika w sklepie wygląda inaczej niż w domu. Dlatego warto pomalować próbny kawałek bezpośrednio na ścianie i obejrzeć go rano, w ciągu dnia i wieczorem przy sztucznym świetle.

Dwa pokoje o tej samej powierzchni mogą wymagać zupełnie innego nakładu pracy. Robotę ułatwia:

• pusty pokój, na przykład w nowym mieszkaniu deweloperskim,
• nowe, suche i równe ściany pokryte gładzią,
• jasny odcień, który dobrze kryje,
• standardowa wysokość, przy której wystarczy drabina albo wałek na kiju.

Więcej czasu i materiału pochłonie natomiast:

• stara, łuszcząca się lub zatłuszczona powłoka, którą trzeba usunąć,
• dużo pęknięć i miejsc do naprawy,
• zmiana z ciemnego koloru na jasny lub odwrotnie oraz nasycone odcienie wymagające kolejnej warstwy,
• klatki schodowe i wysokie ściany, przy których potrzebne jest rusztowanie,
• wiele narożników, wnęk, ostrych przejść między dwoma kolorami i techniki dekoracyjne,
• umeblowany pokój, w którym wszystko trzeba przesuwać i zakrywać.

Gdy dostajesz ofertę od malarza lub ekipy remontowej, sprawdź, co dokładnie obejmuje: zabezpieczenie mebli i podłóg, naprawy ścian, gruntowanie, liczbę warstw i sprzątanie po pracy.

W praktyce problem rzadko powstaje przy samym malowaniu, zwykle już przy przygotowaniu. Najczęściej spotyka się takie błędy:

• malowanie na wilgotną gładź lub tynk: farba robi plamy albo odpada, dlatego trzeba poczekać, aż podłoże całkiem wyschnie,
• pominięte gruntowanie: naprawione miejsca po wyschnięciu widać jako matowe lub ciemniejsze plamy,
• źle przygotowana farba: zbyt gęsta ciągnie się i zostawia smugi, zbyt rzadka słabo kryje, rozcieńczać należy tylko według zaleceń producenta,
• przerwa w połowie ściany: tam, gdzie farba przeschła, a malowanie wznowiono później, zostaje widoczny pas,
• farba z różnych partii: barwiona farba może się nieco różnić między puszkami, dlatego lepiej zamówić całą ilość naraz albo przed malowaniem wymieszać wszystkie puszki,
• druga warstwa za wcześnie: pierwsza musi wyschnąć zgodnie z zaleceniem producenta, a w chłodzie i wilgoci trwa to dłużej.

Zwykły pokój pomalujesz na kolor samodzielnie, jeśli masz cierpliwość i stabilną drabinę. Wysokie ściany na klatce schodowej i pracę z rusztowania lepiej zostawić malarzowi.

1. Wynieść meble albo zsunąć je na środek i przykryć folią.
2. Zakryć podłogę, okleić listwy, okna i ościeżnice taśmą malarską.
3. Wyłączyć bezpiecznik obwodu gniazdek i oświetlenia w pokoju, dopiero potem zdjąć ramki gniazdek i włączników.
4. Oczyścić ścianę, zeskrobać luźne fragmenty, zaszpachlować rysy i po wyschnięciu przeszlifować.
5. Nałożyć grunt wałkiem i zostawić do wyschnięcia według instrukcji.
6. Jeśli podłoże jest ciemne lub w plamy, najpierw pomalować je białą farbą.
7. Dokładnie wymieszać farbę, a przy farbach barwionych połączyć zawartość wszystkich puszek.
8. Pędzlem pomalować pas w narożnikach, przy suficie i wokół otworów.
9. Wałkiem pomalować całą ścianę za jednym razem, od góry do dołu, ruchami na krzyż i zawsze mokre na mokre.
10. Odczekać czas schnięcia podany przez producenta i tak samo nałożyć drugą warstwę.
11. Zdjąć taśmę, gdy farba jest jeszcze lekko wilgotna, żeby nie oderwała się razem z krawędzią.
12. Przewietrzyć pokój, ale w czasie schnięcia unikać przeciągu i mocnego słońca padającego na świeżą ścianę.

Ścianę najlepiej obejrzeć w świetle dziennym, a potem jeszcze poświecić lampą pod ostrym kątem wzdłuż powierzchni. Światło padające z boku pokazuje błędy, których nie widać przy patrzeniu na wprost. Przy odbiorze sprawdź:

• kolor jest równy na całej ścianie, bez pasów oraz matowych lub błyszczących plam,
• przez farbę nie prześwituje stary kolor ani naprawione miejsca,
• narożniki, okolice gniazdek i linia przy suficie są dokładnie domalowane i czyste,
• linie podziału między dwoma kolorami są proste i ostre,
• na ścianie nie ma włosków z wałka, kropli ani zacieków,
• podłogi, okna, listwy i meble są czyste, bez śladów farby,
• resztka farby jest schowana i opisana odcieniem na wypadek późniejszych poprawek.