Malowanie pionowych rur grzewczych

Samo malowanie idzie szybko. Najwięcej czasu zajmuje przygotowanie i schnięcie między warstwami. Kolejność wygląda mniej więcej tak:

• wystudzenie rur: farbę nakłada się tylko na zimną i suchą powierzchnię, inaczej pęcherzy się i słabo trzyma,
• zabezpieczenie otoczenia: podłogę, ścianę za rurą i meble przykrywa się folią lub papierem, krawędzie okleja taśmą malarską,
• oczyszczenie i odtłuszczenie: usuwa się kurz, tłuszcz i luźną starą farbę,
• usunięcie rdzy i przeszlifowanie: szczotką drucianą albo papierem ściernym, żeby nowa farba miała się czego trzymać,
• podkład: w miejscach, gdzie widać goły metal lub rdzę,
• dwie cienkie warstwy farby nawierzchniowej: od góry do dołu, z zachowaniem czasu schnięcia podanego przez producenta.

Dlaczego dwie cienkie warstwy, a nie jedna gruba? Gruba warstwa na pionowej rurze spływa, długo schnie, tworzy zacieki przy obejmach i później łatwiej odpada.

Rury w sezonie grzewczym wielokrotnie się nagrzewają i stygną. Zwykła farba do ścian ani lakier do drewna tego nie wytrzymają. Wybieraj farbę wyraźnie przeznaczoną do grzejników i rur grzewczych. Na opakowaniu zwykle podana jest odporność termiczna. Typowe farby do kaloryferów wytrzymują według producentów mniej więcej od 100 do 120 °C, co przy zwykłym centralnym ogrzewaniu w zupełności wystarcza.

Farby akrylowe rozcieńczalne wodą

Prawie nie pachną, szybko schną, a biały kolor dłużej zachowuje odcień. Dobrze sprawdzają się w zamieszkanych mieszkaniach, pokojach dziecięcych i biurach. Na zardzewiały metal trzeba je nakładać na odpowiedni podkład.

Emalie ftalowe i alkidowe

Tworzą twardą, odporną, błyszczącą powłokę, która dobrze znosi uderzenia i otarcia. Przy malowaniu mocniej pachną i dłużej schną, dlatego trzeba dobrze wietrzyć. Biała emalia, która nie jest przeznaczona do grzejników, na ciepłej rurze z czasem żółknie.

Podkłady i kolory

Na stalowe rury z rdzą stosuje się podkład antykorozyjny. Rury miedziane i ocynkowane potrzebują podkładu przeznaczonego do takiego podłoża, inaczej farba nie trzyma. Kolor to kwestia gustu: biel albo kolor ściany optycznie ukrywa rurę, antracyt czy czerń celowo ją podkreśla. Powierzchnię z połyskiem łatwiej przetrzeć, mat mniej pokazuje nierówności starego podłoża.

Pracochłonność, a więc i koszt, zależy głównie od stanu rur i dostępu do nich:

• stan powierzchni: rurę z jedną zdrową warstwą farby wystarczy przeszlifować, rdza i grube, łuszczące się warstwy oznaczają dużo więcej przygotowania,
• odległość od ściany: rurę tuż przy ścianie lub w narożniku trudno pomalować od tyłu, potrzebny jest wąski pędzel kaloryferowy,
• liczba obejm, odgałęzień i zaworów: każdy taki detal maluje się ręcznie i powoli,
• meble i wyposażenie: szafki, zabudowa kuchenna albo wanna przy rurze zwiększają zakres zabezpieczania,
• ciemny lub mocny kolor: przy zmianie koloru czasem potrzebna jest trzecia warstwa.

W blokach, zarówno z wielkiej płyty, jak i nowszych, pionowe rury, czyli piony grzewcze, są częścią wspólnej instalacji budynku. W sezonie grzewczym są ciepłe i w mieszkaniu nie da się ich wystudzić. Malowanie najlepiej zaplanować poza sezonem. Zarządca, spółdzielnia albo wspólnota mieszkaniowa podpowie, kiedy ogrzewanie zostanie wyłączone. Każdą ingerencję w samą instalację, na przykład przesunięcie rury, wykonuje hydraulik, nie malarz.

Malowanie rur na wysokości ściany jest w zasięgu wprawnego amatora. Nie ingerujesz w instalację, tylko odnawiasz powierzchnię. Pracuj wyłącznie przy zimnej rurze i przy dobrym wietrzeniu.

1. Wyłączyć ogrzewanie albo poczekać na koniec sezonu grzewczego i odczekać, aż rury całkiem ostygną.
2. Przykryć podłogę i meble, ścianę za rurą osłonić kawałkiem kartonu lub folii.
3. Zeskrobać luźną farbę i rdzę szczotką drucianą albo grubszym papierem ściernym.
4. Przeszlifować całą rurę drobnym papierem, żeby powierzchnia była matowa i lekko szorstka.
5. Usunąć pył, odtłuścić rurę odpowiednim środkiem i dokładnie wysuszyć.
6. Na goły metal i miejsca po rdzy nałożyć podkład i zostawić do wyschnięcia zgodnie z zaleceniami producenta.
7. Nałożyć pierwszą cienką warstwę farby od góry do dołu, tylną stronę rury pomalować pędzlem kaloryferowym.
8. Odczekać czas schnięcia podany na opakowaniu, w razie potrzeby delikatnie przeszlifować.
9. Nałożyć drugą cienką warstwę i sprawdzić obejmy i połączenia, czy nie zbiera się w nich farba.
10. Włączyć ogrzewanie dopiero po czasie podanym przez producenta, zwykle najwcześniej po jednym lub dwóch dniach.

W starszych budynkach, zwłaszcza w kamienicach, w najstarszych warstwach farby może być ołów. Takie warstwy lepiej szlifować na mokro, w półmasce przeciwpyłowej, a pyłu nie zamiatać na sucho.

• malowanie ciepłej rury: farba szybko zasycha na wierzchu, pęcherzy się, a później pęka,
• pominięte przygotowanie: na tłuszczu, kurzu i rdzy nowa farba się nie trzyma i po kilku miesiącach odpada,
• niewłaściwa farba: farba do ścian lub do drewna na rurze żółknie, klei się i łuszczy,
• jedna gruba warstwa: zacieki, nierówności i długie schnięcie,
• zamalowane zawory i głowice termostatyczne: sklejony gwint albo głowica, której nie da się potem przekręcić,
• zbyt wczesne włączenie ogrzewania: powłoka nie jest jeszcze utwardzona, zmienia odcień albo się uszkadza.

W praktyce często zdarza się, że ktoś maluje też otulinę rury albo plastikową tuleję przy przejściu przez strop. Tych elementów się nie maluje, farba się na nich nie trzyma, a rozpuszczalnik może je uszkodzić.

Po wyschnięciu obejrzyj rurę w dobrym świetle, najlepiej z boku, i sprawdź:

• równy kolor bez prześwitującej starej farby,
• tylną stronę rury przy ścianie, pomalowaną tak samo jak przednia,
• brak zacieków, zwłaszcza przy obejmach i połączeniach,
• brak rdzy przebijającej przez powłokę,
• czyste zawory, głowice i gwinty, które dają się swobodnie obracać,
• czystą ścianę, podłogę i otoczenie bez plam farby,
• po pierwszym grzaniu powłokę bez pęcherzy, pęknięć i wyraźnej zmiany koloru.