Przeniesienie i podłączenie instalacji gazowej

Typowa sytuacja: w nowej kuchni płyta ma stać na innej ścianie niż dawna kuchenka. Stare wyjście gazu kończy się wtedy za zabudową albo na środku szafki i trzeba je przedłużyć lub przenieść. Podobnie jest przy zamianie junkersa w łazience na kocioł dwufunkcyjny z instalacją centralnego ogrzewania albo z ogrzewaniem podłogowym. Gaz trzeba doprowadzić w jedno nowe miejsce, a stare wyjścia odłączyć i zaślepić.

Warto rozróżnić dwie rzeczy:

• przeróbka instalacji wewnętrznej: rura za gazomierzem już jest, zmienia się tylko jej przebieg albo dochodzi nowe wyjście, tego dotyczy ta strona,
• nowe przyłącze gazowe: budynek nie ma jeszcze gazu z sieci albo zmienia się miejsce podłączenia, to osobny temat, który realizuje operator sieci gazowej.

Jeśli w budynku całkowicie rezygnujesz z gazu, instalację za gazomierzem się zaślepia.

1. Oględziny. Instalator sprawdza istniejącą instalację, z czego są rury, gdzie są zawory i gdzie stanie nowe urządzenie. Ocenia, czy wystarczy krótka przeróbka, czy trzeba poprowadzić nową trasę.
2. Plan trasy. Przy większej zmianie przygotowuje się szkic albo dokumentację z przebiegiem rur, średnicą, materiałem i miejscem zaworów. Dzięki temu po latach wiadomo, gdzie biegnie gaz.
3. Zamknięcie gazu. Przed pracą zamyka się dopływ gazu. W bloku czy kamienicy często trzeba to zrobić razem z zarządcą, jeśli konieczne jest zamknięcie zaworu na pionie. Instalator odpowietrza przerabiany odcinek i sprawdza, czy nie ma w nim gazu.
4. Montaż. Stare wyjście się odcina albo zaślepia, układa się nową rurę, montuje zawór przed urządzeniem i podłącza urządzenie. Kuchenkę zwykle podłącza się certyfikowanym przewodem elastycznym do gazu.
5. Próba szczelności. Przerobioną instalację napełnia się powietrzem pod ciśnieniem i sprawdza, czy ciśnienie nie spada. Połączenia kontroluje się też detektorem gazu albo środkiem pianotwórczym.
6. Sprawdzenie i uruchomienie. Osoba z uprawnieniami spisuje protokół z próby szczelności i sprawdza instalację. Dopiero wtedy gaz wraca do pracy, a urządzenie zostaje uruchomione i wyregulowane.

Proste przeniesienie wyjścia do kuchenki zajmuje instalatorowi zwykle kilka godzin. Przy większej przeróbce w domu jednorodzinnym licz się z kilkoma dniami razem z przygotowaniem i sprawdzeniem instalacji.

Przy instalacji gazowej może pracować tylko osoba z aktualnym świadectwem kwalifikacji w zakresie urządzeń gazowych, w praktyce mówi się na to uprawnienia gazowe albo G3. Zwykły hydraulik bez takich uprawnień ani zdolny sąsiad nie powinien jej ruszać, nawet jeśli chodzi o kilka centymetrów rury.

Zanim ekipa zacznie, sprawdź:

• uprawnienia instalatora: rzetelny fachowiec bez problemu pokaże ci świadectwo kwalifikacji,
• zakres dokumentacji: czy przy twojej przeróbce wystarczy szkic, czy lepiej mieć pełną dokumentację trasy,
• termin zamknięcia gazu w bloku: jeśli trzeba zakręcić pion, ustal to wcześniej z zarządcą, wspólnotą albo spółdzielnią i uprzedź sąsiadów.

Instalacje gazowe w budynkach wykonuje się według norm, na przykład PN-EN 1775. Ich przestrzeganie to zadanie instalatora, a ty powinieneś dostać protokół, z którego wynika, że instalacja jest szczelna i sprawna.

Ilość pracy, a więc i ostateczny koszt, zależy głównie od tych rzeczy:

• odległość i trasa: krótkie przesunięcie wyjścia na tej samej ścianie jest proste, przejście przez kilka ścian czy pomieszczeń wymaga więcej materiału i czasu,
• stan starej instalacji: stare rury stalowe ze skorodowanymi gwintami często nie dają się bezpiecznie połączyć i trzeba wymienić ich fragment,
• sposób prowadzenia: rura na ścianie to najprostsze rozwiązanie, prowadzenie w bruździe albo za zabudową z płyt g-k ma ostrzejsze zasady, na przykład bez połączeń rozłącznych w ukrytej części i z dostępnymi zaworami,
• budynek wielorodzinny: gdy trzeba zamknąć gaz na całym pionie, prace planuje się razem z zarządcą i sąsiadami,
• przygotowanie miejsca: wolny dostęp do rur i zakończone prace brudne oszczędzają instalatorowi i tobie niepotrzebnych przestojów.

Przy większym remoncie warto zastanowić się, czy nie wymienić starych rur za jednym razem i nie przygotować zaślepionego odgałęzienia pod przyszłe urządzenie. Jeśli planujesz za kilka lat na przykład kocioł gazowy zamiast bojlera elektrycznego, powiedz o tym instalatorowi już teraz.

• przeróbka na własną rękę: jest niebezpieczna dla ciebie i sąsiadów, a w razie szkody ubezpieczyciel może odmówić wypłaty,
• brak próby szczelności i protokołu: bez tego przerobiona instalacja nie nadaje się do użytku, nawet jeśli na pozór działa,
• niewłaściwy materiał lub połączenia: do gazu wolno używać tylko rur i kształtek przeznaczonych do gazu, na przykład stali, miedzi albo certyfikowanych systemów, a gwinty uszczelnia się środkiem dopuszczonym do gazu,
• zakryty zawór lub połączenie: zawór przed urządzeniem musi być dostępny, a nie schowany w szafce bez drzwiczek albo pod płytkami,
• za długi albo załamany przewód do kuchenki: przewód ma być certyfikowany, możliwie krótki, bez naprężeń i z dala od gorących części piekarnika,
• rozwiązanie tylko na dziś: bez myślenia o kolejnych urządzeniach za kilka lat znowu kuje się ściany.

Jeśli kiedykolwiek poczujesz gaz, nie włączaj światła ani żadnych urządzeń, zakręć główny zawór, otwórz okna i wyjdź na zewnątrz. Zadzwoń na pogotowie gazowe pod numer 992 albo na numer alarmowy 112.

Zanim pożegnasz instalatora, przejdź z nim przez te punkty:

• rura jest solidnie zamocowana, bez wygięć i widocznych uszkodzeń,
• przed urządzeniem jest dostępny zawór i wiesz, jak go zamknąć,
• stare, nieużywane wyjścia są porządnie zaślepione,
• przewód do kuchenki jest certyfikowany, nie jest naprężony ani załamany,
• palniki palą się równym niebieskim płomieniem i działa zabezpieczenie przeciwwypływowe,
• masz protokół z próby szczelności z datą i podpisem osoby z uprawnieniami,
• masz szkic albo dokumentację nowej trasy rur.