Dikey kalorifer borularının boyanması

Boyamanın kendisi hızlı biter. Asıl zaman hazırlığa ve katlar arasındaki kurumaya gider. İş genel olarak şu sırayla ilerler:

• boruların soğuması: boya yalnızca soğuk ve kuru yüzeye sürülür, aksi halde kabarcık yapar ve iyi tutmaz,
• çevrenin örtülmesi: zemin, borunun arkasındaki duvar ve mobilyalar naylon ya da kağıtla örtülür, kenarlar maskeleme bandıyla kapatılır,
• temizlik ve yağ alma: toz, yağ ve gevşemiş eski boya temizlenir,
• pasın alınması ve zımparalama: yeni boyanın tutunabilmesi için tel fırça ya da zımpara kağıdı kullanılır,
• astar: çıplak metalin ya da pasın göründüğü yerlere sürülür,
• iki ince kat son kat boya: yukarıdan aşağıya doğru, üreticinin belirttiği kuruma süresine uyularak uygulanır.

Neden tek kalın kat yerine iki ince kat? Dikey boruda kalın kat akar, geç kurur, kelepçelerin çevresinde damla izi bırakır ve ileride daha kolay kalkar.

Kalorifer yandıkça borular tekrar tekrar ısınıp soğur. Normal duvar boyası da, sıradan ahşap verniği de buna dayanmaz. Özellikle radyatör ve kalorifer tesisatı için üretilmiş bir boya seçin. Ambalajda ısıya dayanım genellikle yazar. Yaygın radyatör boyalarında bu değer üreticiye göre genellikle 100 ila 120 °C civarındadır, normal bir kalorifer sistemi için yeterlidir.

Su bazlı akrilik radyatör boyaları

Neredeyse hiç kokmaz, çabuk kurur ve beyaz renkte tonunu daha uzun korur. İçinde yaşanan evler, çocuk odaları ve ofisler için uygundur. Paslı metal üzerine uygun bir astar ile uygulanması gerekir.

Sentetik (alkid) boyalar

Sert, dayanıklı ve parlak bir film oluşturur, darbelere iyi dayanır. Uygulama sırasında daha çok kokar ve daha geç kurur, bu yüzden ortamı iyi havalandırmak gerekir. Radyatör için üretilmemiş beyaz sentetik boya sıcak boruda zamanla sararır.

Astarlar ve renk seçimi

Paslı çelik borulara antipas astar gerekir. Bakır ve galvaniz borular bu tür yüzeyler için üretilmiş bir astar ister, yoksa boya tutmaz. Renk tamamen zevk meselesidir: beyaz ya da duvar rengi boruyu gözden saklar, antrasit veya siyah ise bilerek öne çıkarır. Parlak yüzey daha kolay silinir, mat yüzey ise eski zeminin pürüzlerini daha az gösterir.

İşin zorluğunu ve dolayısıyla maliyetini en çok boruların durumu ve erişilebilirliği belirler:

• yüzeyin durumu: tek ve sağlam kat boyası olan boru yalnızca zımparalanır, pas ve kalın, dökülen katlar çok daha fazla hazırlık demektir,
• duvara uzaklık: duvara çok yakın ya da köşedeki borunun arka yüzü zor boyanır, ince bir radyatör fırçası gerekir,
• kelepçe, branşman ve vana sayısı: her ayrıntı elle ve yavaş boyanır,
• mobilya ve donanım: borunun yanındaki dolap, mutfak tezgahı ya da küvet örtülecek alanı büyütür,
• koyu ya da canlı renk: renk değiştirirken bazen üçüncü kat gerekir.

Merkezi sistem ısınan apartmanlarda dikey borular, yani kolon hatları, genellikle ortak kalorifer tesisatının parçasıdır. Isıtma döneminde sıcaktır ve daireden soğutamazsınız. Bu yüzden boyama çoğunlukla ısıtma dönemi dışına planlanır. Kaloriferin ne zaman kapanacağını apartman yönetiminden öğrenebilirsiniz. Boruyu boyamak tesisata dokunmak sayılmaz. Borunun yerini değiştirmek ya da hatta başka bir müdahale yapmak ise tesisatçının işidir.

Duvar yüksekliğindeki boruları boyamak, eli işe yatkın biri için yapılabilir bir iştir. Tesisata dokunmazsınız, yalnızca yüzeyi yenilersiniz. Sadece soğuk boruda ve iyi havalandırılmış bir ortamda çalışın.

1. Kombiyi ya da kaloriferi kapatmak veya ısıtma döneminin bitmesini beklemek, boruların tamamen soğumasını sağlamak.
2. Zemini ve mobilyaları örtmek, borunun arkasındaki duvarı bir parça karton ya da naylonla korumak.
3. Gevşek boyayı ve pası tel fırça ya da kaba zımpara kağıdıyla kazımak.
4. Yüzey mat ve hafif pürüzlü olsun diye borunun tamamını ince zımparadan geçirmek.
5. Tozu almak, boruyu uygun bir temizleyiciyle yağdan arındırmak ve iyice kurumasını beklemek.
6. Çıplak metale ve pas temizlenen yerlere astar sürmek, üreticinin belirttiği süre kadar kurutmak.
7. İlk ince kat son kat boyayı yukarıdan aşağıya sürmek, borunun arka yüzünü radyatör fırçasıyla boyamak.
8. Katı ambalajdaki talimata göre kurutmak, gerekirse hafifçe zımparalamak.
9. İkinci ince katı sürmek ve kelepçelerde, birleşim yerlerinde boya birikip birikmediğine bakmak.
10. Kaloriferi ancak üreticinin belirttiği süreden sonra, genellikle en erken bir iki gün sonra açmak.

Eski binalarda ilk boya katlarında kurşun bulunabilir. Böyle katları zımparalarken ıslak zımpara tercih edin, toz maskesi takın ve tozu kuru süpürmeyin.

• sıcak boruyu boyamak: boya yüzeyde hızla kurur, kabarır ve sonradan çatlar,
• hazırlığı atlamak: yağ, toz ve pas üzerine sürülen boya tutmaz, bir yıl içinde dökülür,
• yanlış boya: duvar ya da ahşap boyası boruda sararır, yapışkan kalır ve kalkar,
• tek kalın kat: akıntılar, pürüzler ve uzun kuruma süresi,
• vanaların ve termostatik başlıkların üzerine boya sürmek: yapışan diş ya da çevrilemeyen başlık,
• kaloriferi erken açmak: boya henüz sertleşmemiştir, renk değiştirir ya da zarar görür.

Uygulamada boru yalıtımının ya da plastik koruma kılıfının da boyandığı sıkça görülür. Bunlar boyanmaz, boya üzerlerinde tutmaz ve malzemeye zarar verebilir.

Boya kuruduktan sonra boruya iyi ışıkta, mümkünse yandan bakın ve şunları kontrol edin:

• eski boya alttan görünmeden, her yerde aynı ton,
• duvar tarafındaki arka yüzün de ön yüz kadar iyi boyanmış olması,
• özellikle kelepçe ve birleşim yerlerinde akıntı ve damla izi olmaması,
• boyanın altından pas çıkmaması,
• vanaların, başlıkların ve dişlerin temiz kalması, rahatça dönebilmesi,
• duvarda, zeminde ve çevrede boya lekesi olmaması,
• kalorifer ilk yandıktan sonra boyada kabarcık, çatlak ve belirgin renk değişimi olmaması.