Obmurowanie wanny

Wanna zabudowana stoi na regulowanych nóżkach i bez obudowy jest dość chwiejna. Gdy wejdziesz do niej i napełnisz ją wodą, lekko się ugina albo przesuwa. Taki ruch z czasem rozrywa silikonową fugę między wanną a płytkami. Przez szczelinę wnika woda, a pod wanną pojawia się pleśń albo zawilgocona ściana.

Obmurowanie ma więc dwa zadania. Pierwsze jest techniczne: ścianka stabilizuje wannę od frontu i nie pozwala jej się przesuwać. Drugie jest estetyczne: zasłania nóżki, syfon i rury odpływowe, a wanna wizualnie łączy się z resztą okładziny łazienki.

Wanien wolnostojących, czyli takich, które stoją na środku pomieszczenia jak osobny mebel, się nie obmurowuje. Są zaprojektowane tak, żeby dobrze wyglądały z każdej strony.

Najpierw wannę ustawia się na nóżkach, poziomuje i podłącza do odpływu. Dopiero potem zaczyna się murowanie. Fachowiec sprawdza, czy syfon jest szczelny, a nóżki dokręcone, bo później dostęp do nich będzie tylko przez otwór rewizyjny.

Następnie stawia się ściankę frontową, a jeśli wanna nie stoi we wnęce między dwiema ścianami, także boczną. Ściankę wymierza się tak, żeby między nią a rantem wanny zostało miejsce na klej i płytkę. Górny rząd płytek wsuwa się potem pod rant. W ściance zostawia się otwór na drzwiczki rewizyjne, zwykle na wysokości syfonu.

Potem przychodzi kolej na gruntowanie, hydroizolację i płytki. Na koniec szczelinę między wanną a płytkami wypełnia się silikonem sanitarnym. Przy wannie akrylowej warto silikonować, gdy jest napełniona wodą. Wanna jest wtedy obciążona, lekko osiada i fuga nie pęka po spuszczeniu wody.

Bloczki z betonu komórkowego

W praktyce wybiera się je najczęściej. Są lekkie, tnie się je zwykłą piłą, więc łatwo dopasować je do wymiaru wanny, a łączy się je zaprawą do cienkich spoin. Trochę tłumią też szum napuszczanej wody. Beton komórkowy chłonie jednak wilgoć, dlatego zawsze należy go zagruntować i pokryć hydroizolacją podpłytkową, na przykład folią w płynie.

Cegła lub bloczki betonowe

Sprawdzają się tam, gdzie ścianka ma przenieść większe obciążenie, na przykład gdy powstanie na niej szeroka półka. Są wytrzymałe i lepiej znoszą wilgoć, ale są cięższe, a murowanie trwa dłużej. W bloku z wielkiej płyty czy w kamienicy warto pamiętać o ciężarze, choć przy jednej niskiej ściance zwykle nie stanowi to problemu.

Płyta g-k do pomieszczeń wilgotnych

Impregnowana płyta g-k na stelażu z profili to szybkie i lekkie rozwiązanie, dobre na przykład przy nietypowym kształcie wanny. Jest jednak mniej odporna na uderzenia, a hydroizolacja ma tu jeszcze większe znaczenie. Profile muszą być mocno zakotwione w podłodze i w ścianie, inaczej płytki z czasem popękają. Podobnie lekką alternatywą są płyty z polistyrenu ekstrudowanego pokryte warstwą zaprawy, które ekipy remontowe też chętnie stosują.

Beton i konstrukcje monolityczne

Spotyka się je w nietypowych łazienkach, gdzie wanna jest wpuszczona w podest albo stanowi część większej murowanej zabudowy. To rozwiązanie bardzo solidne, ale pracochłonne, bo wymaga szalunku i dłuższego czasu wiązania.

• Kształt i ustawienie wanny: wanna we wnęce między trzema ścianami potrzebuje tylko ścianki frontowej, a wanna narożna lub asymetryczna wymaga więcej cięcia i więcej ścianek.
• Stan podłogi i ścian: krzywe ściany i nierówna podłoga oznaczają więcej wyrównywania, żeby płytki dobrze leżały.
• Dostęp do odpływu: jeśli syfon wypada w niewygodnym miejscu albo trzeba przerobić rury odpływowe, praca się wydłuża.
• Półki i schodki: poszerzenie ścianki o półkę lub stopień to dodatkowa robota i materiał.
• Rodzaj otworu rewizyjnego: magnetyczne drzwiczki pod płytki, obłożone tą samą płytką co ścianka, wymagają więcej precyzji niż zwykła plastikowa kratka.

• wanna zostaje zamurowana bez otworu rewizyjnego, więc przy zapchanym lub cieknącym syfonie trzeba skuwać płytki,
• wanna akrylowa nie jest podparta zgodnie z instrukcją producenta i stoi tylko na nóżkach, przez co dno ugina się pod ciężarem,
• brakuje taśmy uszczelniającej między rantem wanny a ścianą, więc woda spływa za wannę,
• beton komórkowy zostaje obłożony płytkami bez gruntowania i hydroizolacji, przez co nasiąka wilgocią,
• silikon nakłada się przy pustej wannie, a fuga pęka po pierwszej kąpieli,
• ścianka stoi tuż pod rantem, bez zapasu na klej i płytkę, i nie ma gdzie wsunąć górnego rzędu.

Jeśli masz podstawową wprawę w pracy z narzędziami, prostą ściankę frontową postawisz samodzielnie. Podłączenie odpływu lepiej zostawić hydraulikowi albo przynajmniej poprosić go o sprawdzenie przed murowaniem.

1. Ustawić wannę na nóżkach, wypoziomować ją poziomicą i dokręcić nakrętki kontrujące.
2. Podłączyć syfon, napełnić wannę wodą i sprawdzić, czy połączenia nie przeciekają.
3. Nakleić taśmę uszczelniającą na styku rantu wanny ze ścianą zgodnie z instrukcją producenta.
4. Zmierzyć wysokość pod rantem wanny i odjąć grubość kleju oraz płytki.
5. Przyciąć bloczki z betonu komórkowego na potrzebną wysokość i długość.
6. Przyklejać bloczki do podłogi zaprawą do cienkich spoin, na bieżąco sprawdzając pion i poziom.
7. Zostawić otwór na drzwiczki rewizyjne na wysokości syfonu i osadzić ramkę drzwiczek.
8. Odczekać, aż zaprawa zwiąże, zgodnie z zaleceniami producenta.
9. Zagruntować ściankę i nałożyć hydroizolację, a w narożnikach i na styku z podłogą wtopić taśmę uszczelniającą.
10. Ułożyć płytki na ściance, wsuwając górny rząd pod rant wanny.
11. Zafugować i po wyschnięciu fugi napełnić wannę wodą.
12. Wypełnić szczelinę między wanną a płytkami silikonem sanitarnym i spuścić wodę dopiero po jego wyschnięciu.

• wanna pod obciążeniem nie rusza się ani nie skrzypi,
• ścianka jest prosta i pionowa, a płytki nie mają wybrzuszeń ani nie brzmią głucho przy opukiwaniu,
• drzwiczki rewizyjne dają się otworzyć, a przez otwór widać syfon,
• fuga silikonowa jest ciągła, bez pęcherzyków i dobrze przylega do wanny oraz płytek,
• po próbnym napełnieniu i spuszczeniu wody pod wanną ani za nią nie pojawia się wilgoć,
• fugi między płytkami są równe, a górny rząd płytek czysto chowa się pod rantem wanny.