Osadzenie wanny (prace glazurnicze)

Źle osadzona wanna rzadko sprawia kłopot od razu. Woda potrafi jednak latami powoli przesiąkać pod rantem albo przez nieszczelny syfon do podłogi, do ściany lub do sąsiada piętro niżej. W blokach i kamienicach szkodę często zdradza dopiero zaciek na suficie w mieszkaniu poniżej.

Druga sprawa to stabilność. Pełna wanna z osobą w środku waży kilkaset kilogramów. Jeśli pod tym ciężarem choć trochę się ruszy, silikon przy ścianie pęka i woda znajduje drogę w szczelinę. W wannach akrylowych zbyt słabe podparcie dna może skończyć się nawet pęknięciem materiału.

Trzecia sprawa to odpływ. Gdy rura nie ma właściwego spadku albo syfon jest źle podłączony, woda spływa wolno, w instalacji osadza się brud, a z kanalizacji zaczyna nieprzyjemnie pachnieć.

Przygotowanie podłoża i odpływu

Podłoga pod wanną musi być nośna, równa i czysta. Nierówności wyrównuje się masą samopoziomującą albo wylewką. Przy remoncie warto obejrzeć stary odpływ. Żeliwną lub popękaną rurę opłaca się wymienić teraz, gdy wszystko jest odkryte. Hydroizolację podłogi i ściany za wanną wykonuje się jeszcze przed osadzeniem, bo później nie ma już do tych miejsc dostępu.

Poziomowanie i wysokość

Wannę stawia się na regulowanych nóżkach albo na stelażu i poziomuje w obu kierunkach. Większość wanien ma spadek do odpływu wyprofilowany już w dnie, dlatego w poziomie ustawia się sam rant. Wysokość dobiera się tak, żeby pod wanną zmieścił się syfon, a rant pasował do planowanych płytek.

Podłączenie do kanalizacji

Syfon musi pasować zarówno do wanny, jak i do średnicy rury odpływowej. Połączenie z kanalizacją ma być pewne i szczelne, a poziomy odcinek odpływu potrzebuje lekkiego spadku, zwykle około dwóch procent. Zaraz po podłączeniu napełnia się wannę i podczas spuszczania wody sprawdza, czy żadne złącze nie kapie.

Obudowa i płytki

Wannę najczęściej obudowuje się bloczkami z betonu komórkowego i wykańcza płytkami. Obudowa stabilizuje wannę z boków, ale nie może jej podnosić ani naciskać na rant. Między rantem a ścianą wkleja się taśmę uszczelniającą i łączy ją z hydroizolacją. Płytki na ścianie schodzą potem na rant wanny, dzięki czemu woda spływa po nich do wanny, a nie za nią.

Rewizja i silikon

W obudowie od strony syfonu montuje się drzwiczki rewizyjne. Bez nich przy zatkaniu albo przecieku trzeba skuwać płytki. Na końcu szczelinę między wanną a płytkami wypełnia się silikonem sanitarnym, najlepiej przy wannie napełnionej wodą. Wanna osiada wtedy tak, jak przy normalnym użytkowaniu, i silikon później nie pęka.

• wanna akrylowa jest lekka i ciepła w dotyku, ale potrzebuje dobrego podparcia dna, dlatego według zaleceń producenta stawia się ją na stelażu, na nóżkach z podporą albo w łożu,
• wanna stalowa emaliowana jest sztywniejsza i odporniejsza na zarysowania, warto jednak pomyśleć o podkładkach wygłuszających, bo bez nich dudni przy napełnianiu,
• wanna żeliwna jest bardzo ciężka, więc trzeba sprawdzić nośność stropu, a do przenoszenia zorganizować kilka osób,
• wanna wolnostojąca nie wymaga obudowy, za to odpływ w podłodze musi być przygotowany bardzo dokładnie, bo jest widoczny i trudno go potem przesunąć.

Przy wannach metalowych w praktyce wykonuje się też połączenie wyrównawcze. To praca elektryczna, którą może wykonać wyłącznie elektryk z uprawnieniami SEP.

Najprostsza sytuacja to osadzenie wanny w nowej łazience z równą podłogą i odpływem dokładnie tam, gdzie trzeba. Pracę wydłużają natomiast:

• nierówna albo uszkodzona podłoga, którą trzeba najpierw wyrównać,
• odpływ w niewłaściwym miejscu lub w złym stanie, który trzeba przełożyć albo wymienić,
• nietypowy kształt wanny, na przykład narożna albo asymetryczna,
• rozbudowana obudowa z półkami, wnęką albo łukiem,
• ciężka wanna, którą trzeba wnieść na wyższe piętro w budynku bez windy.

• wanna stoi tylko na nóżkach bez podparcia dna, choć producent go wymaga,
• brakuje hydroizolacji za wanną albo taśmy uszczelniającej pod rantem,
• płytki kończą się nad rantem wanny, zamiast na niego zachodzić,
• silikon jest jedyną ochroną przed wodą,
• obudowa nie ma drzwiczek rewizyjnych,
• odpływ nie ma spadku albo ma spadek w złą stronę,
• szczelności nie sprawdzono przed obudowaniem wanny.

Jeśli masz gotową hydroizolację, przygotowany odpływ i trochę wprawy, osadzenie zwykłej wanny akrylowej możesz zrobić sam. Przy przekładaniu kanalizacji w bloku albo przy połączeniu wyrównawczym wanny metalowej wezwij fachowca.

1. Sprawdzić równość i nośność podłogi, ewentualne nierówności wyrównać.
2. Zamontować do wanny nóżki albo stelaż według instrukcji producenta.
3. Zamontować syfon z odpływem i przelewem, uszczelki osadzić bez silikonu, chyba że producent go zaleca.
4. Ustawić wannę na miejscu i wypoziomować rant w obu kierunkach.
5. Podłączyć syfon do kanalizacji i sprawdzić spadek.
6. Napełnić wannę, spuścić wodę i obejrzeć wszystkie złącza.
7. Wkleić taśmę uszczelniającą między rant a ścianę i połączyć ją z hydroizolacją.
8. Obudować wannę bloczkami, zostawić otwór na drzwiczki rewizyjne.
9. Wyłożyć płytkami obudowę i ściany tak, żeby płytki zachodziły na rant wanny.
10. Napełnić wannę wodą i wykonać spoinę silikonową, wodę spuścić dopiero po utwardzeniu silikonu według zaleceń producenta.

• wanna pod obciążeniem się nie rusza ani nie skrzypi,
• rant jest w poziomie, a woda na dnie spływa do odpływu,
• po napełnieniu i spuszczeniu pełnej wanny żadne złącze nie kapie,
• woda odpływa płynnie i bez bulgotania,
• drzwiczki rewizyjne dają się otworzyć, a syfon jest przez nie dostępny,
• płytki zachodzą na rant wanny, a fugi są wypełnione,
• silikon jest ciągły, bez pęknięć i dobrze przylega do obu powierzchni.