Zaprawianie bruzd po instalacji elektrycznej

Oba rodzaje prac wyglądają podobnie, ale różnią się wielkością bruzd i warunkami w pomieszczeniu. Od tego zależy materiał, sposób pracy i jej pracochłonność.

• Po instalacji elektrycznej bruzdy są zwykle wąskie i płytkie, bo przewód albo peszel nie zajmuje wiele miejsca. Do tego dochodzą otwory na puszki gniazdek, włączników i punktów świetlnych. Najczęściej chodzi o suche pomieszczenia, więc wystarczy gips szpachlowy lub masa z włóknem.
• Po instalacji wodnej bruzdy bywają szersze i głębsze, szczególnie przy kanalizacji i rurach w otulinie. Wokół podejść często wykuwa się większy kawałek ściany. Pracuje się w łazience albo kuchni, gdzie jest wilgotno, dlatego wybiera się zaprawę cementowo-wapienną albo inną mieszankę odporną na wilgoć.

Przy wodzie ważna jest jeszcze jedna rzecz: rury zakrywa się dopiero po próbie szczelności, którą wykonuje hydraulik. Jeśli zatynkujesz nieszczelne połączenie, naprawa oznacza ponowne kucie ściany. Rur z ciepłą wodą nie powinno się też zalewać na sztywno bez otuliny, bo przy zmianach temperatury pracują i mogą spękać tynk nad sobą.

W obu przypadkach postępowanie jest w gruncie rzeczy takie samo, zmienia się głównie grubość warstw i materiał.

1. Kontrola instalacji. Przewody muszą być mocno przytwierdzone, na przykład placuszkami gipsu albo uchwytami, rury unieruchomione, a przy wodzie sprawdzone pod ciśnieniem. Warto sfotografować przebieg tras z miarką przyłożoną do ściany, później przyda się to przy wierceniu.
2. Oczyszczenie. Z bruzdy wymiata się albo odkurza pył i usuwa luźne kawałki tynku. Podłoże ma być nośne, suche i niezatłuszczone.
3. Gruntowanie lub zwilżenie. Grunt wzmacnia podłoże i nie pozwala, by mur zbyt szybko wyciągnął wodę z masy. Beton komórkowy i beton reagują na to mocniej niż cegła.
4. Wypełnianie warstwami. Głębokiej bruzdy nie wypełnia się za jednym razem. Pierwszą warstwę mocno się wciska, czeka, aż zwiąże, i dopiero wtedy nakłada kolejną. Gruba warstwa nałożona naraz osiada i pęka.
5. Zbrojenie. Przy szerszych i głębszych bruzdach, mniej więcej powyżej centymetra, oraz na styku różnych materiałów w masę wtapia się siatkę z włókna szklanego lub taśmę zbrojącą. Rozkłada ona naprężenia i zapobiega rysom włoskowatym.
6. Wyrównanie i szlifowanie. Ostatnią warstwę zostawia się lekko ponad płaszczyzną, po wyschnięciu szlifuje drobnym papierem i sprawdza łatą.

• Gipsy szpachlowe szybko schną, łatwo się wygładzają i dobrze szlifują. Nadają się do suchych pokoi, typowo po instalacji elektrycznej.
• Masy z włóknem i tynki gipsowe zbrojone włóknem są bardziej elastyczne i wytrzymałe. Sprawdzają się na trudniejszych podłożach i tam, gdzie łatwo o pęknięcia.
• Zaprawy cementowo-wapienne i cementowe znoszą wilgoć i większe grubości, ale schną wolniej. Pasują do łazienek, kuchni, piwnic i wszędzie tam, gdzie będą płytki.
• Tynki wapienne i gliniane stosuje się w starszych budynkach, na przykład w kamienicach z takim oryginalnym tynkiem, albo tam, gdzie właścicielowi zależy na ścianie przepuszczającej parę wodną. Wypełnienie powinno być podobne do pierwotnego tynku, inaczej na styku łatwiej pojawi się rysa.

Na płycie g-k nie tynkuje się. Otwory uzupełnia się masą szpachlową, w razie potrzeby z wtopioną taśmą.

Pracochłonność, a więc i ostateczny koszt, zależy od kilku rzeczy:

• długość i głębokość bruzd oraz liczba puszek i podejść,
• podłoże: nowy dom jednorodzinny z równym tynkiem to prostsza sprawa niż stara kamienica z kruszącym się tynkiem i mieszanym murem, a ściany z wielkiej płyty bywają twarde i trudne do równego wykucia,
• potrzeba zbrojenia i kilku warstw,
• dostęp: za armaturą, w ciasnej łazience albo pod sufitem pracuje się wolniej,
• oczekiwana powierzchnia: pod płytki wystarczy podłoże równe i nośne, pod gładką farbę musi być idealnie wyszlifowane.

Jeśli bruzdy zajmują dużą część ściany albo stary tynk jest popękany i przy opukiwaniu brzmi głucho, samo zaprawienie bruzd nie wystarczy. Wtedy warto pomyśleć o nowej gładzi na siatce albo o naprawie całego tynku.

Mniejsze bruzdy po instalacji elektrycznej zaprawisz sam, jeśli przewody są już ułożone, a elektryk z uprawnieniami SEP je sprawdził. W samą instalację nie ingeruj. Przy wodzie poczekaj, aż hydraulik potwierdzi szczelność rur.

1. Sprawdzić, czy przewody są mocno przytwierdzone i nie wystają ponad płaszczyznę ściany.
2. Zabezpieczyć otwory puszek, żeby nie dostała się do nich masa.
3. Odkurzyć bruzdę i usunąć luźne kawałki tynku.
4. Pomalować bruzdę gruntem i odczekać według instrukcji producenta.
5. Rozrobić tyle masy, ile da się zużyć przed jej związaniem.
6. Pierwszą warstwę mocno wcisnąć szpachelką w głąb bruzdy.
7. Przy szerszej bruździe wtopić w kolejną warstwę siatkę z zakładem na sąsiednią ścianę.
8. Ostatnią warstwę ściągnąć lekko ponad płaszczyznę.
9. Pozostawić do całkowitego wyschnięcia, kierując się czasem podanym przez producenta, a nie dotykiem.
10. Wyszlifować na gładko i sprawdzić łatą pod światło.

• Jednorazowe przeciągnięcie gipsem. W głębszej bruździe gips się skurczy i popęka.
• Pominięte gruntowanie. Masa zbyt szybko traci wodę, jest słaba i odpada.
• Przyspieszanie schnięcia. Grzejniki odkręcone na maksimum albo przeciąg powodują rysy. Według większości producentów temperatura powinna wynosić co najmniej około 5 °C, lepiej pokojowa.
• Malowanie na wilgotne podłoże. Na ścianie pojawiają się zacieki i plamy.
• Niedokładne szlifowanie. Po malowaniu i w bocznym świetle widać każde przejście.
• Zakrycie nieszczelnej rury przy instalacji wodnej bez próby szczelności.

Zanim zaczniesz malować albo kłaść płytki, obejrzyj ścianę samodzielnie:

• naprawione miejsca są w jednej płaszczyźnie ze ścianą, łata się na nich nie kiwa,
• w bocznym świetle latarki nie widać fal ani uskoków,
• na powierzchni nie ma rys włoskowatych, a przy opukiwaniu nic nie brzmi głucho,
• krawędzie puszek są czyste, a same puszki nie są zalane,
• materiał jest całkowicie suchy, bez ciemniejszych, wilgotnych miejsc,
• przy wodzie masz potwierdzoną próbę szczelności i zdjęcia przebiegu instalacji.