Akrylowanie listew przypodłogowych

Najważniejszy powód to wygląd. Listwa z wypełnioną górną szczeliną wygląda jak część ściany, nierówności tynku czy gładzi znikają, a linia wzdłuż pokoju jest czysta. Drugi powód jest praktyczny: do otwartej szpary wpada kurz, piasek z butów, a nawet drobne owady. Odkurzaczem trudno to potem wyciągnąć.

Zwykle uszczelnia się tylko górną szczelinę między listwą a ścianą. Przy podłodze pływającej (panele laminowane, winyl na klik, deska warstwowa) szczeliny między listwą a podłogą nie wypełnia się. Podłoga musi swobodnie pracować przy zmianach temperatury i wilgotności, a masa blokowałaby ją przy listwie. W praktyce kończy się to rozerwaną fugą albo podniesioną listwą. Przy płytkach lub podłogach klejonych dolną szczelinę czasem się uszczelnia, ale wtedy materiał dobiera się do tego, czy w danym miejscu może pryskać woda.

Akryl i silikon w kartuszu wyglądają podobnie, ale każdy nadaje się do czegoś innego.

• Masa akrylowa jest elastyczna tylko w niewielkim stopniu, za to da się ją malować. Dobrze trzyma się tynku, płyt g-k, drewna i malowanych tworzyw, a wygładza się ją wodą. Przeznaczona jest do suchych pomieszczeń: salonu, sypialni, przedpokoju.
• Silikon sanitarny jest bardziej elastyczny i lepiej znosi wodę, ale zwykle nie da się go pomalować. Pasuje tam, gdzie przy listwie często myje się podłogę mokrym mopem albo gdzie może pryskać woda, na przykład w łazience czy przy kabinie prysznicowej.

Akryl nie jest więc barierą wodoszczelną. Zwykłe mycie podłogi wytrzyma, ale stojąca woda z czasem go rozmiękczy. Jeśli listwa jest drewniana olejowana albo plastikowa w kolorze drewna, biały akryl będzie widoczny. Wtedy warto wybrać masę w pasującym odcieniu albo uszczelniać tylko tam, gdzie szpara naprawdę rzuca się w oczy.

Najprostsza sytuacja to nowa listwa przy świeżo pomalowanej, równej ścianie: szczelina jest wąska i równa, wystarczy jedno pociągnięcie i wygładzenie. Więcej czasu zajmuje:

• stara fuga z popękanym akrylem lub resztkami farby, którą trzeba najpierw wyciąć i oczyścić,
• krzywa ściana, przy której szczelina ma miejscami kilka milimetrów i masę trzeba nakładać w dwóch warstwach,
• pokój z wieloma narożnikami, ościeżnicami i rurami od grzejników, co jest typowe zwłaszcza w kamienicach i starszych blokach,
• ciemna listwa przy jasnej ścianie, gdzie fugę trzeba prowadzić bardzo dokładnie albo z taśmą malarską,
• malowanie fug po wyschnięciu.

Jeśli szczelina jest szersza, niż da się wypełnić jedną warstwą, najpierw wciska się w nią sznur z pianki, a masę nakłada dopiero na niego. Akryl przy schnięciu trochu się kurczy, więc gruby wałek masy często zapada się albo pęka.

Tę pracę spokojnie zrobisz sam. Potrzebujesz pistoletu do mas, kartusza akrylu, nożyka, wilgotnej gąbki i odrobiny cierpliwości. Pracuj w temperaturze pokojowej, a minimalną temperaturę stosowania sprawdź na opakowaniu, większość producentów ją podaje.

1. Wyciąć nożykiem stary, popękany lub odspojony akryl i usunąć łuszczącą się farbę.
2. Odkurzyć szczelinę, przetrzeć ją lekko wilgotną ściereczką i odczekać, aż wyschnie.
3. W razie potrzeby nakleić taśmę malarską na ścianę i listwę tuż obok szczeliny.
4. Uciąć końcówkę kartusza ukośnie, tak aby otwór odpowiadał szerokości szczeliny.
5. W szerokie szczeliny najpierw wcisnąć sznur z pianki.
6. Nakładać masę płynnym ruchem na odcinku około jednego do dwóch metrów, prowadząc pistolet równo i bez zatrzymywania.
7. Od razu wygładzić fugę zwilżonym palcem lub plastikową szpachelką do lekko wklęsłego kształtu.
8. Zetrzeć nadmiar masy wilgotną gąbką, zanim zaschnie, a taśmę zerwać jeszcze na mokro.
9. Przejść do kolejnego odcinka i w narożnikach połączyć go z poprzednim pociągnięciem.
10. Odczekać, aż akryl wyschnie zgodnie z zaleceniem producenta, zwykle od kilku godzin do doby, i dopiero wtedy malować.

W praktyce powtarzają się wciąż te same problemy:

• Akrylowanie na kurz lub wilgoć. Masa trzyma się tylko brudu i po kilku tygodniach odpada.
• Za dużo masy naraz. Gruba warstwa schnie długo, pęka, a fuga wygląda jak wyciśnięta pasta zamiast czystego przejścia.
• Brak wygładzenia. Zostają grudki, ślady po zatrzymaniu pistoletu i szorstka powierzchnia, na której łapie się brud.
• Uszczelnienie dolnej szczeliny przy podłodze pływającej. Podłoga traci miejsce na pracę, a fuga się rwie.
• Akryl w mokrym miejscu. Przy prysznicu czy wannie masa mięknie, czernieje i odpada.
• Malowanie przed wyschnięciem. Farba na świeżym akrylu pęka, a na fudze robią się plamy.

Obejrzyj gotową fugę w bocznym świetle, na przykład z latarką położoną na podłodze. Wtedy widać każdą nierówność.

• szczelina jest wypełniona na całej długości, bez przerw i dziur,
• powierzchnia masy jest gładka, równej szerokości i bez grudek,
• na listwie ani na ścianie nie ma zaschniętych smug akrylu,
• w narożnikach i przy ościeżnicach pociągnięcia łączą się czysto,
• masa trzyma się po obu stronach i nie odchodzi po naciśnięciu palcem,
• dolna szczelina przy podłodze pływającej została wolna,
• w strefach mokrych użyto silikonu, a nie akrylu,
• pomalowana fuga ma jednolity kolor i nie pęka.