Montaż listew przypodłogowych

Podłoga pływająca musi mieć wokół całego pomieszczenia odstęp od ścian, czyli szczelinę dylatacyjną. To dzięki niej podłoga może „pracować”: przy zmianach temperatury i wilgotności lekko się rozszerza i kurczy. Szerokość szczeliny podaje producent podłogi, zwykle jest to mniej więcej 8 do 10 milimetrów. Listwa ma tę szczelinę zakryć, ale nie może jej zablokować.

Poza tym listwa chroni ścianę przy sprzątaniu i nadaje pomieszczeniu wykończony wygląd. Montaż warto zaplanować dopiero po malowaniu albo tapetowaniu. Unikniesz wtedy oklejania listew taśmą i ryzyka, że farba spłynie na gotowe wykończenie.

O wyborze listwy decyduje rodzaj podłogi, warunki w pomieszczeniu i to, czy kiedyś zechcesz listwę zdjąć bez niszczenia.

• Listwy z tworzywa (PVC) dobrze znoszą wilgoć i łatwo je utrzymać w czystości. Sprawdzą się w przedpokoju, kuchni i przy winylu. Wiele z nich ma kanał na przewód.
• Listwy MDF są oklejane folią w dekorze pasującym do paneli albo wykończone na biało, także do malowania. Wyglądają masywniej, ale nie lubią wody, dlatego nie nadają się do łazienki.
• Listwy z litego drewna lub fornirowane pasują do podłóg drewnianych. Można je przeszlifować i odnowić.
• Listwy aluminiowe i stalowe wybiera się raczej do nowoczesnych, minimalistycznych wnętrz.

Listwę mocuje się na trzy sposoby:

• Klejenie jest szybkie i czyste, ale wymaga równej, nośnej i odpylonej ściany. Klejona listwa przy demontażu często się uszkadza.
• Klipsy przykręca się do ściany, a listwę po prostu na nie zatrzaskuje. Łatwo ją potem zdjąć przy malowaniu albo wymianie podłogi.
• Mocowanie bezpośrednie wkrętami lub gwoździkami trzyma najmocniej. Stosuje się je głównie przy listwach drewnianych i w miejscach narażonych na uderzenia.

Fachowiec najpierw sprawdza, czy szczelina dylatacyjna jest wolna na całym obwodzie i czy nie zostały w niej kliny dystansowe albo resztki podkładu. Potem czyści ścianę przy podłodze z pyłu i grudek tynku, a łatą sprawdza, gdzie ściana jest wypukła lub wklęsła.

Następnie mierzy poszczególne odcinki i tnie listwy. Narożniki wewnętrzne i zewnętrzne zwykle docina się pod kątem 45 stopni, a gdy ściany nie schodzą się pod kątem prostym, kąt dopasowuje się do rzeczywistego. Drugą możliwością są gotowe narożniki i łączniki z tworzywa, które zakryją mniej precyzyjne cięcie. Przy ościeżnicach i w miejscach, gdzie zaczyna się inna podłoga, listwę kończy się zaślepką albo dochodzi nią do listwy progowej.

Listwę zawsze mocuje się do ściany, nigdy do podłogi. Dolna krawędź ma tylko lekko opierać się na podłodze, bez docisku. Na koniec przy listwach białych i malowanych szczelinę między górną krawędzią a ścianą wypełnia się akrylem, który można pomalować. Przy listwach w dekorze fuguje się tylko wtedy, gdy wymaga tego wygląd, i to masą w kolorze listwy.

Ilość pracy zależy przede wszystkim od kształtu pomieszczenia. Prostokątny pokój z jednymi drzwiami to proste zadanie. Przedpokój z wieloma drzwiami, wnękami, kominem i rurkami od grzejników oznacza mnóstwo krótkich odcinków i dokładnych cięć.

• Krzywe, stare tynki, typowe na przykład w kamienicach, utrudniają klejenie i często wymagają gęstszego mocowania albo uzupełniania szczelin akrylem.
• W betonie, jak w blokach z wielkiej płyty, i w cegle wierci się wolniej niż w płycie g-k, za to przy płycie g-k potrzebne są odpowiednie kołki.
• Zrywanie starych, klejonych listew potrafi wyrwać kawałek tynku, który trzeba potem naprawić.
• Surowe listwy drewniane trzeba jeszcze polakierować lub pomalować.
• Pusty pokój idzie szybciej niż umeblowane mieszkanie.

Montaż listew na klipsy jest w zasięgu zręcznego amatora. Zanim zaczniesz wiercić, sprawdź, którędy biegną przewody elektryczne i rury, zwłaszcza pod gniazdkami i przy grzejnikach. Wykrywacz przewodów wyraźnie zmniejsza ryzyko ich uszkodzenia.

1. Sprawdzić, czy szczelina dylatacyjna jest wolna, i wyjąć z niej kliny dystansowe.
2. Oczyścić ścianę przy podłodze z pyłu i resztek tynku.
3. Zmierzyć poszczególne odcinki i zaplanować, gdzie wypadną narożniki i łączenia.
4. Zaznaczyć miejsca klipsów zgodnie z instrukcją producenta, zwykle mniej więcej co 40 do 60 centymetrów, zawsze blisko narożników i końców.
5. Wywiercić otwory, włożyć kołki i przykręcić klipsy tak, żeby nie opierały się o podłogę.
6. Dociąć listwy piłką w skrzynce uciosowej albo ukośnicą, najpierw próbnie na odpadzie.
7. Zatrzasnąć listwy na klipsach, zaczynając od narożnika w stronę środka ściany.
8. Założyć narożniki, łączniki i zaślepki.
9. Przetrzeć listwy z pyłu i w razie potrzeby wypełnić akrylem górną szczelinę.

W praktyce często zdarza się, że listwa jest dociśnięta do podłogi, a nawet do niej przykręcona. Podłoga nie może wtedy pracować i przy upałach lub dużej wilgotności zaczyna się wybrzuszać i falować. Ten sam problem powoduje twardy akryl albo silikon wciśnięty w szczelinę dylatacyjną.

• Niedokładne cięcia w narożnikach zostawiają widoczne szpary, które akryl ukryje tylko częściowo.
• Za mało klipsów lub kleju sprawia, że listwa z czasem odstaje od ściany.
• Klej na zakurzonej albo tłustej ścianie nie trzyma.
• Łączenia rozmieszczone przypadkowo na środku ściany rzucają się w oczy, lepiej przenieść je w mniej widoczne miejsce.
• Montaż przed malowaniem kończy się zabrudzoną listwą i nierówną krawędzią farby.

• listwa trzyma się mocno i przy lekkim naciśnięciu nie rusza się ani nie odstaje,
• dolna krawędź tylko opiera się o podłogę i jej nie dociska,
• szczelina dylatacyjna nie jest wypełniona akrylem ani silikonem,
• narożniki i łączenia schodzą się bez widocznych szpar,
• końce przy ościeżnicach i przejściach są zakryte zaślepką albo czysto wykończone,
• górna szczelina przy ścianie jest równo wypełniona i bez smug,
• na listwach i ścianie nie ma rys, resztek kleju ani pyłu.