Cyklinowanie, szpachlowanie i 3× lakierowanie parkietu (komplet)

Przed rozpoczęciem trzeba opróżnić pomieszczenie: wynieść meble, zwinąć dywany i zdjąć listwy przypodłogowe. Parkieciarz sprawdza potem stan podłogi, czyli czy któreś klepki nie są luźne, nie skrzypią albo nie mają śladów zawilgocenia. Takie miejsca należy naprawić przed cyklinowaniem, inaczej problem zostanie tylko przykryty nowym lakierem.

1. Zgrubne szlifowanie dużą cykliniarką taśmową lub bębnową usuwa stary lakier i wyrównuje różnice wysokości między klepkami.
2. Brzegi i narożniki doszlifowuje się mniejszą szlifierką krawędziową, bo duża maszyna tam nie dojedzie.
3. Szpachlowanie: pył drzewny z twojej podłogi miesza się ze spoiwem i rozprowadza szpachlą po całej powierzchni. Dzięki temu masa ma prawie taki sam odcień jak drewno.
4. Po wyschnięciu masy przychodzi szlifowanie wykańczające, często maszyną jednotarczową. Usuwa nadmiar szpachli i ujednolica powierzchnię.
5. Podłogę dokładnie się odkurza, żeby w lakierze nie zostały drobinki pyłu.
6. Lakier podkładowy zamyka pory drewna i przygotowuje je na kolejne warstwy.
7. Po wyschnięciu powierzchnię lekko przeciera się drobną siatką ścierną, żeby usunąć podniesione włókna.
8. Nakłada się dwie warstwy lakieru nawierzchniowego, zachowując między nimi czas schnięcia podany przez producenta.

Cyklinowanie robi się w kilku przejściach, od grubego papieru do drobnego. Jeśli parkieciarz pominie któreś ziarno, rysy po grubym papierze zostaną w drewnie, a lakier jeszcze je podkreśli.

W cenniku znajdziesz też pokrewną pozycję: cyklinowanie parkietu z lakierowaniem. Pełna renowacja obejmuje szlifowanie, szpachlowanie całej powierzchni i trzy warstwy lakieru. Prostszy wariant wybiera się zwykle wtedy, gdy parkiet jest w przyzwoitym stanie, nie ma wyraźnych szczelin i wystarczy go zeszlifować i polakierować. Zakres szpachlowania i liczba warstw różnią się w ofertach, dlatego przed zleceniem zapytaj, co dokładnie wchodzi w usługę.

To, którego wariantu potrzebujesz, zależy od stanu podłogi:

• stary parkiet lity ze szczelinami i głębszymi rysami prawie zawsze wymaga kompletu ze szpachlowaniem,
• mniej zużyta podłoga bez szpar poradzi sobie z cyklinowaniem i lakierowaniem,
• w przedpokoju, kuchni czy biurze warto nawet przy prostszym wariancie postawić na więcej warstw lakieru.

Liczy się też grubość drewna nad piórem, czyli warstwy, którą można zeszlifować. Parkiet lity zwykle zniesie kilka renowacji. Mozaikę i deski warstwowe z cienką warstwą użytkową cyklinuje się bardzo ostrożnie, a czasem już wcale. Paneli laminowanych ani winylu nie da się cyklinować.

W mieszkaniach najczęściej stosuje się dziś lakiery wodne. Słabo pachną, szybko schną i sprawdzają się też w pokojach dziecięcych. Lakiery dwuskładnikowe z utwardzaczem są bardziej odporne na ścieranie, dlatego wybiera się je do przedpokoi, salonów z dużym ruchem i biur. Lakiery rozpuszczalnikowe są twarde, ale mocno pachną i wymagają porządnego wietrzenia, w domach używa się ich coraz rzadziej.

Stopień połysku wpływa na wygląd i na codzienną pielęgnację:

• mat wygląda naturalnie i najmniej widać na nim rysy oraz kurz,
• półmat to uniwersalny kompromis do większości pomieszczeń,
• połysk podkreśla rysunek drewna, ale każdy ślad od razu rzuca się w oczy.

Alternatywą dla lakieru jest olej. Zachowuje naturalny dotyk drewna i pozwala na miejscowe poprawki, ale trzeba go regularnie odnawiać. Jeśli masz ogrzewanie podłogowe, zapytaj parkieciarza o elastyczną masę szpachlową i lakier, który producent zaleca do takich podłóg.

Pracochłonność, a więc i koszt, zależy przede wszystkim od stanu podłogi. Więcej pracy wymagają:

• kilka warstw starego, twardego albo pożółkłego lakieru,
• szerokie szczeliny, luźne lub brakujące klepki,
• miejsca zniszczone przez wodę i nierówne podłoże, które trzeba najpierw naprawić,
• twarde gatunki drewna, takie jak dąb czy jesion, które zużywają więcej papieru ściernego,
• pomieszczenia z wieloma narożnikami, wnękami i przejściami,
• mała powierzchnia, na którą rozkłada się przygotowanie i przywiezienie maszyn.

Pracę przyspieszają z kolei puste mieszkanie, zdjęte wcześniej listwy i większa, jednolita powierzchnia. Pamiętaj też, że cykliniarki są głośne i pracują kilka godzin, więc warto zaplanować prace na dni, kiedy hałas najmniej przeszkadza tobie i domownikom.

W praktyce często zdarza się, że tani albo pośpieszny sposób wykonania daje o sobie znać dopiero po kilku miesiącach. Zwróć uwagę na takie sytuacje:

• wypożyczona cykliniarka w niewprawnych rękach robi fale i przeszlifowane dołki, których nie da się już cofnąć,
• pominięte szlifowanie wykańczające zostawia rysy widoczne pod lakierem,
• szlifowanie bez odsysania rozdmuchuje pył po całym mieszkaniu, a drobinki lądują potem w lakierze,
• niezachowany czas schnięcia między warstwami powoduje łuszczenie, pęcherze albo plamy,
• nienaprawione luźne klepki po czasie znów się ruszają i lakier pęka na szczelinach,
• zbyt wcześnie położone dywany i meble bez podkładek niszczą świeży lakier.

Dlaczego ma znaczenie, kiedy robi się renowację? Drewno reaguje na wilgotność powietrza. Przy bardzo suchym powietrzu, typowym dla sezonu grzewczego, albo przy dużej wilgotności zachowuje się inaczej i masa w szczelinach może później popękać. Dlatego renowację często planuje się wiosną lub jesienią, a w czasie schnięcia nie grzeje się pomieszczenia na pełną moc i nie robi przeciągów.

Gotową pracę obejrzyj w świetle dziennym i przy świetle bocznym, na przykład z latarką położoną przy podłodze. Sprawdź, czy:

• powierzchnia jest gładka i równa, bez fal i kółek po szlifierce,
• przy brzegach i w narożnikach nie ma ciemniejszych lub grubszych pasów,
• szczeliny są wypełnione, a masa kolorem pasuje do drewna,
• w lakierze nie ma zatopionych włosków, pyłu ani pęcherzyków,
• połysk jest jednakowy na całej powierzchni, bez matowych plam,
• klepki nie skrzypią i nie ruszają się podczas chodzenia,
• wiesz, jakiego lakieru użyto i kiedy można podłogę normalnie obciążyć,
• wiesz, czym czyścić podłogę i jak często odnawiać warstwę ochronną.