Τοποθέτηση παρκέ σε σχέδιο Chevron

Με την πρώτη ματιά τα δύο σχέδια μοιάζουν. Η διαφορά βρίσκεται στις άκρες των σανίδων. Στο ψαροκόκαλο οι σανίδες έχουν ίσια άκρα και μπαίνουν κάθετα η μία στην άλλη με μια μικρή μετατόπιση, οπότε σχηματίζεται μια σπαστή, οδοντωτή γραμμή. Στο Chevron τα άκρα είναι κομμένα λοξά, συνήθως σε γωνία 45° ή 60°, και οι σανίδες συναντιούνται ακριβώς σε μία μύτη. Το αποτέλεσμα είναι μια καθαρή γραμμή σε σχήμα βέλους, χωρίς σκαλοπάτια.

Οι σανίδες Chevron συνήθως αγοράζονται ήδη κομμένες από το εργοστάσιο, σε δύο εκδοχές: αριστερές και δεξιές. Ο τεχνίτης τις εναλλάσσει σύμφωνα με το σχέδιο. Επί τόπου κόβει κυρίως τα κομμάτια στους τοίχους, στα περάσματα και γύρω από τις κάσες των πορτών.

Σε σχέδιο με βέλη το υπόστρωμα μετράει ακόμα περισσότερο από ό,τι στην ίσια τοποθέτηση. Κάθε ανωμαλία φαίνεται στη μύτη, εκεί όπου ενώνονται οι σανίδες. Η μπετοκονία πρέπει να είναι επίπεδη, γερή, χωρίς ρωγμές και στεγνή.

• Επιπεδότητα: ως ενδεικτικό όριο αναφέρεται συνήθως απόκλιση γύρω στα 2 mm κάτω από πήχη δύο μέτρων. Αν το υπόστρωμα είναι χειρότερο, ο τεχνίτης περνά αστάρι και το ισιώνει με αυτοεπιπεδούμενο υλικό.
• Υγρασία: μετριέται με όργανο, συχνότερα με τη μέθοδο καρβιδίου (CM). Για τσιμεντοειδή μπετοκονία ζητείται συνήθως περίπου έως 2 CM %. Για ανυδριτικό υπόστρωμα το όριο είναι αισθητά χαμηλότερο και με ενδοδαπέδια θέρμανση ακόμα αυστηρότερο. Αποφασιστικά είναι πάντα τα στοιχεία του κατασκευαστή της κόλλας και του παρκέ.
• Αντοχή και καθαριότητα: αν η πάνω στρώση είναι αδύναμη, η επιφάνεια τρίβεται και μετά σκουπίζεται καλά με ηλεκτρική σκούπα. Η σκόνη κάτω από την κόλλα είναι από τις πιο συνηθισμένες αιτίες που ξεκολλούν σανίδες.

Σε πολλά ελληνικά σπίτια υπάρχουν ήδη πλακάκια ή μάρμαρο. Συχνά το παρκέ μπορεί να κολληθεί από πάνω, αν το παλιό δάπεδο είναι γερά κολλημένο, χωρίς κούφια σημεία, και ο κατασκευαστής της κόλλας επιτρέπει αυτό το υπόστρωμα. Πριν από την τοποθέτηση το παρκέ πρέπει να μείνει μερικές μέρες, συνήθως τουλάχιστον δύο, στον χώρο όπου θα μπει, ώστε να προσαρμοστεί στη θερμοκρασία και την υγρασία του. Ως τότε πρέπει να έχουν τελειώσει οι υγρές εργασίες, δηλαδή ο σοβάς και η μπετοκονία, και ο χώρος να έχει κανονική θερμοκρασία δωματίου.

1. Μέτρηση του χώρου, έλεγχος αν οι γωνίες των τοίχων είναι ορθές και καθορισμός του κύριου άξονα του σχεδίου, συνήθως προς την κατεύθυνση του φωτός ή κατά μήκος του μεγαλύτερου άξονα του χώρου.
2. Χάραξη του άξονα στο υπόστρωμα με λέιζερ ή ράμμα και σχεδιασμός της σύνδεσης με τα διπλανά δωμάτια.
3. Δοκιμαστική διάταξη της πρώτης σειράς χωρίς κόλλα, ώστε τα κομμάτια στους τοίχους να βγαίνουν συμμετρικά και να μη μένουν στενά ρετάλια.
4. Άπλωμα κόλλας με οδοντωτή σπάτουλα σε μικρό τμήμα, όσο προλαβαίνει να καλυφθεί μέσα στον ανοιχτό χρόνο της κόλλας.
5. Τοποθέτηση αριστερών και δεξιών σανίδων ώστε οι μύτες να πέφτουν ακριβώς στον άξονα και καλό πάτημα σε κάθε σανίδα.
6. Έλεγχος μετά από κάθε σειρά: κατεύθυνση του βέλους, εφαρμογή στις ενώσεις και επιπεδότητα. Μια μικρή απόκλιση μεγαλώνει με κάθε νέα σειρά.
7. Κόψιμο των άκρων με φαλτσοπρίονο και αρμός διαστολής στους τοίχους, όπως συστήνει ο κατασκευαστής.
8. Αναμονή μέχρι να σκληρύνει η κόλλα, τρίψιμο αν χρειάζεται και φινίρισμα με βερνίκι ή λάδι, εκτός αν το παρκέ έχει έτοιμη εργοστασιακή επιφάνεια.
9. Τοποθέτηση σοβατεπιών και προφίλ μετάβασης.

Το Chevron κολλιέται σχεδόν πάντα σε όλη την επιφάνεια. Χρησιμοποιούνται ελαστικές κόλλες χωρίς νερό, συνήθως σιλανικές (MS πολυμερή) ή πολυουρεθανικές. Η κόλλα με νερό μπορεί να φουσκώσει και να στραβώσει το ξύλο. Οι ελαστικές σιλανικές κόλλες αντέχουν καλά τη φυσική κίνηση του ξύλου και είναι συνηθισμένη επιλογή και με ενδοδαπέδια θέρμανση. Οι πολυουρεθανικές δύο συστατικών δίνουν πολύ γερή συγκόλληση, αλλά θέλουν σωστή ανάμειξη. Την κατανάλωση την ορίζει ο κατασκευαστής, ανάλογα με τα δόντια της σπάτουλας και την επιπεδότητα του υποστρώματος.

Υπάρχουν και δάπεδα Chevron με κούμπωμα (κλικ) για πλωτή τοποθέτηση. Σε αυτό το σχέδιο όμως είναι λιγότερο σταθερά και σε μεγάλες επιφάνειες κινούνται περισσότερο. Γι' αυτό οι τεχνίτες προτιμούν την κόλληση.

• Είδος ξύλου: η δρυς είναι η πιο συνηθισμένη επιλογή, γιατί είναι σκληρή και κρατά αρκετά καλά τις διαστάσεις της. Μπορείτε να διαλέξετε και φλαμουριά, καρυδιά ή εξωτικά ξύλα, αλλά αυτά θέλουν πιο προσεκτική εκτίμηση.
• Συμπαγές ή πολύστρωτο: το συμπαγές τρίβεται πολλές φορές, αλλά αντιδρά πιο έντονα στις αλλαγές υγρασίας. Σκεφτείτε την υγρασία κοντά στη θάλασσα ή τον ξηρό αέρα από το κλιματιστικό το καλοκαίρι. Το πολύστρωτο είναι πιο σταθερό και ταιριάζει καλύτερα με ενδοδαπέδια θέρμανση. Πόσες φορές αντέχει τρίψιμο εξαρτάται από το πάχος της πάνω στρώσης.
• Βερνίκι ή λάδι: το βερνίκι αντέχει περισσότερο και καθαρίζεται ευκολότερα. Το λάδι δίνει πιο φυσική όψη και διορθώνεται τοπικά, θέλει όμως τακτική συντήρηση.

Με ενδοδαπέδια θέρμανση η μπετοκονία πρέπει πριν από την τοποθέτηση να «ζεσταθεί» σταδιακά, με το πρόγραμμα που ετοιμάζει ο θερμοϋδραυλικός. Μετά την τοποθέτηση η θέρμανση ανεβαίνει επίσης σταδιακά.

Το πιο σημαντικό είναι η κατάσταση του υποστρώματος. Ίσια και στεγνή μπετοκονία σε ένα ορθογώνιο δωμάτιο είναι η πιο απλή περίπτωση για τον τεχνίτη. Η δουλειά θέλει περισσότερο κόπο και χρόνο όταν υπάρχουν:

• ανώμαλη, ραγισμένη ή υγρή μπετοκονία, που πρέπει να ισιώσει ή να στεγνώσει,
• σύνθετη κάτοψη, εσοχές, κολόνες και πολλές κάσες,
• συνεχές σχέδιο σε πολλά δωμάτια χωρίς διακοπή με κατωφλιά,
• τοίχοι που δεν σχηματίζουν ορθή γωνία, οπότε οι άκρες κόβονται ακανόνιστα,
• τρίψιμο και φινίρισμα επί τόπου αντί για έτοιμη εργοστασιακή επιφάνεια.

Με τις λοξές κοπές βγαίνει περισσότερη φύρα από ό,τι στην ίσια τοποθέτηση, γι' αυτό παραγγείλτε υλικό με περιθώριο. Σε πολυκατοικία το τρίψιμο κάνει πολύ θόρυβο. Ρωτήστε τον διαχειριστή ποιες ώρες κοινής ησυχίας ισχύουν στο κτίριο.

Η δουλειά αυτή δεν είναι για ερασιτέχνες. Χωρίς φαλτσοπρίονο, λέιζερ και εμπειρία στη γωνιακή τοποθέτηση, το σχέδιο στραβώνει εύκολα. Η διόρθωση συνήθως σημαίνει ότι πρέπει να ξηλωθεί κομμάτι του δαπέδου.

• Λάθος άξονας: τα βέλη σιγά σιγά απομακρύνονται από τον τοίχο ή δεν πέφτουν στο κέντρο του δωματίου.
• Κόλληση σε υγρό ή ανώμαλο υπόστρωμα: μένουν κενά, οι σανίδες ακούγονται κούφιες και με τον καιρό ξεκολλούν.
• Ακατάλληλη κόλλα: κόλλα με νερό ή πολύ σκληρή κόλλα δεν αντέχει την κίνηση του ξύλου.
• Χωρίς αρμό διαστολής: στους τοίχους και στα σταθερά εμπόδια το δάπεδο μπορεί να φουσκώσει.
• Χωρίς εγκλιματισμό: το ξύλο αλλάζει διαστάσεις μετά την τοποθέτηση και ανοίγουν αρμοί.
• Χαμένος ανοιχτός χρόνος της κόλλας: η σανίδα μπαίνει σε κόλλα που έχει ήδη τραβήξει και δεν κολλά σε όλη την επιφάνεια.

Στην παραλαβή περπατήστε το δάπεδο με φως ημέρας και κοιτάξτε το και από απόσταση, για παράδειγμα από την πόρτα. Ελέγξτε:

• αν τα βέλη πηγαίνουν ίσια προς την κατεύθυνση που συμφωνήσατε και οι μύτες βρίσκονται σε μία γραμμή,
• αν οι ενώσεις στις μύτες είναι σφιχτές, χωρίς ορατά κενά και διαφορές ύψους,
• αν οι σανίδες ακούγονται κούφιες όταν τις χτυπάτε ελαφρά, γιατί αυτό δείχνει κενό από κάτω,
• αν οι άκρες στους τοίχους είναι συμμετρικές και χωρίς στενά ρετάλια,
• αν το σοβατεπί καλύπτει τον αρμό διαστολής και είναι στερεωμένο στον τοίχο, όχι στο δάπεδο,
• αν οι μεταβάσεις προς άλλα δάπεδα είναι ίσιες και τα προφίλ σταθερά,
• αν η τελική επιφάνεια δεν έχει λεκέδες, σκόνη μέσα στο βερνίκι ή άβαφα σημεία,
• αν πήρατε τη μέτρηση υγρασίας του υποστρώματος, το είδος της κόλλας που χρησιμοποιήθηκε και οδηγίες συντήρησης.