Montaż siatki ogrodzeniowej powyżej 3,0 m

Pozycja w cenniku liczona jest za metr bieżący (mb) długości ogrodzenia. Montaż siatki to zwykle rozciągnięcie drutów naciągowych, rozwinięcie i zawieszenie siatki, jej naciągnięcie, przymocowanie do drutów i słupków oraz wykończenie na słupkach końcowych i narożnych. Osadzenie słupków, betonowanie fundamentów, zastrzały, bramy i furtki to najczęściej osobne pozycje. Porównując oferty, sprawdź więc dokładnie, co jest wliczone w którą pozycję. Często zdarza się, że jedna oferta wygląda korzystniej tylko dlatego, że brakuje w niej słupków albo drobnych elementów montażowych.

Wysokość powyżej 3,0 m oznacza, że prawie nigdy nie wystarczy jeden zwykły pas siatki z rolki. Siatka pleciona w rolkach jest powszechnie dostępna mniej więcej do dwóch metrów wysokości. Wyższe rozmiary można kupić jako siatkę sportową, ale nie zawsze leżą od ręki w hurtowni. Dlatego w praktyce często łączy się dwa pasy jeden nad drugim, a styk wypada na poziomym drucie albo poziomej rurze. Właśnie to łączenie jest jedną z głównych różnic w porównaniu z niższymi ogrodzeniami.

W cenniku znajdziesz jeszcze dwie pokrewne pozycje, każdą z osobną stroną. Różnica nie polega tylko na metrach wysokości, ale na całym sposobie pracy:

• Siatka do 1,4 m: niski płot wokół ogrodu albo do podziału działki. Montuje się ją z poziomu gruntu, zwykle wystarczą trzy druty naciągowe, jeden pas z rolki i dwie osoby. To praca, z którą poradzi sobie zręczny majsterkowicz.
• Siatka do 1,8 m: najczęstsze ogrodzenie granicy działki przy domu. Nadal jeden pas i trzy druty, górną krawędź da się sięgnąć z ziemi albo z niskiej drabiny. Wymagania wobec słupków i naciągu są wyższe, ale przebieg pracy jest ten sam.
• Siatka powyżej 3,0 m: boiska, korty, tereny firmowe, wybiegi. Pracuje się z rusztowania jezdnego albo podnośnika, drutów jest więcej, często dochodzi pozioma rura w środku lub u góry, siatka składa się z kilku pasów, a ekipa potrzebuje co najmniej trzech osób. Słupki są grubsze, gęściej rozstawione i głębiej posadowione.

Dlaczego między 1,8 m a 3,0 m nie ma kolejnego stopnia? Płot o wysokości około dwóch metrów robi się w praktyce podobnie jak wariant do 1,8 m, tylko z wyższym pasem siatki. Gdy jednak wysokość przekracza trzy metry, logika ogrodowego płotu przestaje działać, a siatka zachowuje się raczej jak wielki żagiel, który potrzebuje sztywnej konstrukcji. Jeśli ogrodzenie ma tylko zatrzymać psa albo zasłonić widok, wybierz niższy wariant. Jeśli ma łapać piłkę, utrudnić przejście dorosłemu człowiekowi albo ogrodzić zwierzęta, które skaczą, potrzebujesz właśnie tej pozycji.

Słupki i fundamenty

Siatkę montuje się dopiero na gotowej konstrukcji nośnej. Słupki muszą być zabetonowane, ustawione w pionie i w jednej linii. Beton fundamentów potrzebuje czasu: zanim zacznie się naciągać druty, powinien dojrzewać zwykle co najmniej kilka dni. Dokładny czas podaje producent mieszanki, a zależy on też od pogody. Naciąganie wysokiej siatki wywołuje na słupkach końcowych duże siły. Młody beton pod nimi ustępuje i słupek przechyla się na stałe.

Przy wysokości powyżej trzech metrów stosuje się grubsze słupki rurowe o większej grubości ścianki niż typowe ogrodowe. Rozstaw bywa mniejszy, mniej więcej około 2,5 m zamiast zwykłych trzech metrów, a fundamenty głębsze i szersze. Słupki narożne, końcowe i przelotowe muszą mieć zastrzały, a na długich odcinkach dodaje się je także do słupków pośrednich w regularnych odstępach. Konkretne wymiary powinien określić dostawca systemu albo projektant, szczególnie tam, gdzie liczy się obciążenie wiatrem i uderzenia piłki.

Teren i dojazd

• Wzdłuż linii ogrodzenia potrzebny jest wolny pas, po którym da się przetoczyć rusztowanie jezdne albo podjechać podnośnikiem.
• Teren pod ogrodzeniem powinien być wyrównany, żeby dolna krawędź siatki nie wisiała nad dołkiem i nie wbijała się w garby.
• Krzewy, gałęzie i resztki starego płotu trzeba usunąć wcześniej.
• Jeśli ogrodzenie stoi na granicy działki, warto mieć granicę wytyczoną przez geodetę. Przy wysokim płocie przesunięcie o kilka centymetrów poprawia się dużo trudniej niż przy niskim.

Sąsiedzi

Ogrodzenie powyżej trzech metrów widać z daleka i może ono zacieniać sąsiednią działkę. Warto porozmawiać z sąsiadami zawczasu, także dlatego, że ekipa będzie potrzebowała dostępu od ich strony, żeby ustawić rusztowanie i przewiązać siatkę.

Siatka pleciona z rolki

Klasyczna siatka pleciona to najczęstszy wybór na boiska i korty. Na tę wysokość dobiera się grubszy drut i mniejsze oczko, żeby siatka wytrzymała uderzenia piłki i nie dało się po niej łatwo wspinać. Występuje jako ocynkowana albo powlekana PVC. Ocynkowana lepiej znosi uszkodzenia mechaniczne przy naciąganiu. Powlekana ładniej wygląda i dłużej opiera się korozji, ale powłoki nie wolno rozerwać kombinerkami ani urządzeniem naciągowym. Tam, gdzie powłoka jest przerwana, drut zaczyna rdzewieć.

Siatka zgrzewana i panele

Siatka zgrzewana z rolki jest sztywniejsza, a na dużej wysokości ma skłonność do falowania, jeśli nie zostanie starannie naciągnięta. Systemy panelowe (panele 2D i 3D) stosuje się przy tej wysokości raczej na obiektach sportowych i terenach firmowych, gdzie panele montuje się jeden nad drugim na słupkach systemowych. Paneli jednak się nie naciąga, tylko przykręca do obejm, dlatego to osobna pozycja cennika. Ta strona dotyczy siatki naciąganej między słupkami.

Druty naciągowe, rury poziome i drobne elementy

Niskiemu płotowi wystarczą trzy druty naciągowe, a przy wysokości powyżej trzech metrów daje się ich zwykle więcej, mniej więcej co 60 do 80 cm wysokości, zależnie od zaleceń dostawcy systemu. Przy ogrodzeniach sportowych zamiast górnego drutu albo razem z nim stosuje się poziomą rurę, która trzyma kształt ogrodzenia i zapobiega wybrzuszaniu. Potrzebne są też pręty lub płaskowniki napinające, przewlekane przez siatkę na słupkach końcowych, napinacze drutu, obejmy i drut wiązałkowy. Drobne elementy powinny mieć to samo wykończenie co siatka. Ocynkowana obejma na zielonej siatce w PVC wygląda dziwnie, a łączenie różnych metali sprzyja szybszej korozji.

1. Kontrola konstrukcji. Monter sprawdza pion słupków, ich linię, mocowanie zastrzałów i dojrzałość betonu. Krzywy słupek poprawia się teraz, a nie po zawieszeniu siatki.
2. Rozciągnięcie drutów naciągowych. Druty mocuje się na słupkach końcowych, prowadzi przez słupki pośrednie i stopniowo naciąga napinaczami. Przy wysokim ogrodzeniu napina się je równomiernie od dołu do góry, żeby słupki nie były ciągnięte jednostronnie.
3. Montaż rur poziomych. Jeśli system przewiduje poziomą rurę, osadza się ją w obejmach na słupkach jeszcze przed siatką.
4. Rozwinięcie i zawieszenie pierwszego pasa. Rolkę rozwija się wzdłuż ogrodzenia, na początku przewleka przez siatkę pręt napinający i mocuje go do słupka końcowego. Dolny pas zawiesza się na drutach. Przy dwóch pasach zwykle zaczyna się od dołu.
5. Naciąganie siatki. Na drugim końcu odcinka siatkę naciąga się drugim prętem i ściągaczem. Przy dużej wysokości ciągnie się w kilku punktach jednocześnie, inaczej siatka napnie się tylko w środku, a u góry i u dołu zostanie luźna.
6. Łączenie pasów. Górny pas zawiesza się tak, żeby stykał się z dolnym na poziomym drucie albo rurze. Pasy łączy się przeplatając drut albo gęsto przewiązując, żeby nie powstała szczelina, przez którą przejdzie piłka albo ręka.
7. Mocowanie do drutów i słupków. Siatkę przywiązuje się do drutów w regularnych, dość gęstych odstępach oraz do każdego słupka. Zbyt rzadkie wiązanie to przy tej wysokości najczęstsza przyczyna późniejszego wybrzuszania.
8. Wykończenie. Na narożnikach i końcach siatkę się zamyka, a wystające końcówki drutów zagina do środka, żeby nikt nie zaczepił o nie ubraniem ani ręką. Na koniec sprawdza się dolną krawędź na całej długości.

Praca na wysokości

Górna krawędź siatki znajduje się na wysokości, z której upadek oznacza poważny uraz. Montaż ze zwykłej drabiny opartej o słupek nie jest bezpieczny, bo przy ciągnięciu siatki drabina łatwo się osuwa. Profesjonalne ekipy pracują z rusztowania jezdnego albo podnośnika koszowego i używają szelek bezpieczeństwa. Przy silnym wietrze wysokiej siatki w ogóle się nie montuje: rozwinięty pas działa jak żagiel i potrafi przewrócić człowieka razem z rusztowaniem.

Ile to trwa

Montaż wysokiej siatki jest wyraźnie wolniejszy niż przy niższych wariantach. Na każdy metr bieżący przypada więcej drutów, więcej wiązania, często łączenie pasów i ciągłe przestawianie rusztowania. Prosty odcinek wokół niewielkiego boiska doświadczona ekipa robi zwykle w kilka dni, rozległy teren na skarpie może zająć znacznie więcej. Do tego dochodzi czas dojrzewania betonu pod słupkami, którego nie da się nałożyć na montaż siatki. Rozsądny harmonogram zakłada więc przerwę między betonowaniem a naciąganiem oraz zapas na złą pogodę.

Na trudność, a przez to i na koszt, wpływa więcej czynników, niż mogłoby się wydawać:

• Prosty, długi odcinek jest najprostszy. Ekipa nabiera tempa i naciąga siatkę na dużych długościach naraz.
• Dużo narożników i załamań to dużo zakończeń, prętów napinających i ponownego naciągania. Krótkie odcinki idą powoli.
• Spadek terenu utrudnia wszystko: siatkę trzeba ciąć i dopasowywać, rusztowanie trudno ustabilizować, a dolną krawędź trudno utrzymać na stałej wysokości nad gruntem.
• Utrudniony dostęp, na przykład ogrodzenie tuż przy murze, wodzie albo budynku sąsiada, gdzie nie da się postawić rusztowania, mocno spowalnia pracę.
• Dwa lub więcej pasów dokładają łączenie, które jest powolne i musi być precyzyjne.
• Słabo osadzone słupki innej firmy oznaczają często, że monter musi je najpierw poprawiać, bo inaczej siatka nigdy nie będzie ładnie napięta.
• Pogoda: wiatr i mróz zatrzymują albo spowalniają pracę, a siatka powlekana PVC jest na zimnie bardziej krucha.

Wysoka siatka rzadko stoi sama. Przed jej montażem warto skończyć wykopy i betonowanie w pobliżu, żeby sprzęt nie jeździł wzdłuż gotowego ogrodzenia. Przy boiskach kolejność trzeba ustalić z wykonawcą nawierzchni: rusztowanie może uszkodzić sztuczną trawę albo świeżą nawierzchnię, a ciężki sprzęt do nawierzchni może zahaczyć o siatkę.

Jeśli planujesz później zawiesić na ogrodzeniu siatkę cieniującą, banery reklamowe albo obsadzić je pnączami, powiedz o tym jeszcze przed osadzeniem słupków. Goła siatka prawie nie stawia oporu wiatrowi, ale zakryta powierzchnia o wysokości ponad trzech metrów działa jak żagiel, a słupki dobrane tylko pod siatkę mogą się wygiąć albo wyrwać z gruntu. Podobnie działa szadź i śnieg, który oblepia gęstą siatkę.

Bramy i furtki montuje się zwykle przed siatką albo równolegle, żeby siatkę można było zakończyć na ich słupkach. Przewody, oświetlenie boiska i kamery na słupkach to praca wyłącznie dla elektryka z uprawnieniami SEP. Przed kopaniem fundamentów warto ustalić przebieg podziemnych instalacji. Jeśli przy wykopie trafisz na rurę gazową i poczujesz gaz, opuść miejsce i dzwoń pod 992 albo 112.

• Za słaby naciąg. Po pierwszym lecie siatka się wybrzusza, między słupkami tworzą się „brzuchy”, a od uderzeń piłki odkształca się na stałe.
• Za rzadkie wiązanie do drutów. Siatka się przesuwa, górny pas odchodzi od dolnego i powstaje szpara.
• Naciąganie na świeżym betonie. Słupki końcowe pochylają się do środka, całe ogrodzenie luzuje się, a naprawa oznacza rozebranie odcinka.
• Brak zastrzałów. Słupek narożny stopniowo się wygina. Przy wysokości ponad trzech metrów dzieje się to szybciej niż przy niskim płocie.
• Źle połączone pasy. Widoczna pozioma fala albo szczelina w połowie wysokości, przez którą przelatuje piłka.
• Uszkodzona powłoka PVC. Po czasie na drutach pojawiają się rdzawe punkty, zwłaszcza tam, gdzie siatkę ciągnięto kombinerkami.
• Ostre końcówki drutów. Na boisku to realne zagrożenie, dzieci łatwo kaleczą się o wystający drut.
• Za duża szczelina przy gruncie. Pod ogrodzeniem przeciśnie się pies, piłka albo dziecko, a przy wybiegach i boiskach przekreśla to sens całego płotu.

Samego montażu siatki powyżej trzech metrów nie warto robić na własną rękę: to praca na wysokości z dużą, ciężką powierzchnią, którą wiatr łatwo szarpie. Możesz za to sam przygotować teren i co roku, najlepiej po zimie, przejrzeć gotowe ogrodzenie. Wszystko, czego nie sięgasz stojąc pewnie na ziemi, zostaw ekipie z rusztowaniem.

1. Wybrać bezwietrzny dzień i obejść ogrodzenie po obu stronach.
2. Spojrzeć na ogrodzenie z odległości kilkunastu metrów i wypatrzyć wybrzuszenia, fale oraz pochylone słupki.
3. Docisnąć siatkę ręką w kilku miejscach na dostępnej wysokości i sprawdzić, czy sprężynuje równomiernie.
4. Sprawdzić fundamenty słupków i zastrzałów: pęknięcia betonu, podmycia, ruszający się słupek.
5. Obejrzeć dolną krawędź i usunąć gałęzie, liście oraz śmieci zalegające przy siatce.
6. Uzupełnić brakujące przewiązki w dolnej części drutem wiązałkowym o tym samym wykończeniu co siatka.
7. Delikatnie dokręcić dolne napinacze, jeśli są w zasięgu, nie przeciągając drutu.
8. Zagiąć do środka wystające końcówki drutów w zasięgu ręki.
9. Zanotować i sfotografować usterki w górnej części, a ich naprawę zlecić ekipie.

Przejdź wzdłuż całego ogrodzenia z obu stron i popatrz na nie też z większej odległości, bo stamtąd nierówności widać najlepiej. Dociśnij siatkę ręką w kilku miejscach na różnej wysokości: powinna sprężynować równomiernie i wracać na miejsce. Przy odbiorze sprawdź:

• słupki stoją pionowo i w jednej linii, żaden nie przechylił się po naciągnięciu,
• siatka jest napięta równomiernie na całej wysokości, bez brzuchów i fal,
• połączenie pasów jest ciągłe, bez szczelin i widocznego załamania,
• siatka jest przywiązana do każdego drutu i słupka w gęstych odstępach,
• druty naciągowe są napięte, a napinacze dokręcone,
• słupki narożne i końcowe mają zastrzały i są stabilne,
• rury poziome, jeśli są w systemie, są pewnie osadzone w obejmach,
• końcówki drutów są zagięte do środka i nigdzie nie wystają,
• powłoka PVC nie jest rozerwana ani przetarta,
• dolna krawędź zachowuje uzgodnioną odległość od gruntu na całej długości,
• teren jest posprzątany, bez ścinków drutu i siatki, które mogłyby kogoś skaleczyć albo uszkodzić kosiarkę.