Montaż stelaża WC Geberit z zabudową

Różnica w stosunku do samego montażu stelaża jest prosta: fachowiec nie zostawia gołej metalowej ramy. Na koniec masz gotową ściankę o równej powierzchni, z otworem rewizyjnym pod przycisk i wystającymi szpilkami do miski. Zwykle są to następujące czynności:

• wyznaczenie położenia i wysokości stelaża według przyszłej gotowej posadzki i osi miski,
• zakotwienie ramy do podłogi i ściany, ustawienie w pionie i poziomie,
• podłączenie kolana odpływowego do kanalizacji i doprowadzenie zimnej wody do zaworu kątowego w zbiorniku,
• próba ciśnieniowa zasilania i sprawdzenie szczelności odpływu,
• założenie osłon na otwór przycisku, kolano odpływowe i szpilki gwintowane,
• postawienie zabudowy z bloczków z betonu komórkowego albo z płyt g-k na profilach,
• po uzgodnieniu także półka nad stelażem albo zabudowa aż do sufitu.

Zazwyczaj w tej pozycji nie ma hydroizolacji, glazury ani montażu miski i przycisku. Te etapy przychodzą po zabudowie i często robi je ten sam glazurnik. Zanim zamówisz pracę, ustal więc jasno, gdzie kończy się jego zakres.

Najważniejsza informacja to wysokość gotowej posadzki. Stelaż ustawia się według niej, a nie według obecnego betonu. Jeżeli jeszcze nie wiadomo, czy będzie nowa wylewka, ogrzewanie podłogowe, czy tylko płytki na starym podłożu, monter musi zgadywać. Tego błędu potem nie da się poprawić bez kucia. Zaznacz na ścianie kreskę „gotowa posadzka” albo podaj dokładny układ warstw, a oszczędzisz sobie dużo kłopotu.

Instalacje i miejsce

• Odpływ o odpowiedniej średnicy powinien być doprowadzony w miejsce WC, w bloku zwykle z pionu kanalizacyjnego. Podłączenie musi mieć spadek w stronę kanalizacji.
• Zimna woda powinna dochodzić mniej więcej w miejsce zbiornika. Dokładne położenie dopasuje monter, ale rura nie powinna kończyć się po drugiej stronie łazienki.
• Ściana za stelażem musi być nośna i twarda. Kombifix kotwi się głównie do muru, Duofix przenosi obciążenie nóżkami na podłogę, ale u góry też potrzebuje solidnego mocowania.
• Jeżeli przy WC ma być gniazdko do deski myjącej albo oświetlenie, przewód musi poprowadzić elektryk z uprawnieniami SEP jeszcze przed zabudową.

Decyzje, które trzeba podjąć wcześniej

Fachowiec musi wiedzieć, jaką miskę i jaki przycisk wybrałeś, jakiego formatu będą płytki i jak mają być rozłożone. Głębokość miski decyduje o tym, jak daleko od ściany będziesz siedzieć. Format płytek przesądza z kolei, czy otwór przycisku wypadnie na środku płytki, czy na fudze. Kto ustala to dopiero przy kładzeniu glazury, często odkrywa, że przycisk siedzi pół centymetra obok fugi i wygląda to niechlujnie.

Mieszkanie w bloku lub kamienicy

Jeżeli przy przebudowie trzeba ruszyć pion albo wspólne instalacje, odezwij się wcześniej do zarządcy, wspólnoty mieszkaniowej albo spółdzielni. Często trzeba zakręcić wodę dla całego pionu albo uzgodnić wymianę trójnika na pionie. W blokach z wielkiej płyty administracja zwykle ma ustalone terminy takich zamknięć, więc warto zapytać z wyprzedzeniem.

Wyznaczenie i osadzenie stelaża

Monter najpierw zaznacza oś WC, wysokość gotowej posadzki i położenie odpływu. Nóżki stelaża wysuwa się według układu warstw podłogi, ramę przykłada do ściany i poziomuje w obu kierunkach. Wysokość siedziska wynika z wysokości szpilek mocujących. Producent umieszcza na ramie oznaczenia, według których się ją ustawia. Typowa wysokość siedziska to mniej więcej 40 do 46 cm nad gotową posadzką. Wyższym osobom i seniorom często bardziej odpowiada górna granica.

Potem stelaż się kotwi. Nóżki przykręca się do podłogi, górne uchwyty do ściany. W starych płytach prefabrykowanych, w pustakach albo w betonie komórkowym trzeba dobrać odpowiednie kołki. Jeżeli ściana nie jest wystarczająco twarda, górne mocowanie rozwiązuje się przez dodatkowy profil albo przez samą murowaną zabudowę.

Podłączenie wody i odpływu

Kolano odpływowe łączy się z rurą kanalizacyjną, w zależności od sytuacji przez redukcję albo przedłużkę. Kolano musi być ustawione tak, żeby po położeniu płytek wystawało na długość odpowiednią dla miski. Wodę doprowadza się do zaworu kątowego w zbiorniku, który później jest dostępny przez otwór przycisku. Następnie wykonuje się próbę ciśnieniową: rurę napełnia się pod ciśnieniem, a fachowiec obserwuje, czy ciśnienie nie spada i nic nie kapie. Warto zobaczyć tę próbę na własne oczy. Po zabudowie przeciek szuka się bardzo trudno.

Zabudowa

W wersji murowanej wokół stelaża układa się bloczki z betonu komórkowego, zwykle o grubości 50 do 100 mm, klejone na cienkowarstwową zaprawę. Bloczki docina się wokół kolana, zasilania i osłony przycisku, tak żeby ściśle przylegały do ramy. W wersji suchej wokół stelaża powstaje ruszt z profili CW i UW albo z systemowych profili producenta. Ruszt obkłada się impregnowaną płytą g-k, przy WC zwykle w dwóch warstwach, żeby ścianka nie sprężynowała.

Na koniec sprawdza się równość powierzchni długą łatą. Płaszczyzna musi być równa pod klej do płytek, a osłony otworów zostają na miejscu. Przycina się je dopiero po położeniu glazury, nie wcześniej.

Ile to trwa

Osadzenie i podłączenie stelaża w przygotowanej łazience zajmuje zwykle kilka godzin. Razem z zabudową, półką i wyrównaniem to najczęściej jeden dzień roboczy, przy zabudowie do sufitu albo przy skomplikowanym podłączeniu nawet dłużej. Zaprawa do betonu komórkowego potrzebuje przed kolejnymi pracami zazwyczaj przynajmniej doby. Hydroizolację, na przykład folię w płynie, nakłada się w dwóch warstwach i każda musi wyschnąć według zaleceń producenta. Dopiero potem wchodzi glazurnik.

Beton komórkowy

Murowana ścianka jest sztywna, ciężka i dobrze tłumi dźwięk. Płytki trzymają się na niej pewnie, a ścianka nie pracuje nawet pod dużym formatem. Pasuje szczególnie do Kombifixu, który jest zaprojektowany właśnie do zamurowania. Minusem jest ciężar, więcej pyłu przy cięciu i dłuższe schnięcie. W starszych domach i kamienicach ze stropami drewnianymi warto zastanowić się, czy podłoga udźwignie takie obciążenie.

Płyta g-k

Sucha zabudowa jest lekka, szybka i nie musi schnąć. Często idzie w parze z Duofixem i z dłuższymi ściankami, w których w jednej linii stoi WC, umywalka i bateria podtynkowa. Żeby płytki nie pękały, ruszt musi być gęsty, płyta impregnowana, a przy WC najlepiej podwójna. W wolne przestrzenie często wkłada się wełnę mineralną, która wycisza szum spłukiwania.

Do połowy wysokości czy do sufitu

Zabudowa do wysokości stelaża z poziomą półką jest wygodna: na półce mieszczą się drobiazgi, a glazurnik ma mniej pracy. Półka to jednak dodatkowa krawędź, którą trzeba starannie obłożyć i wyprofilować ze spadkiem, żeby nie stała na niej woda. Zabudowa do sufitu wygląda czyściej i lepiej chowa pion, ale zużywa więcej materiału i czasu. W blokach często wybiera się ją właśnie po to, żeby schować stare rury.

Szybko i bez niespodzianek idzie montaż w pustej, uprzątniętej łazience, z równą twardą ścianą, doprowadzonym odpływem i znaną wysokością posadzki. Wtedy fachowiec tylko wyznacza, osadza, podłącza, testuje i zabudowuje.

Pracę wydłużają i utrudniają przede wszystkim takie sytuacje:

• odpływ jest w złym miejscu i trzeba go przedłużyć lub przenieść, czasem wykuć bruzdę w posadzce,
• ściana za WC jest krzywa, pusta w środku albo z materiału, który słabo trzyma kołki,
• stelaż stoi w narożniku, gdzie zabudowa się łamie, albo obok okna czy drzwi,
• w bloku trzeba obejść pion i zabudowa idzie aż do sufitu,
• klient chce półkę, wnękę albo wspólną ściankę dla WC i umywalki,
• w domu jednorodzinnym nie ma jeszcze wylewki i wysokość trzeba wyprowadzić z projektu,
• fachowiec musi czekać na inne branże, na przykład na elektryka z gniazdkiem do deski myjącej.

W cenniku znajdziesz też osobną pozycję Montaż Geberit (Duofix / Kombifix) bez zabudowy. Sam stelaż, podłączenie i próba są takie same. Różnica polega na tym, kto i kiedy postawi ściankę. W praktyce wygląda to tak:

• bez zabudowy fachowiec zostawia osadzony i sprawdzony stelaż, a ściankę stawia później monter płyt g-k, murarz albo sam inwestor,
• z zabudową odbierasz gotową płaszczyznę pod hydroizolację i glazurę, a za równość i grubość ścianki odpowiada jedna osoba,
• przy wersji bez zabudowy trzeba dokładnie przekazać dalej, jaką grubość ścianki monter przyjął, inaczej długość szpilek i kolana może nie pasować,
• z zabudową praca zwykle rozkłada się na dwa dni z powodu schnięcia, a sam montaż stelaża często zajmuje tylko część dnia,
• wersja bez zabudowy ma sens głównie wtedy, gdy w łazience powstaje duża ścianka g-k dla kilku urządzeń naraz i stawia ją jedna ekipa.

Jeżeli w łazience masz tylko WC i jednego glazurnika na całe pomieszczenie, wariant z zabudową bywa prostszy. Odpada koordynacja i spór o to, kto zawinił krzywą ścianę.

• Zła wysokość posadzki. Stelaż ustawiony na surowym betonie po dodaniu wylewki i płytek ląduje za nisko. WC jest wtedy niskie, a szpilki nie trafiają w otwory miski.
• Niewypoziomowana rama. Przy misce nie widać tego od razu, ale przycisk jest krzywy, a glazurnik musi mozolnie docinać płytki wokół niego.
• Brak próby ciśnieniowej albo próba „na oko”. Cieknące złącze pokazuje się po kilku tygodniach jako wilgotna plama na sąsiedniej ścianie albo na suficie u sąsiada z dołu.
• Za gruba zabudowa. Szpilki do miski i kolano odpływowe wystają wtedy za mało i miski nie da się porządnie dokręcić.
• Cienka płyta albo rzadki ruszt. Ścianka ugina się przy siadaniu, fugi wokół miski pękają, a silikon się odkleja.
• Zdjęte osłony przed glazurą. Do zbiornika albo kolana wpada klej i okruchy, spłukiwanie przestaje być szczelne albo zatyka się odpływ.
• Pominięty zawór kątowy. Jeżeli zaworu nie da się dosięgnąć przez otwór przycisku, przy naprawie zbiornika nie ma jak zakręcić wody tylko dla WC.
• Brak hydroizolacji na zabudowie. Przy prysznicu albo słuchawce bidetowej obok WC wilgoć wnika w płytę g-k i po czasie płytki odspajają się od ściany.

Sprawny majsterkowicz z dobrymi narzędziami poradzi sobie z tym sam, jeżeli woda i odpływ są już doprowadzone i potrafisz pracować dokładnie. Przy ingerencji w pion w bloku dogadaj się najpierw z zarządcą lub administracją. Jeżeli nie masz pewności co do podłączenia wody, zleć próbę ciśnieniową hydraulikowi. Uważnie przeczytaj instrukcję producenta, bo konkretne wymiary różnią się między modelami.

1. Zakręcić główny zawór wody i sprawdzić, że woda nie płynie.
2. Zaznaczyć na ścianie oś WC i kreską wysokość gotowej posadzki razem z płytkami i klejem.
3. Wysunąć nóżki stelaża według układu warstw podłogi i przyłożyć ramę do ściany.
4. Wypoziomować ramę w pionie i poziomie, sprawdzić wysokość według oznaczeń na ramie.
5. Nawiercić otwory, osadzić odpowiednie kołki i mocno zakotwić nóżki do podłogi, a uchwyty do ściany.
6. Podłączyć kolano odpływowe do kanalizacji z uszczelką i sprawdzić spadek.
7. Podłączyć zimną wodę do zaworu kątowego w zbiorniku według instrukcji.
8. Napełnić instalację pod ciśnieniem, odczekać zalecany czas i obejrzeć wszystkie złącza.
9. Napełnić zbiornik i wykonać próbne spłukanie do kolana, obserwując szczelność odpływu.
10. Założyć wszystkie osłony na otwór przycisku, kolano i szpilki gwintowane.
11. Postawić zabudowę z betonu komórkowego na zaprawie albo z profili i impregnowanej płyty g-k w dwóch warstwach.
12. Sprawdzić łatą równość powierzchni i długość wystających szpilek względem grubości płytek.
13. Odczekać, aż zaprawa wyschnie według producenta, i dopiero wtedy przejść do hydroizolacji i glazury.

Przed położeniem płytek wszystko jeszcze widać i da się poprawić. Później już nie. Przy odbiorze przejdź przez te punkty i nie krępuj się pytać:

• stelaż jest sztywny, przy nacisku nie rusza się i nie skrzypi,
• wysokość odpowiada zaznaczonej gotowej posadzce i uzgodnionej wysokości siedziska,
• oś WC jest tam, gdzie się umówiliście, a otwór przycisku pasuje do rozkładu płytek,
• próba ciśnieniowa odbyła się przy tobie i żadne złącze nie kapie,
• zawór kątowy jest dostępny przez otwór przycisku i da się go zakręcić,
• kolano odpływowe i szpilki wystają na długość dopasowaną do grubości glazury,
• wszystkie osłony są na miejscu i nieuszkodzone,
• zabudowa jest równa, bez wyraźnych fal, a przy płycie g-k nie ugina się,
• półka lub górna krawędź jest pozioma albo ma lekki spadek od ściany,
• otoczenie jest posprzątane, a od fachowca dostajesz instrukcję montażu i informację o typie stelaża.