Cięcie strumieniem wody 60×60 (krawędź Jolly)

Strumień wody tnie płytkę „na zimno”. W odróżnieniu od tarczy nie nagrzewa materiału i nie uderza w niego, dlatego przy dobrym ustawieniu maszyny na szkliwie powstaje mniej odprysków. Przy krawędzi Jolly ważne jest, żeby maszyna potrafiła ciąć skośnie. Zwykła głowica tnie pionowo, do cięcia pod kątem potrzebna jest głowica uchylna. Warto więc wcześniej upewnić się, że zakład naprawdę wykonuje krawędzie Jolly, a nie tylko proste i kształtowe wycięcia.

1. Glazurnik mierzy narożniki na miejscu i ustala, które płytki i które krawędzie trzeba przyciąć.
2. Na każdej płytce zaznacza się stronę licową i krawędź, która trafi w narożnik. Przy płytkach ze wzorem, na przykład imitujących marmur, planuje się też ciągłość żyłek.
3. Płytki trafiają do zakładu z maszyną do cięcia wodą. Często zamówienie składa bezpośrednio glazurnik.
4. Maszyna docina płytkę na wymiar i ścina krawędź pod kątem. W praktyce zwykle nie zostawia się zupełnie ostrego brzegu, tylko wąski pasek lica, bo ostry szpic łatwo się wyszczerbia.
5. Ciętą krawędź w razie potrzeby delikatnie się przeszlifowuje, żeby nie była ostra w dotyku.
6. Glazurnik przykleja płytki tak, by obie ścięte krawędzie spotkały się równo, a fuga w narożniku miała tę samą szerokość na całej wysokości.

Płytka 60×60 cm to dla krawędzi Jolly dość wygodny format. Jedna osoba może ją bez trudu przenieść i położyć na stole maszyny, a długość cięcia jest na tyle krótka, że drobna odchyłka kąta nie rzuca się mocno w oczy. Mimo to warto pamiętać o kilku sprawach.

• Transport: płytki przewozi się na stojąco, oparte na całej krawędzi i przełożone tekturą, żeby szkliwo się nie porysowało.
• Grubość: cieńsze płytki są bardziej kruche i cięcie skośne wymaga ostrożnego ustawienia maszyny. Grubsze tnie się dłużej.
• Zapas materiału: warto mieć kilka płytek z tej samej partii produkcyjnej. Jeśli któraś pęknie, dokupienie identycznego odcienia bywa trudne.
• Większe formaty: przy płytach 120×120 cm i większych wszystko staje się trudniejsze. Są ciężkie, uginają się, przenoszą je dwie osoby, najlepiej z ramą z przyssawkami, a każdy błąd kąta widać na długim narożniku dużo wyraźniej.

Niezależnie od formatu dobrze jest zaplanować układ płytek z wyprzedzeniem, żeby krawędź Jolly robić tylko tam, gdzie naprawdę ma sens.

Krawędź Jolly wygląda czysto i nowocześnie, szczególnie na płytkach jednobarwnych i imitujących kamień, gdzie rysunek płynnie przechodzi przez narożnik. Ma jednak słabsze strony, o których rzadziej się mówi.

• Na narożnikach narażonych na uderzenia, na przykład przy wejściu do łazienki czy w przedpokoju, ścięty róg jest bardziej wrażliwy niż róg chroniony listwą aluminiową.
• Jeśli płytka ma kolor tylko w szkliwie, a pod spodem czerep w innym odcieniu, na krawędzi może być widać jasny pasek. Przy płytkach barwionych w masie ten problem jest mniejszy.
• Na stopniach i krawędziach podłogowych trzeba się zastanowić, czy ścięty róg wytrzyma obciążenie. Często łączy się tu krawędź Jolly z lekkim zaokrągleniem brzegu.

Na wnękach, wokół lustra, przy obudowie wanny albo na narożnikach zewnętrznych pod prysznicem krawędź Jolly sprawdza się dobrze, a róg łatwo się przeciera.

Pracochłonność, a więc i koszt, zależy od kilku rzeczy naraz:

• długości cięć i liczby płytek,
• twardości i grubości materiału, bo spiek czy gres tnie się inaczej niż kamień naturalny,
• tego, czy chodzi tylko o prostą krawędź Jolly, czy także o wycięcia, łuki lub otwory pod baterię,
• dokładności zlecenia: jeśli glazurnik poda jasne wymiary i oznaczy krawędzie, oszczędza się czas i unika pomyłek,
• transportu między budową a zakładem.

Bardzo pomaga prosta ściana z narożnikiem pod kątem prostym. W blokach z wielkiej płyty i w starych kamienicach narożniki bywają krzywe. Wtedy nawet idealnie docięta krawędź nie siądzie dobrze, a fuga raz będzie szersza, raz węższa. Czasem lepiej najpierw wyprostować narożnik tynkiem lub płytą g-k.

• Niedokładny pomiar: cięcie robi się według projektu, a nie według rzeczywistego narożnika. Płytki potem nie pasują.
• Pomylona strona: krawędź zostaje ścięta po złej stronie albo na złym brzegu. Przy płytkach ze wzorem zdarza się, że rysunek w narożniku się nie łączy.
• Zbyt ostra krawędź: zupełnie ostry róg wyszczerbia się przy klejeniu albo przy pierwszym uderzeniu.
• Słabe podłoże: płytki 60×60 cm potrzebują równej ściany i klejenia na pełne podparcie elastycznym klejem. Inaczej narożnik może się ruszyć, a fuga pęknąć.
• Nieostrożny transport: płytka częściej pęka przy przenoszeniu albo w samochodzie niż podczas samego cięcia.

• płytki mają wymiar zgodny ze zleceniem i są ścięte na właściwej krawędzi,
• na stronie licowej nie ma odprysków ani pęknięć,
• krawędź nie jest ostra w dotyku, ewentualnie jest delikatnie przeszlifowana,
• w gotowym narożniku płytki stykają się równo na całej wysokości,
• fuga w narożniku jest wąska, prosta i dobrze wypełniona,
• przy płytkach ze wzorem rysunek w narożniku się łączy,
• płytka przy opukaniu nie brzmi głucho, bo to oznaczałoby za mało kleju pod spodem.