Diagonalne układanie płytek

Przygotowanie podłoża

Podłoże musi być nośne, suche, czyste i równe. Układ diagonalny nie ukryje nierówności, wręcz przeciwnie: na skośnych liniach każdy uskok między płytkami widać jeszcze wyraźniej. Większe nierówności wyrównuje się wylewką samopoziomującą, pęknięcia i ubytki trzeba naprawić, a na koniec podłoże gruntuje się, żeby klej dobrze trzymał. W łazience i pod prysznicem pod płytki należy położyć hydroizolację, na przykład folię w płynie.

Wyznaczenie osi

To najważniejszy etap. Glazurnik znajduje środek pomieszczenia i wyznacza dwie prostopadłe do siebie osie pod kątem 45° do głównej ściany. Potem zwykle rozkłada płytki „na sucho”, żeby zobaczyć, jak wypadną docinki przy ścianach i w drzwiach. Chodzi o to, żeby przy wejściu i w widocznych miejscach nie zostały wąskie trójkąciki, tylko symetryczne i odpowiednio duże kawałki.

Klejenie i układanie

Klej nakłada się pacą zębatą zawsze na niewielką powierzchnię, żeby nie zdążył przeschnąć, zanim położysz płytkę. Układa się od osi na boki. Równe fugi trzymają krzyżyki albo system poziomowania płytek. Przy większych formatach klej nakłada się też na spód płytki, żeby nie zostały pod nią puste przestrzenie.

Docinanie krawędzi

Przy ścianach powstają trójkąty i trapezy. Tnie się je przecinarką do glazury albo szlifierką z tarczą diamentową. Docinki przy ścianie zwykle zakrywa cokół lub listwa przypodłogowa, ale przy drzwiach, wannie czy brodziku cięcia muszą być czyste i równe.

Fugowanie i czyszczenie

Po związaniu kleju, zwykle po około dobie, zgodnie z zaleceniami producenta, wypełnia się fugi. Przy ścianach i w narożnikach zostawia się szczelinę dylatacyjną, którą później wypełnia się elastyczną masą, na przykład silikonem. Na koniec płytki myje się z resztek fugi, a w razie potrzeby impregnuje fugi albo kamień naturalny.

Układ diagonalny dobrze wygląda przy kwadratowych płytkach średniej wielkości. W wąskim korytarzu czy małej łazience w bloku z wielkiej płyty łamie efekt „tunelu” i wnętrze wydaje się szersze. Sprawdza się też tam, gdzie ściany nie trzymają kąta prostego, co jest typowe w starych kamienicach. Równoległe fugi od razu zdradziłyby krzywe ściany, a przy skośnych oko zauważa to dużo słabiej.

Gorzej wypada przy płytkach wielkoformatowych. Docinki są duże, odpadów sporo, a z ciężkimi płytami trudniej się pracuje. Prostokątne płytki też można kłaść po skosie, ale warto wcześniej wyobrazić sobie, jak będzie wyglądał wzór. Jeśli podłoga łączy się z sąsiednim pomieszczeniem, zastanów się, czy przejście dwóch różnych kierunków przy progu nie będzie przeszkadzać.

• Kształt pomieszczenia: każdy narożnik, wnęka, pion instalacyjny czy ościeżnica to kolejne skośne cięcia.
• Wielkość i materiał płytek: duże formaty, twardy gres i kamień naturalny tnie się wolniej.
• Stan podłoża: jeśli trzeba wyrównywać, naprawiać albo robić hydroizolację, dochodzi praca i czas schnięcia.
• Wzór i połączenia: mieszanie kolorów, wstawki albo obramowanie z płytek ułożonych równolegle wymagają dokładniejszego planu.
• Zużycie materiału: przy skosie powstaje więcej odpadów, więc kupuje się większy zapas niż przy układzie prostym.

W bloku warto wcześniej dowiedzieć się u zarządcy, we wspólnocie mieszkaniowej albo w spółdzielni, w jakich godzinach można prowadzić głośne prace, takie jak cięcie płytek czy skuwanie starej posadzki.

• Start od ściany: kąt stopniowo „ucieka”, a po drugiej stronie pomieszczenia wychodzą brzydkie, wąskie docinki.
• Brak kontroli kąta: wystarczy małe odchylenie na początku, a po kilku rzędach jest już widoczne.
• Za mało kleju pod płytką: puste miejsca później głucho dudnią, a płytka może pęknąć pod obciążeniem.
• Brak dylatacji: płytki dociśnięte do samej ściany przy zmianach temperatury mogą się wybrzuszyć albo popękać.
• Za mały zapas: gdy płytek zabraknie, nowa dostawa może mieć nieco inny odcień.

Jeśli masz już za sobą układanie płytek na prosto i nie brakuje ci cierpliwości, skos też dasz radę zrobić sam. Licz się z tym, że pójdzie wolniej i że sporo czasu spędzisz przy cięciu.

1. Sprawdzić równość podłoża długą łatą i wyrównać nierówności.
2. Oczyścić podłoże i zagruntować je zgodnie z instrukcją producenta.
3. Znaleźć środek pomieszczenia i wyznaczyć dwie prostopadłe osie pod kątem 45° do głównej ściany.
4. Rozłożyć płytki na sucho i przesunąć osie tak, żeby docinki przy wejściu wypadły symetrycznie.
5. Nakładać klej pacą zębatą na niewielkie powierzchnie.
6. Położyć pierwszą płytkę dokładnie na osiach i sprawdzić ją poziomicą.
7. Układać dalej na boki z krzyżykami, na bieżąco kontrolując kąt i płaszczyznę.
8. Dociąć i wkleić płytki brzegowe, przy ścianach zostawić szczelinę dylatacyjną.
9. Po związaniu kleju zafugować i przetrzeć powierzchnię wilgotną gąbką.
10. Wypełnić dylatacje przy ścianach i w narożnikach elastyczną masą.

• fugi mają jednakową szerokość i biegną w prostych, skośnych liniach,
• kąt wzoru jest taki sam w całym pomieszczeniu i ładnie dochodzi do progu,
• docinki przy wejściu i w widocznych miejscach są symetryczne i czyste,
• między płytkami nie ma uskoków, sąsiednie krawędzie leżą w jednej płaszczyźnie,
• przy opukaniu płytki nie dudnią, co oznaczałoby pustkę pod spodem,
• dylatacja przy ścianach jest wypełniona elastyczną masą,
• powierzchnia jest czysta, bez resztek kleju i fugi,
• zostało ci kilka zapasowych płytek z tej samej partii.