Narożnik jolly (szlif płytek pod 45° i montaż)

Praca wygląda na prostą, ale o efekcie decydują dziesiąte części milimetra. Kolejność jest zwykle taka:

Sprawdzenie narożnika i podłoża

Róg ściany musi być prosty i pod kątem prostym. Jeśli tynk na narożniku faluje albo „ucieka”, płytki nie przylegną do siebie na całej długości i zostanie szpara. Dlatego najpierw sprawdza się róg poziomicą i kątownikiem, a w razie potrzeby wyrównuje. Podłoże powinno być nośne, suche i odpylone, a w strefach mokrych zabezpieczone hydroizolacją.

Cięcie i szlifowanie

Do cięcia używa się przecinarki wodnej z uchylnym stołem i tarczą diamentową albo specjalnej maszyny do szlifu 45 stopni. Tnie się od tyłu płytki. Ważny szczegół: krawędzi nie szlifuje się „na ostro”. Na licu zostawia się cienki pasek, zwykle około milimetra, żeby szkliwo się nie wykruszyło. Kąt ustawia się często minimalnie poniżej 45 stopni, tak aby płytki stykały się licem, a z tyłu zostało miejsce na klej.

Wygładzenie krawędzi

Po cięciu krawędź przeciera się diamentową gąbką szlifierską albo drobną tarczą. Usuwa to drobne wyszczerbienia i lekko zaokrągla ostry brzeg, więc nie skaleczysz się o róg, a narożnik lepiej znosi uderzenia.

Klejenie

Płytki kleją się klejem elastycznym, zwykle metodą kombinowaną, czyli klej na ścianę i na spód płytki, żeby za narożnikiem nie zostały puste przestrzenie. Obie strony rogu układa się jednocześnie albo zaraz po sobie i na bieżąco sprawdza, czy są w jednej płaszczyźnie. Nadmiar kleju ze styku usuwa się od razu.

Fugowanie i mycie

Gdy klej zwiąże zgodnie z zaleceniami producenta, cienką spoinę na rogu wypełnia się fugą w kolorze pozostałych spoin. Pod prysznicem często wybiera się fugę epoksydową, bo słabiej chłonie wodę i brud. Na koniec powierzchnię się myje, a narożnik ogląda na całej wysokości.

Narożnik jolly wygląda elegancko, ale nie wszędzie się sprawdzi. Listwa z metalu lub tworzywa chroni róg, jolly tylko estetycznie go zamyka. Ceramiczna krawędź jest przy mocnym uderzeniu wrażliwsza niż profil aluminiowy.

• Jolly pasuje tam, gdzie zależy ci na czystym wyglądzie, a róg nie jest narażony na częste uderzenia: ościeża, wnęki, półki pod prysznicem, narożniki w łazience.
• Listwa jest praktyczniejsza w miejscach o dużym ruchu: przedpokój, narożniki, obok których przenosi się meble czy wózek, schody, klatki schodowe w blokach i kamienicach.

Dużo zależy też od materiału. W płytce szkliwionej z białym lub czerwonawym czerepem na szlifowanej krawędzi widać pasek w innym kolorze. Lepiej wypada gres barwiony w masie, w którym przekrój ma taki sam kolor jak powierzchnia. Mozaika szklana i bardzo cienkie płytki słabo nadają się na szlif 45 stopni.

O pracochłonności, a więc i o koszcie, decyduje przede wszystkim liczba i rodzaj narożników, a nie metraż płytek. Pracę utrudniają:

• płytki wielkoformatowe, w których długie cięcie trudniej poprowadzić prosto, a samą płytką trudniej manewrować,
• twardy gres i grube płytki, które tnie się wolniej i które mocniej zużywają tarczę,
• krzywy narożnik ściany, który trzeba najpierw wyrównać,
• krótkie odcinki i drobne detale, na przykład wnęki, gdzie w jednym punkcie spotykają się trzy krawędzie,
• wzór lub rysunek, który musi na rogu się ciągnąć.

Prosty narożnik, średni format i materiał barwiony w masie wyraźnie ułatwiają sprawę. W praktyce trzeba się też liczyć z tym, że przy cięciu kilka płytek pęknie, dlatego warto mieć zapas z tej samej partii produkcyjnej.

• Krawędź zeszlifowana na ostro. Szkliwo wykrusza się przy cięciu albo później przy uderzeniu.
• Pustka za narożnikiem. Jeśli klej nie wypełni przestrzeni za stykiem, róg pęka przy uderzeniu.
• Dokładnie 45 stopni na obu płytkach. Płytki mogą się wtedy zetknąć z tyłu, a z przodu zostaje szczelina.
• Niesprawdzony narożnik ściany. Spoina na wysokości raz się rozszerza, raz zwęża.
• Jolly w złym miejscu. Na ruchliwym rogu w przedpokoju prędzej czy później się wyszczerbi.

Jeśli masz już doświadczenie w układaniu płytek i dostęp do przecinarki wodnej z uchylnym stołem, możesz spróbować wykonać jolly na przykład na wnęce albo ościeżu. Pracuj w okularach, rękawicach i ochronnikach słuchu, a zacznij od odpadów.

1. Sprawdzić narożnik poziomicą i kątownikiem, wyrównać nierówności.
2. Ustawić stół przecinarki nieco poniżej 45 stopni i wykonać próbne cięcie na kawałku płytki.
3. Ciąć od tyłu, zostawiając na licu cienki pasek około milimetra.
4. Przyłożyć do siebie dwa próbne kawałki i sprawdzić, czy stykają się licem na całej długości.
5. Wygładzić krawędź diamentową gąbką szlifierską.
6. Nałożyć klej elastyczny na ścianę i na spód płytki.
7. Ułożyć obie strony narożnika, wyrównać je i usunąć nadmiar kleju ze styku.
8. Po związaniu kleju zafugować narożnik i umyć powierzchnię.

Przy dużych formatach, twardym gresie albo dobrze widocznych narożnikach w salonie lepiej zostawić to glazurnikowi.

• spoina na narożniku ma jednakową szerokość na całej wysokości,
• obie płytki są w jednej płaszczyźnie i żadna nie wystaje przed drugą,
• na krawędzi nie ma wyszczerbień, pęknięć ani ostrych miejsc,
• szlifowana krawędź nie odcina się wyraźnie kolorem,
• przy lekkim opukaniu narożnik nie brzmi głucho,
• fuga jest wypełniona w całości i kolorem pasuje do reszty okładziny,
• rysunek lub wzór ciągnie się przez narożnik,
• powierzchnia jest czysta, bez resztek kleju i fugi.