Gaashek plaatsen tot 1,8 m

Gaas tot 1,4 m zie je vooral rond tuinen, volkstuinen en tussen buurpercelen. Het houdt een hond en het meeste wild tegen, oogt licht en ontneemt je het uitzicht niet. Dit is de eenvoudigste variant, die een handige doe-het-zelver goed aankan.

Gaas tot 1,8 m is gebruikelijk rond een woning. Een volwassene stapt er niet zomaar overheen, terwijl licht en lucht er gewoon doorheen blijven gaan. Op dit grotere oppervlak heeft de wind wel meer vat, dus vooral de hoek- en eindpalen moeten extra zorgvuldig staan. In een open polderlandschap met veel wind merk je dat snel.

Gaas boven 3 m hoort bij bedrijfsterreinen, opslagplaatsen, sportvelden en wildrasters. Dat is geen gewoon tuinhek meer, maar een constructie waar de wind tegenaan duwt als tegen een zeil. Er komen dikkere palen, diepere funderingen en meer rijen spandraad aan te pas, vaak ook een schuine uitlegger bovenop voor prikkeldraad of scheermesdraad. Laat zo'n hek ontwerpen en plaatsen door een gespecialiseerd hekwerkbedrijf.

• Verzinkt gaas is eenvoudig en past waar functie belangrijker is dan uiterlijk. In een vochtige omgeving kan er na verloop van tijd roest ontstaan.
• Geplastificeerd gaas heeft over het verzinkte draad een laag PVC, meestal groen. Het verdraagt vocht en beschadiging beter en valt in de tuin minder op. Voor een blijvend hek rond het huis kiezen de meeste mensen deze variant.
• Gelast gaas of zwaarder vlechtwerkgaas gebruik je bij hoge hekken, waar het gaas meer spanning moet verdragen.

Naast het gaas heb je tussenpalen nodig, stevigere hoek- en eindpalen, schoren, spandraad, draadspanners, binddraad of clips en beton om de palen in te zetten. Bezuinig niet op het kleine bevestigingsmateriaal: juist daar raakt een hek het eerst los.

Begin met de exacte erfgrens. Twijfel je waar die loopt, dan kun je bij het Kadaster laten nagaan waar de grens ligt, zodat het hek niet op de grond van de buren komt. Overleg ook gewoon even met je buren, dat voorkomt later gedoe. Daarna zet je de lijn uit met piketpaaltjes en een uitzetkoord en bepaal je waar de poort en de hoeken komen.

De palen komen meestal om de 2 tot 2,5 m, op een winderige plek of bij een hoog hek liever dichter op elkaar. Voor een gewoon hek zijn de gaten ongeveer 60 tot 80 cm diep, zodat de voet onder de vorstgrens zit. Bij een hek boven 3 m worden de funderingen dieper en zwaarder, vaak 80 tot 120 cm, afhankelijk van de grond en het ontwerp. In Nederland speelt ook de grond zelf mee: in klei en veen staat het grondwater vaak hoog en loopt een gat snel vol, in los zand zakt de wand in.

Eerst worden de hoek- en eindpalen met hun schoren ingebetonneerd, want daaraan wordt het hele gaas gespannen. Daartussen span je een koord en daarlangs zet je de tussenpalen, elk gecontroleerd met de waterpas. Het beton moet eerst uitharden, volgens de fabrikant meestal enkele dagen. Pas daarna kunnen de palen de spanning hebben.

Bij een gewoon hek loopt de spandraad in drie rijen: onder, in het midden en boven. Hoge hekken krijgen meer rijen. Het gaas wordt langs het hek uitgerold, aan een eindpaal vastgezet en geleidelijk, niet met rukken, naar het andere eind gespannen. Tot slot bind je het vast aan elke paal en aan de spandraden.

Het makkelijkst werk je op vlak terrein met zachte grond, goede bereikbaarheid en zonder oud hek. Meer tijd en moeite kosten:

• Stenige of zware kleigrond, waar het graven traag gaat
• Hoog grondwater of slappe veengrond, waar gaten vollopen of palen kunnen verzakken
• Een helling, waar het hek moet verspringen of het gaas het terrein moet volgen
• Het weghalen van een oud hek en oude betonpoeren
• Veel hoeken, poorten en korte stukken, omdat elk eind een schoor nodig heeft
• Onderplaten, prikkeldraad of een uitlegger bovenop
• Een hoogte boven 3 m, waarbij vanaf een steiger of hoogwerker gewerkt moet worden

• Te ondiepe fundering. Na de eerste winter of een flinke storm gaat de paal wiebelen en trekt hij het hele vak mee.
• Geen schoren bij de hoeken. Het gespannen gaas trekt de hoekpaal langzaam naar binnen.
• Spannen terwijl het beton nog vers is. De paal buigt uit het lood en komt niet meer recht.
• Te grote afstand tussen de palen. Het gaas gaat tussen de palen doorhangen.
• Ongelijk of te strak gespannen. Los gaas golft, te strak gaas buigt de palen.
• Een scheve lijn. Bij een lang hek valt een kleine afwijking aan het begin aan het eind flink op.

Een hek tot 1,4 m of tot 1,8 m kun je zelf plaatsen als je een helper hebt en een paar dagen de tijd neemt. Een hek boven 3 m laat je over aan een vakbedrijf, omdat je dan op hoogte werkt en de constructie goed berekend moet worden.

1. De erfgrens controleren en de lijn uitzetten met piketpaaltjes en een koord.
2. De plek van de palen ongeveer om de 2 tot 2,5 m aangeven, net als de hoeken en de poort.
3. Gaten graven van gelijke diepte, meestal 60 tot 80 cm.
4. De hoek- en eindpalen met schoren inbetonneren en met de waterpas controleren.
5. Een koord spannen tussen de buitenste palen en daarlangs de tussenpalen inbetonneren.
6. Het beton laten uitharden volgens de aanwijzingen van de fabrikant.
7. Drie rijen spandraad aanbrengen en strak spannen.
8. Het gaas uitrollen, aan de eindpaal vastzetten en geleidelijk spannen.
9. Het gaas op regelmatige afstand vastbinden aan elke paal en aan de spandraden.
10. De lijn en de spanning nalopen en scherpe draadeinden omburgen.

• De palen staan loodrecht en in één lijn, geen enkele beweegt als je ertegen duwt
• Hoek- en eindpalen hebben schoren
• De betonpoeren zijn heel, zonder holtes, en er blijft geen water omheen staan
• De spandraden zijn strak en zitten stevig in de spanners
• Het gaas is recht, zonder golven of doorhangen, en over de hele lengte even hoog
• Het gaas is aan elke paal en aan de spandraden vastgebonden
• De coating van gaas en palen is niet beschadigd
• Scherpe draadeinden zijn omgebogen en de omgeving van het hek is opgeruimd