Przygotowanie pod podłączenie smart termostatu

To nie jest montaż termostatu, tylko przygotowanie dla niego drogi. Zwykle wykonuje się:

• wybór miejsca na termostat w pomieszczeniu, które ma sterować ogrzewaniem, najczęściej w salonie,
• osadzenie puszki instalacyjnej w ścianie na odpowiedniej wysokości,
• ułożenie peszla, czyli giętkiej rurki ochronnej, od puszki do kotła, pompy ciepła lub rozdzielnicy,
• wciągnięcie przewodu sterującego z odpowiednią liczbą żył i zapasem długości,
• przygotowanie zasilania dla termostatów, które go wymagają osobno,
• przy ogrzewaniu podłogowym także trasę dla czujnika podłogowego i dla sterowania strefowego,
• opisanie końcówek przewodu i zapisanie, którędy biegnie trasa.

Peszel ma bardzo praktyczne znaczenie. Jeśli przewód kiedyś się uszkodzi albo nowy termostat będzie wymagał innego przewodu, można go wyciągnąć i wymienić bez kucia.

Dlaczego miejsce ma takie znaczenie? Termostat mierzy temperaturę tylko tam, gdzie wisi, a na tej podstawie steruje ogrzewaniem całego mieszkania albo strefy. Jeśli wisi w złym miejscu, kocioł wyłącza się za wcześnie albo za późno.

• ściana wewnętrzna, a nie zewnętrzna, która zimą bywa chłodniejsza,
• wysokość zwykle około półtora metra nad podłogą,
• z dala od grzejnika, kominka, kuchenki, telewizora i bezpośredniego słońca,
• z dala od przeciągów przy drzwiach i oknach,
• miejsce, którego nie zasłoni szafa ani zasłona,
• przy termostatach WiFi miejsce z dobrym zasięgiem domowej sieci.

W praktyce często zdarza się, że puszkę osadza się tam, gdzie „zostało miejsce”, a dopiero po urządzeniu pokoju okazuje się, że termostat jest za szafą albo tuż obok grzejnika. Dlatego warto wybierać miejsce razem z planem ustawienia mebli.

1. Ustalić, jakie jest źródło ciepła i jaki rodzaj sterowania jest planowany: proste włącz/wyłącz, komunikacja cyfrowa z kotłem (na przykład OpenTherm albo eBUS, zależnie od kotła) lub sterowanie strefowe.
2. Sprawdzić instrukcję producenta kotła, a jeśli termostat jest już wybrany, także jego instrukcję: liczbę żył, rodzaj przewodu, potrzebę zasilania.
3. Wyznaczyć miejsce termostatu i trasę do źródła ciepła lub rozdzielnicy.
4. Wykuć lub wyfrezować bruzdy, osadzić puszkę i ułożyć peszel.
5. Wciągnąć przewód z zapasem na obu końcach i z przynajmniej jedną lub dwiema wolnymi żyłami ponad potrzebę.
6. Przy osobnym zasilaniu przygotować obwód z rozdzielnicy z zabezpieczeniem.
7. Zaizolować i opisać końcówki przewodu, a puszkę zamknąć zaślepką.
8. Zapisać trasę i oznaczenie żył, najlepiej z zdjęciem zrobionym przed tynkowaniem.

Prace przy instalacji elektrycznej, nowy obwód zasilający i wszystko w rozdzielnicy może wykonywać wyłącznie elektryk z uprawnieniami SEP. Podłączenie do zacisków kotła zwykle robi serwisant kotła, także ze względu na gwarancję. W część gazową kotła ingeruje zawsze tylko instalator z uprawnieniami gazowymi. Jeśli poczujesz gaz, wyjdź z mieszkania i zadzwoń na pogotowie gazowe 992 lub na numer 112.

Termostat przewodowy

Potrzebuje przewodu aż do kotła. Przy prostym włącz/wyłącz często wystarczą dwie żyły, ale termostaty, które komunikują się z kotłem albo wymagają zasilania, potrzebują ich więcej. Dlatego układa się przewód wielożyłowy, nawet jeśli dziś podłączy się tylko dwie żyły.

Termostat bezprzewodowy

Termostat na ścianie działa na baterie, ale przy kotle zwykle montuje się odbiornik, który potrzebuje miejsca, zasilania i połączenia z kotłem. Tu też nie da się całkiem pominąć przygotowania. Przewód do puszki i tak warto ułożyć, gdybyś później chciał przejść na model przewodowy.

Sterowanie strefowe i ogrzewanie podłogowe

Każda strefa ma własny termostat, a przewody biegną do rozdzielacza albo do szafki z listwą sterującą. Czujnik podłogowy układa się w peszlu w podłodze jeszcze przed wylewką, żeby w razie awarii dało się go wymienić. Po wylaniu posadzki niczego już nie da się dołożyć.

Najprościej jest w stanie surowym albo przy remoncie, kiedy ściany są bez tynku, a elektryk i tak robi pozostałe instalacje. Trudniej, a więc i drożej, jest w wykończonym mieszkaniu, gdzie trzeba kuć w tynku lub płytkach i potem naprawiać powierzchnię albo prowadzić przewód w listwie.

Na zakres pracy wpływa też odległość między termostatem a kotłem, liczba ścian i stropów na trasie, liczba stref, potrzeba osobnego zasilania i to, czy w rozdzielnicy jest wolne miejsce. W bloku z ogrzewaniem z sieci miejskiej warto najpierw zapytać zarządcę, wspólnotę lub spółdzielnię, jakie możliwości regulacji daje instalacja w budynku. Często w grę wchodzą wtedy raczej inteligentne głowice na grzejnikach niż termostat sterujący kotłem. Przy własnym kotle gazowym w mieszkaniu albo w domu jednorodzinnym sprawa jest prostsza.

• termostat na ścianie zewnętrznej albo przy źródle ciepła,
• przewód z dokładnie taką liczbą żył, jaka jest potrzebna dziś, bez zapasu,
• przewód zatynkowany bezpośrednio w ścianie, bez peszla,
• przewód sterujący prowadzony na długim odcinku tuż obok przewodów zasilających, co może zakłócać sygnał,
• nieopisane końcówki i brak zapisu trasy,
• pomylenie podłączenia niskonapięciowego i sieciowego przy podłączaniu termostatu,
• brak czujnika podłogowego zauważony dopiero po wylaniu wylewki.

• puszka jest w uzgodnionym miejscu i na właściwej wysokości,
• przewód leży w peszlu i da się nim w nim poruszyć,
• na obu końcach jest wystarczający zapas przewodu,
• liczba żył odpowiada planowanemu termostatowi i zostaje zapas,
• końcówki są zaizolowane i opisane, a puszka zamknięta,
• elektryk sprawdził miernikiem, że przewód nie jest przerwany,
• przy nowym obwodzie zasilającym masz protokół z pomiarów elektrycznych,
• masz zdjęcia trasy i pisemny opis podłączenia.