Zabudowa grzejnika

Dobra obudowa nie zaczyna się od piły, tylko od pytania: czy grzejnik po zasłonięciu nadal ogrzeje pomieszczenie? Każda osłona zatrzymuje część ciepła. Dlatego najpierw ocenia się typ grzejnika, jego wielkość i to, czy już teraz nie pracuje na granicy możliwości. Jeśli zimą trudno utrzymać w pokoju ciepło nawet bez obudowy, zabudowa tylko pogorszy sprawę.

1. Ocenić grzejnik: typ (płytowy, członowy, żeliwny), wymiary, miejsce montażu i moc według tabliczki lub dokumentacji, w razie wątpliwości z hydraulikiem.
2. Zmierzyć miejsce: wysokość, szerokość i głębokość grzejnika, odległość od parapetu, podłogi i ścian bocznych, położenie zaworów i podejść.
3. Zaprojektować obudowę: otwory wentylacyjne na dole i u góry, dostęp do głowicy termostatycznej i zaworu powrotnego, zdejmowany element do czyszczenia.
4. Dobrać materiał w zależności od tego, czy obudowa ma być stała, czy demontowalna.
5. Wykonać konstrukcję albo zamontować gotową osłonę.
6. Wykończyć powierzchnię: szpachlowanie, szlifowanie, malowanie lub lakierowanie.
7. Sprawdzić działanie ogrzewania i w razie potrzeby powiększyć otwory wentylacyjne.

Dlaczego otwory muszą być i na dole, i u góry? Grzejnik ogrzewa powietrze, które unosi się do góry, a od dołu zasysane jest chłodniejsze. Gdy obudowa ma otwarty tylko przód albo tylko górę, ten naturalny ciąg słabnie i ciepło zostaje w środku.

Płyta g-k

Sprawdza się, gdy grzejnik ma „zniknąć” w ścianie, na przykład jako część ścianki przedściennej albo wnęki. Na metalowe profile przykręcone do ściany i podłogi mocuje się płyty, które potem szpachluje się i maluje razem ze ścianą. To rozwiązanie na stałe. Jeśli kiedyś wymienisz grzejnik, część zabudowy trzeba będzie rozebrać. Dlatego w płycie g-k robi się kratki wentylacyjne i drzwiczki rewizyjne.

Drewno

Drewniana obudowa dobrze pasuje do klasycznych wnętrz i można ją dopasować do mebli albo podłogi. Zwykle stoi samodzielnie lub jest tylko zawieszona, więc łatwo ją zdjąć. Górny blat może służyć jako półka. Lite drewno potrzebuje jednak dużo otworów wentylacyjnych i wykończenia, które znosi długotrwałe ciepło.

MDF

Płytę MDF łatwo precyzyjnie obrobić i wyciąć w niej ozdobną kratkę. Dobrze się lakieruje i okleja folią. Warto wybrać płytę i wykończenie, które producent dopuszcza do pracy w cieple. Inaczej osłona może się z czasem wypaczyć albo pożółknąć.

Metal

Metalowe osłony z perforacją są sztywne, dobrze przepuszczają ciepło i wyglądają nowocześnie. Często robi się je na wymiar, więc przygotowanie trwa dłużej, a montaż wymaga większej dokładności.

Od tych rzeczy zależy, ile pracy wymaga zabudowa, a więc i jej koszt:

• wielkość grzejnika i liczba sztuk, kilka takich samych obudów robi się sprawniej,
• miejsce montażu, obudowę pod oknem z niskim parapetem albo w narożniku trudniej zaprojektować,
• równość ścian i podłogi, krzywe mury wymagają wypoziomowania konstrukcji,
• materiał i stopień skomplikowania projektu, łuki, wycięcia i ozdoby to dodatkowa praca,
• wykończenie, lakierowanie czy bejcowanie to kolejne etapy,
• położenie zaworów i rur, jeśli biegną niewygodnie, obudowę trzeba dodatkowo dopasowywać.

• Brak wentylacji. Obudowa bez otworów na dole i u góry zatrzymuje ciepło, pokój nagrzewa się wolniej, a ogrzewanie pracuje dłużej.
• Głowica termostatyczna schowana w obudowie. Głowica „czuje” ciepłe powietrze uwięzione pod osłoną i zamyka zawór, zanim pokój się nagrzeje. Pomaga otwór tuż przy głowicy albo głowica z czujnikiem zdalnym.
• Nieodpowiedni materiał. Tanie płyty, tworzywa i wykończenia nieprzeznaczone do pracy w cieple wypaczają się albo zmieniają kolor.
• Obudowa za blisko grzejnika. Między grzejnikiem a osłoną musi zostać szczelina powietrzna. Z kolei zbyt głęboka i zamknięta skrzynka tworzy „kieszeń” ciepłego powietrza.
• Brak dostępu do zaworów. Przy awarii albo odpowietrzaniu trzeba wtedy kuć lub rozbierać zabudowę.
• Płyta g-k bez konstrukcji nośnej. Płyty przyklejone wprost do ściany albo źle zamocowane profile z czasem pękają.

Gotową osłonę drewnianą, z MDF albo metalową zamontujesz samodzielnie. Zabudowę z płyty g-k i jakiekolwiek prace przy rurach czy zaworach lepiej zostaw hydraulikowi lub ekipie remontowej.

1. Wyłączyć ogrzewanie albo poczekać, aż grzejnik ostygnie.
2. Zmierzyć szerokość, wysokość i głębokość grzejnika razem z zaworami i głowicą.
3. Wybrać osłonę, która z każdej strony jest o kilka centymetrów większa od grzejnika i ma otwory na dole i u góry.
4. Sprawdzić, czy do głowicy termostatycznej da się dostać przez otwór albo zdejmowany element.
5. Odkurzyć grzejnik i miejsce pod nim, póki jest swobodny dostęp.
6. Zamontować osłonę według instrukcji producenta, a wersję wiszącą przykręcić do ściany odpowiednimi kołkami.
7. Sprawdzić, czy osłona stoi stabilnie i nie dotyka rur ani zaworów.
8. Włączyć ogrzewanie i po kilku godzinach sprawdzić, czy pokój grzeje się tak jak wcześniej.

• obudowa jest solidnie zamocowana i nie rusza się po naciśnięciu,
• otwory wentylacyjne są na dole i u góry i nic ich nie zasłania,
• głowica termostatyczna i zawór powrotny są dostępne bez demontażu,
• zdejmowany element albo drzwiczki łatwo się otwierają,
• między obudową a grzejnikiem jest szczelina powietrzna,
• powierzchnia jest gładka, bez pęknięć i krawędzi, o które można się skaleczyć,
• po włączeniu ogrzewania obudowa się nie odkształca i nie wydziela zapachu,
• pokój nagrzewa się podobnie jak przed zabudową.